หลวงลุง ไม่ถือโกรธ : หน้า 73/124

หลวงลุง ไม่ถือโกรธ ว่าคนโฉดชั่วทุกสิ่ง ทิ้งเสียเป็นบ้าจริง ใช้ให้วิ่งไปเอาตัว พาไปเฝ้าพระเจ้า ท่านบอกเล่าว่าเมามัว รู้ช่างคิดแค่ทีชั่ว พระอยู่หัวโปรดด้วยรา พระเจ้าจึงตรัสเทศน์ ให้สังเวชในกามา ดั่งนี้ไม่ดีนา ให้ภาวนาสอนสืบไป เป็นเหตุจึงเป็นผล เธอก็พ้นจากอาลัย เบื่องหน้าจําเริญไป เธอ ถึงซึ่งธรรมา อันกามวิตกนี้ ถ้าเกิดมีเป็นโทษา ผู้ดีเล่าก็ไม่ว่า ด้วยเขาหาได้ดั่งใจ ชังนักแต่คนยาก ได้ลำบากยังคิดไป แต่ล้วนเขาลวงใช้ เสียน้ำใจหลงไปมา อย่างนี้อย่าพึงคิด ให้เสียจิตผิดตำรา หญ้าแพรกห่อนจะมา ทำอวดกล้าเกี่ยวยาง ตัวตนเป็นคนไพร่ ฤาห่อนได้ลูกขุนนาง ทำผิดคิดดูบ้าง ผิดท่าทางอย่างก่อนมา อุตส่าห์คิดทํากิน หาทรัพย์สินจะดีกว่า สุดแท้แต่วาสนา ไปข้างหน้าตามบุญกรรม อุตส่าห์บำเพ็ญทาน ศีลาจาร ให้เร่งจ๋า ภาวนาทุกเช้าค่ำ ก้มหน้าทําไปดีกว่า ชาตินีมีกรรมแล้ว จึงคลาดแคล้วจากยศถา ทำไว้เอาชาติหน้า ทั้งภรรยาได้มากหลาย เดชะได้ทำบุญ จะอุดหนุนให้มากมาย ช้างม้าแลวัวควาย ข้าหญิงชายแลลูกเมีย ชาตินีมันไม่ได้ เขาลวง ใช้จะตายเสีย ทำอะไรแก่ลูกเมีย ค่อยมีเบี้ยไม่เป็นไร มีเงินไม่ไร้ทอง มีเข้าของไม่ได้ไพร่ มียศไม่สูญใจ ย่อมจะได้ซึ่งเมียงาม มีเมียไม่ไร้ลูก พูดถ้วนถูกคนเกรงขาม มีไม้ปลูกเรือนงาม ไม่ผิดตามท่านว่าไว้ เป็นชายค่อยยังชั่ว ถึงหลงมัว ไม่เป็นไร เป็นแต่ต้องโทษภัย เสียน้ำใจ ไม่รู้อาย เป็นหญิงครั่นติดชั่ว มักเสียตัวลวงทีตาย ย่อมได้ซึ่งความอาย ให้วุ่นวายเสียจิตใจ ด้วยว่ามานะมาก ไม่ออกปากนิ่งทุกข์ไป ถ้ามีกรรมได้ทำไว้ ตรอมใจตายด้วยความอาย Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๗๑