ความสุขที่แท้จริง : หน้า 112/124

หยุดกระหาย มีแต่ความสะอาด สว่าง สงบ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ย่อมมีแต่ความ สุข ชาวโลกเข้าใจว่าความสุขอยู่ที่วัตถุ ภายนอกอยู่ที่คนอื่น อยู่ในสถานที่บางแห่ง จึงวิ่งเต้นหาความสุขจากสิ่งของนั้น ๆ จากบุคคลนั้น ๆ จากสถานที่นั้น ๆ แต่ในที่สุดก็ไม่พบ ความสุขที่แท้จริง พบแต่ความสะดวก ความสบาย และ ความสนุก ซึ่งเป็นเปลือกของความสุข แต่หาได้พบความสุขอันแท้จริงไม่ โลก เจริญขึ้น มนุษย์มีความรู้มากขึ้น และ ได้ใช้ความรู้นั้นในการประดิษฐ์สิ่งอำนวย ความสะดวก สบาย สนุกให้แก่ตน มนุษย์มีความสะดวกสบาย สนุกมากขึ้น ..ถ้าอยากมีความสุขอย่างแท้จริง ต้องหยุดวิ่ง หยุดโยนความสุข ไปข้างหน้า จงพอใจในปัจจุบัน สุขในขณะนี้ สุขเดี๋ยวนี้ ความสุข ไม่ได้อยู่ที่สิ่งอื่น ไม่ได้อยู่ที่อื่น ความสุขอยู่ที่ใจของเราเอง... ทำลายตนเอง” "ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?” ไม่รู้จักสิ้นสุด มนุษย์ได้ขุดค้นเอาทรัพย์ อาตมาถามด้วยความสงสัย เหมือนปลาอานนท์ มนุษย์มีความละโมภ ในดินสินในน้ำขึ้นมาบำเรอความอยาก โลกกลับยากจนผอมโซลง "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน อาตมาจะ ของตน จนจะหมดอยู่แล้ว ขณะที่มนุษย์ เล่านิทานเปรียบเทียบให้ฟัง เพื่อให้เข้า อ้วนพี่ขึ้น เบียดเบียนเข่นฆ่ากัน ใจง่ายยิ่งขึ้น มีเรื่องเล่าว่า ในมหาสมุทร ทุกวัน ๆ เมื่อทรัพยากรธรรมชาติขาด มีปลาใหญ่อยู่ตัวหนึ่งเรียกว่าปลาอานนท์ แคลนลง มนุษย์จึงเริ่มหันเข้าเล่นงาน ปลาอานนท์เที่ยวไล่ฮุบกินปลาใหญ่ปลา ตัวเอง แย่งกันอยู่ แย่งกันทำ แย่งกันกิน เล็กในมหาสมุทรทุก ๆ วัน และเจริญ แย่งกันเรียน เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งกินปลา หนักมือขึ้นทุกวัน สงครามโลกครั้งที่ มากขึ้น จนในที่สุดปลาเล็กปลาใหญ่ก็ หนึ่ง เท่ากับมนุษย์ได้กินหางของตัวเอง หมดสิ้นไปจากมหาสมุทร วันหนึ่งขณะที่ สงครามโลกครั้งที่สองเท่ากับกินลำตัว ปลาอานนท์กำลังว่ายวนอยู่รอบ ๆ ยอดเขา ของตัวเอง สงครามโลกครั้งที่สามเกิด ในท้องมหาสมุทร มันได้มองเห็นหาง ขึ้นเมื่อใด เมื่อนั้นเท่ากับว่ามนุษย์ได้ฮุบ ของมันเอง ด้วยความหิวกระหาย มัน กินหัวของตัวเอง มันจะหมายถึงวาระ เจริญขึ้นแต่ความโลภ ความโกรธ ความ เข้าใจว่าเป็นปลาใหญ่อีกตัวหนึ่ง จึงไล่ สุดท้ายของมนุษยชาติ เพราะอำนาจ หลงก็เจริญขึ้นตามส่วน ทำให้เดือดร้อน ฮุบเป็นการใหญ่ ในที่สุดมันก็งับหาง ของอาวุธมหาประลัยที่มนุษย์สร้างขึ้น วุ่นวายยิ่งขึ้นทุกวัน เบียดเบียนชีวิต ตัวเองได้และกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย มัน จะทำให้มนุษยชาติสูญหายไปจากโลก ทรัพย์สินและคนรักของกันและกันมาก กัดกินตัวมันเองลึกเข้าไปทุกวัน ๆ จน เพราะเหตุนี้แหละ อาตมาจึงกล่าวว่า ขึ้นทุกวัน อาตมารู้สึกว่า โลก กำลัง ในที่สุดเหลือแต่เพียงท่อนหัว มันเลยฮุบ มนุษย์กำลังเดินทางไปสู่ความพินาศอย่าง เดินทางไปสู่ความพินาศอย่างรีบเร่ง ถ้า เอาหัวตัวเองกลืนเข้าไปเป็นครั้งสุดท้าย รีบเร่ง เรามองอย่างผิวเผิน เราจะเห็นว่ามนุษย์ ก็เป็นอันว่า ปลาอานนท์พบวาระสุดท้าย กำลังสร้างโลก แต่ถ้าเรามอง อย่างลึกซึ้ง เราจะเห็นว่ามนุษย์กำลังทำลายโลกและ แต่ก็มีความสงบสุขน้อยลงทุกวัน มนุษย์ ๑๑๐ กัลยา ณ มิตร เพราะความหิวของตัวเอง อาตมาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ด้วยความรู้สึกสังเวชใจและสงสารสัตว์ที่ อาตมาเห็นว่า มนุษย์ทุกวันนี้ก็ กำลังถูกโลภ โกรธ หลง จูงจมูกไปสู่