การสนทนาเกี่ยวกับงาน : หน้า 107/124

เ รื่ อ ง ส้ น เรื่อ โ ด ย พ.พ. เข้าใจ พอแม่ขึ้นเครื่องไปแล้ว ดารงจึงได้ปรึกษาผม จ ผิด “ท จะทาคนไปช่วยชั่วคราว... สาวของผู้พัน” ไม่อยากให้แม่เป็นกังวล ก็เลยยังไม่เตรียมไว้ล่วงหน้า.... ชอบไปวัดปฏิบัติธรรมเป็นประจำ "มาถึงก็ถามหายายหนู มีธุระ กับแกหรือ” เจ้าของบ้านถาม “หนูหวานได้งานทำแล้วยังพี่ใบ แกจบเทอมนี้แล้วใช่ไหม” เขายังคงตั้ง คำถามต่อ “เรียนจบแล้ว ยังไม่ได้งาน เห็นไป สมัครเอาไว้หลายแห่ง รอให้เขาเรียกตัว สมัครเอาไว้หลายแห่ง รอให้เขาเรียกตัว อยู่” “ผมตั้งใจจะมาพูดกับพี่ใบ อยาก ได้ตัวหนูหวานไปช่วยงานของหลานชาย สักพัก อาจจะสักสองหรือสามเดือน หรือสักครึ่งปี เมื่อวานนี้พี่สาวของผมไป อเมริกา ลูกสาวจะคลอดราวอาทิตย์หน้า เห่อจะได้หลานก็เลยยอมทิ้งบ้านทิ้งช่อง จะไปช่วยเลี้ยงหลาน พอแม่ขึ้นเครื่องไปแล้ว ดำรงจึง ได้ปรึกษาผมจะหาคนไปช่วยชั่วคราว... นูหวานไม่อยู่หรือครับ ไม่อยากให้แม่เป็นกังวลก็เลยยังไม่เตรียม พี่ใบ” ผู้เป็นแขกถาม | ไว้ล่วงหน้า... ลูกชายมันรู้ใจว่าแม่เจ้า หาลูกสาวเจ้าของบ้าน ระเบียบช่างเลือกช่างซัก ขึ้นให้แม่ช่วยดู ขณะหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ ช่วยเลือกคงไม่มีใครกล้าทำงานด้วย” ที่เขาเลื่อนให้ "ปกติที่บ้านเขามีแม่ครัวมีเด็กทำ "ยายหนูไปวัดกับลูก งานบ้านด้วยไม่ใช่รึ เขาทนอยู่กันได้ อย่างไร” "อ้อ!” คำว่า “ผู้พัน” มีผลให้ "ใช่ พวกนี้วัน ๆ ก็ทำหน้าที่ เขาหลุดคำพูดออกมาเพียงคำเดียวเนื่อง ของเขาไป พี่สาวไม่รู้จี้เขาหรอก แต่งาน จากทุกคนในย่านนี้ รวมทั้งผู้ที่เคย ที่ผมอยากให้หนูหวานไปช่วยนั้นเกี่ยวกับ แวะเวียนมาบ่อย ๆ อย่างเขารู้ดีว่า ผู้พัน การรับแขก รับโทรศัพท์ จดโน้ตสั่งงาน เมื่อดำรงออกไปติดต่อข้างนอก ลูกค้า และครอบครัวเป็นคนธรรมะธรรมโมและ กัลยาณมิตร ๑๐๕