นวนิยาย : หน้า 117/124

นวนิยาย โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ ความเดิมตอนที่แล้ว หญิงสาวได้นั่งเรือเลียบ ฝั่งแม่น้ำาเที่ยวชมความงาม ของธรรมชาติ และได้พบว่า ๒ ว่าจะถึงโรงแรมก็ใกล้ค่ำเต็มที่ ดีที่ว่าคุ้นเคยกับพนักงานที่ โรงแรมแห่งนี้ เพราะอาชีพ และงานทำให้ต้องขึ้น ๆ รอทานข้าวกลางวันด้วยก็แล้วกัน ผมจะมาถึงพรุ่งนี้ ประมาณเที่ยง... "อือม์ดีเหมือนกัน” คืนนี้จะได้ ล่อง ๆ ระหว่าง กรุงเทพฯ อยุธยา ทำงานเต็มที่ แล้วตื่นสาย ๆ หน่อย และเหนือขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึง เพราะไม่ต้องรีบไปไหน อยุธยามีซากปรักหักพังของ เชียงใหม่ เชียงรายอยู่เสมอ ประกอบ "ขอบคุณนะคะ..." พูดกับ สิ่งก่อสร้างมากมาย และได้ กับความที่เป็นคนรักอยุธยา รักประวัติ กับความที่เป็นคนรักอยุธยา รักประวัติ - พนักงานคนคุ้นหน้าที่เคาน์เตอร์พลาง ศาสตร์ รักความเป็นคนไทย จึงทำให้ เหลือบดูหมายเลขห้อง เป็นห้องเดิมที่ มาถึงวัดร้างแห่งหนึ่ง จึงเข้า เวียนแวะลงพักค้างคืนเพื่อสรุปงาน เราชอบใช้เกือบจะเป็นประจำ ถ้าไม่มี ไปกราบพระพุทธรูป เธอมี หรือต่องานบางอย่างที่โรงแรมแห่งนี้อยู่ ใครจับจองเสียก่อน อย่างนึกขำตัวเอง บ่อย ๆ กับน้อง ๆ หรือไม่ก็กับเพื่อน ว่ามาบ่อยเสียจนไม่รู้สึกว่าเป็นโรงแรม ความรู้สึกคุ้นเคยมาก จึง ผู้หญิงที่ทำงานด้วยกัน บล น อธิษฐานขอให้พบความสุข และ หรือไม่รู้สึกแปลกที่แต่อย่างใดที่จะค่อย ๆ เพียงแต่ว่าวันนี้ คืนนี้แปลกไป เดินขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ ราวกับเป็นบ้าน พักหลังหนึ่งของตัวเอง เพราะได้มาที่นี่ อยุธยาที่รักแห่งนี้ ที่เที่ยงแท้ และขอให้สามารถ พักค้างที่โรงแรมคุ้นเคยนี้คนเดียว คอย และเช่นเดียวกับทุกครั้งที่มาพัก นำผู้อื่นมาพบความสุขเช่นนี้ เพื่อนคู่คิด มิตรคู่กายที่จะตามมาในวัน พนักงานจะหอบกระเป๋าขึ้นมารอที่หน้าห้อง พรุ่งนี้ เพื่อเป็นเพื่อนกันเดินทางขึ้น ก่อนที่เราจะเดินมาถึง ได้ด้วย ขากลับลุงที่พายเรือ เหนือต่อไปสำหรับธุระสำคัญของเรา "กระเป๋าใหญ่จังครับวันนี้" พนัก ไม่ยอมรับเงินค่าจ้าง บอกว่า "สวัสดีครับคุณบุษ” ...พนักงาน ไม่มีค่าใช้จ่าย แล้วหายไป ต้อนรับของโรมแรมที่เป็นชายหนุ่มหน้า อย่างรวดเร็ว ทำให้เธอตกใจ ตาคมขำ ทักทายอย่างคนเคยเห็นหน้า และสงสัยว่าลุงคนนั้นไม่ใช่ คนธรรมดา กันบ่อย ๆ งาน หรือ Porter ถามด้วยความเป็น กันเอง "จ้ะ... จะเดินทางต่ออีกไกลนะ... ทานข้าวรึยังล่ะ” พูดพลางไขกุญแจพลาง เพราะท้องของตัวเองเริ่มร้องอุทรต่างหาก "ไปถึงไหนมาครับนี่... สนุก เลยทำให้นึกได้ว่าเป็นเวลาอาหารเย็นแล้ว ไหมครับ... "พลางหยิบกุญแจห้องส่งให้ พร้อมกระดาษโน้ตสีขาวแปะติดไว้... "อ้อ Porter ไปแล้ว ความเคยชินพา มีโน้ตฝากถึงด้วยครับ เมื่อสักครึ่งชั่วโมง ตัวเองเดินไปรูดม่านหน้าต่างที่กว้างเท่ากับ นี่เอง เป็นโทรศัพท์จากกรุงเทพฯ” "ขอบคุณค่ะ...” ตอบพลางคลื่ กระดาษออกอ่าน ความกว้างของห้องให้เปิดกว้างนำสายตา ออกสู่บรรยากาศภายนอก... ใช่แล้ว จากตรงนี้ มุมนี้สามารถมองออกไปได้ไกล กัลยาณมิตร ๑๑๕ Kalyanamitra.org