การศึกษาที่มีคุณค่า : หน้า 97/124

เสียงเป็นไปสม่ำเสมอเกิดความไพเราะ พิณก็ขาด เมื่อขึงสายได้พอดีแล้วอาศัย ( ศิษย์ทั้งสองไปสู่บ้านพราหมณ์และ จึงจับได้ว่าเป็นจัณฑาลปลอมเป็นพราหมณ์ ศิลปะแห่งการดีดย่อมทำให้การประสาน สวดมงคลคาถาได้คล่องแคล่วตามที่ได้ มา จึงถูกขับไล่ไสส่งออกไป เคยฝึกฝนมา เสร็จแล้วเจ้าภาพได้จัด เรื่องไม่หยุดอยู่เพียงแค่นั้น ความ เรองเท งนี้ทราบถึงอาจารย์ อาจารย์เสียใจมาก - ในขณะรับประทานอาหารนั่นเอง เพราะเป็นศิษย์ที่ท่านรักเหลือเกิน เรื่องก็เกิดขึ้น คือนักศึกษาทั้งสองคน เรื่องมีอันเป็นไปเช่นนี้ ถ้าท่านคงให้อยู่ จับใจ” อ เลี้ยงอาหารมีข้าวปายาสเป็นต้น แต่ โศกและศีขรินรับคำของอา จารย์ด้วยความเคารพตั้งใจ ตักข้าวปายาสใส่ปากเข้าใจว่าเย็นแล้ว ในสำนักต่อไปก็จะเป็นที่รังเกียจของศิษย์ ว่าจะปฏิบัติตามคำของอา หรือเป็นเพราะหิวจัดก็ไม่ทราบได้ แต่ อื่น ๆ จึงได้ขอให้ศิษย์สองคนนั้นออก - จารย์อย่างเคร่งครัด จะ พยายามทำตนให้เป็นผู้มีการศึกษาสมบูรณ์ อโศกและศีขรินได้เลือกศึกษาวิชา อันเป็นประโยชน์แก่การปกครองบ้านเมือง คือนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ ยุทธศาสตร์ หรือตำราพิชัยสงครามรวมทั้งวิชาอื่น ๆ อีกมากหลาย ซึ่งพิจารณาเห็นว่าเป็น ประโยชน์ในการครองชีวิต ณ สำนักตักศิลานี่เอง อโศกได้ รับบทเรียน และได้เห็นตัวอย่างเรื่องราว ซึ่งเป็นเชื้อให้ความช่างคิดของเขาโพลง ไพศาลมากขึ้น เช่น วันหนึ่งอาจารย์ได้เรียกศิษย์สอง คนเข้ามาหา อโศกจำได้ว่าเขาเป็นชาย หนุ่มที่มีความประพฤติดี มักเกรงใจผู้อื่น และเรียนดีอีกด้วย จนเป็นที่รักของอาจารย์ "มีคนเขามาเชิญไปสวดมงคลคาถา ที่หมู่บ้านพราหมณ์อยู่ด้านใต้จากที่นี่ ชื่อพราหมณ์ผู้มาเชิญ เด็กหนุ่มทั้งสอง แล้วท่านอาจารย์ก็ออกชื่อหมู่บ้านและ ยังคงนั่งฟังว่าท่านจะพูดอะไรต่อไป "เขามาเชิญไว้หลายวันแล้ว” อา ความจริงข้าวปายาสยังร้อนอยู่มากมัน | ไปเสีย ท่านจำเป็นต้องทำทั้ง ที่ไม่ ๆ จารย์พูดต่อ "และรับเขาไว้ด้วยว่าจะไป เข้าไปกระทบลิ้น กระทบลำคอ ก่อให้ อยากทำ แต่ฝนมันตกทั้งคืนเมื่อคืนนี้ เธอก็เห็น เกิดความเจ็บปวด เหมือนกลืนก้อน ทั้งสองร้องไห้ด้วยความเสียใจ น้ำเจิ่งนองเต็มซอกทางไปหมด เราก็แก่ เหล็กเข้าไป เขาไม่อาจดำรงสติไว้ได้ โอกาสที่เขาจะได้รับการศึกษาเป็นอันสิ้น มากแล้วไปลำบาก อยากให้เธอทั้งสอง จึงมองดูเพื่อนอีกคนหนึ่ง แล้วร้องขึ้นว่า สุดลง เขาขอโทษอาจารย์ครั้งแล้วครั้งเล่า ขลุ ขลุ อีกฝ่ายหนึ่งก็ตกใจเหมือนกัน อาจารย์ก็แสดงความเห็นใจเขา ไปแทนเรา” แต่ขอ "ได้ครับ ท่านอาจารย์” ศิษย์ ลืมตัวตอบไปว่า นิคคละ นิคคละ ร้องให้เขาเห็นแก่ส่วนรวม และเห็นแก่ พราหมณ์เจ้าของงานตกใจมาก ความจำเป็นที่อาจารย์ต้องขอร้องให้เขา ออกไป ในที่สุดเขาก็จากไปด้วยความ อาลัยรักในอาจารย์ และเสียดายวิชา ทั้งสองรับ พบ "ถ้าอย่างนั้น เธอเตรียมตัวไปเลย” เพราะภาษาที่ศิษย์ของอาจารย์ทิศาปา อาจารย์พูด โมกข์เปล่งออกมานั้น เป็นภาษาจัณฑาล กัลยาณมิตร ๙๕ Kalyanamitra.org