อุโบสถวัดบางไส้ไก่ : หน้า 18/124

อุโบสถวัดบางไส้ไก่หรือวัดลาวในอดีต สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๑ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยอินทเสนชาวลาว ที่ถูกต้อนอพยบมาอยู่ ณ บริเวณนี้ ปัจจุบันได้ใช้ที่บางส่วนของวัดเป็นสถานสงเคราะห์เด็กจากชุมชนแออัด ที่น่าเป็นห่วงถึงอนาคตของชาติมากทีเดียว แต่ในอนาคตกำลังเตรียมขยายงานเข้าสู่ชุมชน ที่กำลังประสบปัญหาหนักอีก ๓ แห่งคือ ชุมชนวัด กัลยาณมิตร ชุมชนกุดีขาว และชุมชนวัดบุปผาราม พระมหาสมัย ท่านได้เล่าให้ฟังถึงปัญหา ต่าง ๆ ของชุมชนแออัดเหล่านี้ที่ประสบอยู่คือ ลูกหลานชาวชุมชนแออัด ภายใต้การบริหารงาน และ ดูจากพระมหาสมัย จินตโฆสโก แห่งกลุ่มแสงเทียนนี้ "ถ้าเราแก้ปัญหาเด็กและเยาวชนได้ ก็จะเป็น การแก้ปัญหาสังคมได้ตั้งแต่ต้นมือ ปัญหาต่าง ๆ ที่ จะตามมาก็จะลดลง และผลพ่วงอีกมากมายที่จะทำ ให้สังคมปกติสุขน่าอยู่สำหรับทุก ๆ คน” นี้เป็น ส่วนหนึ่งของความคิดเห็นและอุดมการณ์ของพระหนุ่ม "ชุมชนเหล่านี้เติบโตไวมาก นับวันก็จะมี นักพัฒนารูปนี้ ประชากรเข้ามาพักอาศัยมากขึ้น จำนวนเด็กและ งานของท่านและกลุ่มแสงเทียน เริ่มแรกจาก เยาวชนก็สูงขึ้นตามไปด้วย จึงส่งผลให้เกิดปัญหา การช่วยเหลือเด็กในชุมชนแออัดวัดบางไส้ไก่ก่อนใน ต่าง ๆ ตามมามากมาย ทั้งปัญหาเก่าและปัญหาใหม่ ราว ๆ ปี ๒๕๒๔ แล้วขยายงานไปในชุมชนต่าง ๆ จนปัจจุบันคือ ชุมชนมัสยิดบ้านสมเด็จ ชุมชน สามัคคีศรีสุพรรณ ชุมชนซอยสีภูมิ ชุมชนวัดใหญ่ เช่น ปัญหาครอบครัวยากจน เพราะส่วนใหญ่มี อาชีพรับจ้างรายวัน แม่ค้าหาบเร่ เก็บเศษกระดาษ ขาย ซึ่งมีรายได้ต่ำและไม่แน่นอน ปัญหาครอบครัว ศรีสุพรรณ ชุมชนวัดประดิษฐาราม และชุมชนหลัง ขาดความอบอุ่น พ่อแม่ทะเลาะหรือหย่าร้างกัน โรงเรียนศึกษานารี ซึ่งเป็นชุมชนสุดท้ายที่ท่านและ ปัญหาเด็กเร่ร่อน ไม่มีโอกาสเรียนหนังสือ เสพสิ่ง คณะได้เข้าไปช่วยเหลือ ทั้ง ๗ ชุมชนนี้มีประชาชน อยู่อาศัยอย่างหนาแน่นกว่า ๑,๒๐๐ ครอบครัว ประมาณ ๒ หมื่น 5 พันกว่าชีวิต โดยเป็นเด็ก และเยาวชนเสียกว่า ๗๕ เปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นตัวเลข ๑๖ กัลยาณมิตร เสพติด มีการมั่วสุมกันจนกลายเป็น "แก๊ง" สร้างความเดือดร้อนให้กับสังคม และปัญหาอื่น ๆ อีกมากมาย งานช่วยเหลือเด็กของพระมหาสมัย ที่ท่านได้