การเดินทางไปวัดสุวรรณดาราราม : หน้า 56/124

เจดีย์ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๔ ลั ก ข ณ า ศ ก ะ สิงห์ VUROCCBMI ล้อม โอ้โฮ! ตั้ง ๓ แม่น้ำ แต่ไม่ใช่ | ข้ามป้าย ล้อมเป็นชั้น ๆ นะจ๊ะเบญจ์ แต่ "เอ๊ะ! ตรงนี้ท่าเสด็จฯมิใช่รึ” แม่น้ำลพบุรี ซึ่งเป็นแม่น้ำสายเล็กมา น้าน้อยถามขณะที่ฉันกำลังสงสัยว่าน้ายุ พบกับแม่น้ำป่าสักเป็นแม่น้ำป่าสัก ให้จอดรถตรงนี้ทำไม แม่น้ำลพบุรีมาพบกับแม่น้ำเจ้าพระยา "ใช่ค่ะ สมัยกรุงศรีอยุธยาตรงนี้ เป็นแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วแม่น้ำเจ้า เป็นท่าเรือสำคัญ เพราะเป็นที่ที่เรือ พระยากับแม่น้ำป่าสักมาจ๊ะเอ๋กันอีกที่ สินค้าจากต่างประเทศจะมาขึ้นสินค้า ตรงตำบลสำเภาล่ม กลายเป็นแม่น้ำ เพื่อนำไปขายในเมือง แล้วปลายกรุงศรีฯ เจ้าพระยากว้างใหญ่ไหลผ่านวัดพนังเชิง เมื่อพระมหากษัตริย์เสด็จไปบางปะอิน ไงล่ะ แล้ววิ่งจัดผ่านปทุมธานี นนทบุรี เข้าใจว่าคงเสด็จฯมาทางเรือที่นี่ ต่อมา ถนนอู่ทองนี้รถแล่นสวนกันได้ แต่แซง มายังกรุงเทพฯไปออกอ่าวไทยที่สมุทร ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ กันยาก ยิ่งบริเวณใดมีตึกแถวร้านค้า | ปราการ เขียนละเอียดอย่างนี้พอนึก เสด็จมาพระนครศรีอยุธยาทางชลมารค ขายสองฟากถนน ถนนจะยิ่งดูแคบมาก ภาพออกนะ น้ายุว่า เอาไว้วันไหนฉัน ก็เสด็จขึ้น ณ ท่านี้ เลยเรียกว่า “ท่า ขึ้น เพราะชายคาหรือผ้าใบหน้าร้านที่ยื่น ว่างให้มาค้าง น้ายุจะพาฉันไปเที่ยวทาง เสด็จฯ” แม้เมื่อรัชกาลที่ ๕ เสด็จฯ ถ้าช่วงใดเป็นบ้านหรือวัด เรือ ไว้โอกาสนั้นฉันคงได้เล่าให้เธอฟัง มาทรงประกอบพิธีสังเวยบรรพกษัตริย์ ถนนก็จะกว้างหน่อย แต่ไม่มีทางเท้าให้ ละเอียดกว่านี้ ตอนนี้น้ายุเพียงแต่ชี้ให้ ในงานพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก ก็เสด็จฯ เดิน เวลารถโกดังวิ่งคนเดินคงเสียวพิลึก ฉันดูว่า ตรงนี้แม่น้ำอะไร ตรงนั้นเป็น ออกมา ทางชลมารคจากพระราชวังบางปะอิน เสด็จขึ้นประทับเหนือราชยานคนหามก็ น้าน้อยกับน้ายุคุยกันเพลิน ฉันก็ แม่น้ำอะไร มัวดูถนนแล้วคิดพิจารณาไป จนรถแล่น พอลุงฉุยขับรถรอดสะพานปรีดี | ตรงท่าเสด็จนี้แหละค่ะ พี่น้อย” น้าน้อย มาถึงป้อมริมน้ำ ฉันถามน้ายุว่า ป้อมอะไร ธำรงค์ และสะพานสมเด็จพระนเรศวร | พยักหน้าหมึก ๆ อย่างรับรู้ ฉันก็พลอย "ป้อมเพชรจ้ะ ตายจริง! เลย ฉันก็เห็นเข็มหน้าปัดบอกระยะทาง ๑๑ เป็นไปด้วยเพราะถึงบางอ้อพอดีเหมือนกัน ทางเข้าวัดมาไกลแล้วมัวคุยเพลิน” น้ายุ นี่นา ฉันขอถ่ายรูปเอาไว้เป็นหลักฐาน ตอบพร้อมอุทาน ลุงฉุยชลอรถคอยฟังคำสั่ง น้าน้อยหัวเราะ แล้วว่า “ขับต่อไป เถอะ แล่นรอบเกาะไปก่อนก็ได้ ยังไง เราก็ตั้งใจแล้วนี่ว่า ขากลับจะวนรอบเกาะ ก๊วนเสียเดี๋ยวนี้เลย ลักขณ์จะได้จับระยะ กิโลเมตร กับอีก ๓๐๐ เมตร น้าน้อย บอกลุงฉุยให้ขับช้าหน่อยเดี๋ยวจะเลยไปอีก รถแล่นมาร่วมครึ่งกิโลเมตร ก็มาถึงป้าย ใหญ่ทางขวามือหน้าซอยเล็ก ๆ เขียนว่า มูลนิธิ... (จำไม่ได้) บรรทัดที่สองจึงเป็นชื่อ "วัดสุวรรณดาราราม” น้ายุสั่งให้จอด รถริมฝั่งซ้ายใกล้ริมน้ำแล้วชี้มือมาทางซ้าย ลุงฉุยจึงขับรถพาเราวนรอบเกาะ "ทุกทีป้ายอยู่ฝั่งซ้ายนะ ด้านขวา หนึ่งรอบ ฉันคอยจ้องดูหน้าปัดบอกระยะ ไม่เคยมีป้าย น้ายุเลยจำผิด หนูเห็น ทางขณะที่ฟังน้ายุคุยให้ฟังว่า อยุธยา โครงเสาไหมล่ะนั่นแหละเคยมีชื่อ "วัด ราชธานีนั้นมีลักษณะเป็นเกาะเพราะมี สุวรรณดารามราม” ตัวใหญ่ ๆ ไว้เป็น ทางไปด้วย” แม่น้ำป่าสัก ลุงฉุยขับรถเลี้ยวเข้าไปในซอยซ้าย มือที่น้ายุว่าวัดสุวรรณดารารามอยู่สุดซอย ถนนซอยแคบจริง ๆ รถวิ่งสวนกันไม่ได้ เลย เวลามีจักรยานสวนมา ฉันละก็นั่ง ตัวห่อเสียววูบ กลัวลุงฉุยจะขับไปชน แต่จริง ๆ แล้วแกก็ผ่านมาได้ทุกที รถ แล่นผ่านบ้านชาวบ้านที่อยู่ฝั่งขวา ฝั่งซ้าย เป็นคูคลองเล็ก ๆ คงตื้นด้วย ขนานไป กับถนน ลุงฉุยขับรถเข้ามาร่วม เมตรคงได้ ก็ลอดประตูโขงหรือโขง ๆ ๑๐๐ เจ้าพระยา และลพบุรี | สัญลักษณ์ให้เราจำว่าวัดอยู่ในซอยตรง ประตูเข้ามา (น่าจะเป็น "โขลง” ใน ๕๔ กัลยา ณ มิตร