ชนเผ่าเร่ร่อนและการป้องกันของจีน : หน้า 51/124

ฮั่น ทั้งที่ชาวจีนยังควบคุมอยู่ เมื่อขึ้นไปบนทิวเขาฉีเหลียน ทำให้มอง เห็นภาพบริเวณเชิงเขาได้ชัดเจน บริเวณเชิงเขานี้ มีชนเผ่าเร่ร่อนอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งมีทั้งชนเผ่าหุย รวมทั้งชาวทิเบตและแมนจู ชนเผ่าเหล่านี้จะมี การเคลื่อนย้ายอยู่เสมอ โดยมีกระโจมบรรทุกไป บนหลังจามรีของเขา ตามด้วยฝูงแกะเป็นขบวน หลังจากการปฏิวัติ รัฐบาลจีนก็คุ้มครอง ป้องกันชนเผ่าเล็ก ๆ พวกนี้ ด้วยการจัดตั้งรัฐ ปกครองตนเองขึ้นในท้องที่หลายแห่ง เช่น ภูมิ ภาคปกครองตนเอง "ซูหนาน หรือชาวกู้” ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลร่วม กู้เรียกตนเองว่า อุ้ยอ้เอ๋อ เสื้อผ้าของชาวกู้ๆ ออกจะคล้ายกับของ ๓,๐๐๐ เมตร ชาว ขึ้นไปตามกำแพงปราสาท หากทหารพลตระเวน มาแจ้งข่าวข้าศึกจะโจมตี เขาก็จะเข้ามาในปราสาท โดยเส้นทางนี้โดยตรง ชีวิตของทหารที่ประจำการอยู่ ณ ที่นี้ จัดว่าเป็นชีวิตอันเปล่าเปลี่ยวอ้างว้าง สำหรับเหล่าทหาร ผู้ต้องห่างเหินจากครอบครัว ชาวทิเบต แต่ลักษณะละม้ายไปทางมองโกเลียน และเหย้าเรือนของตน ยามต้องออกไปรบต่างก็ มากกว่า ภาษาที่ใช้คือ อุ้ยอ้เอ๋อ และศาสนาที่ จะขว้างหินหนึ่งก้อนไปใต้ทวารของปราสาท หาก นับถือก็เป็นพุทธแบบลามะเยี่ยงชาวทิเบต แต่ยัง เสียงของก้อนหินนั้นสะท้อนกลับไปด้วยสำเนียงที่ ไม่มีบันทึกใด ๆ ที่จะชี้ว่าเขาสืบเผ่าพันธุ์มาจาก กลวง เหล่าทหารก็จะเชื่อว่า ตนก็จักมีโอกาสคืน หมู่ชนของเส้นทางสายไหมโบราณเหล่าใด ชน สู่ปราสาทโดยสวัสดีด้วยเช่นกัน เผ่านี้ไม่มีระบบการเขียนหนังสือของตนเอง ทุกวันนี้ มังกรที่ดุร้ายบนกำแพงปราสาทผินหน้าสู่ทิศ เด็ก ๆ ก็เรียนภาษาจีนรวมทั้งอักขระด้วย ทั้งยัง ทางที่มีภัย... คือทิศตะวันตก เพราะฉนวนเหอซี มีอีกไม่น้อยที่มีชื่อเป็นจีนด้วย อาหารหลักของ เป็นสนามยุทธซึ่งบ่งบอกถึงความวัฒนาสถาพรและ ชาวกู้คือ ข้าวสาลีและเนื้อแพะ และแหล่ง วิตามินซีที่สำคัญของพวกเขาก็คือ ซุปชนิดหนึ่ง ที่ทำจากนมโยเกิร์ตและใบชา - ที่ กำแพงใหญ่ของจีนมีความยาวร่วม ๕,๐๐๐ ก.ม. ที่สุดของกำแพงทางทิศตะวันตกก็คือ ปรา การมหึมา ปราสาทเจียจุกวนนี้สร้างขึ้นเมื่อศตวรรษ ๑๔ ในสมัยราชวงศ์หมิง มีกำลังทหารประมาณ ๓,๐๐๐ คน ประจำการอยู่ ณ ที่นี้ เพื่อรักษา บ้านเมืองจากการรุกรานที่มีมาจากทางทิศตะวันตก มีอยู่ทางหนึ่งซึ่งกว้างเฉพาะม้าเดินได้ตัวเดียว ไม่ ความพินาศล่มจมของบุคคลจำนวนมากหลาย แต่ ที่นี้เองที่ได้หล่อหลอมเชื่อมโยงเส้นทางติดต่อ คมนาคมอันสำคัญยิ่ง โดยเส้นทางสายไหมที่ ณ เชื่อมระหว่างทิศตะวันออกกับทิศตะวันตก อ่านต่อฉบับหน้า ภาพประกอบเรื่องจากหนังสือ CHINA ของ Hiroji Kubota และจากหนังสือ The World of Buddhism ของ HEINZ BECHERT and RICHARD GOMBRICH (ภาพบนซ้าย-ซ้าย) ยานพาหนะที่ใช้สำหรับข้ามแม่น้ำเหลืองก็คือ "หยางผีฟะจื่อ” เป็นแพชนิดหนึ่ง ที่ทำด้วยหนังแพะเป่าให้ เป็นถุงลม ตัดส่วนหัวและเท้าของแพะทิ้งไป แต่เอาเนื้อและ กระดูกออกโดยไม่ให้หนังเสีย แล้วขูดขนออก (ภาพบนขวา) จุดข้ามแม่น้ำเหลืองที่เหนือเขื่อนหุบเขาหลิว- เจียเจียะ W กัลยาณมิตร ๔๙ Kalyanamitra.org