การรักษาสุขภาพตามพุทธวิธี : หน้า 27/154

แต่ใครก็ตามที่ป่วยไข้แล้ว อดทนฝืนใจปฏิบัติตนอย่างถูกต้องเหมาะสม เช่น เมื่อถึงเวลา กินก็กิน จะกินได้มากน้อยเท่าไรก็ฝืนกินเข้าไป เวลาปวดปัสสาวะหรืออุจจาระก็ไม่อั้นเอาไว้ ฝืนเดินไปเข้าห้องนํ้า ถึงเวลานอนก็นอน หลับไม่หลับ ฝืนหลับตานอน คนไข้ประเภทดูแลตัว เองเป็นอย่างนี้จะหายเร็ว ท่านเล่าถึงชีวิตในวัยเด็กว่า ตั้งแต่เล็กมาไม่เคยถูกตามใจขณะป่วยไข้เลย โยมพ่อเอาวินัย ทหารมาอบรมให้ ป่วยแสนป่วยเพียงใดก็ตาม พอได้เวลากินข้าว บางทีก็โยมพี่สาวบ้าง บางทีก็ โยมแม่บ้าง จัดข้าวปลาอาหารมาให้ เมื่อไม่อยากกินก็ปล่อยวางเอาไว้เฉยๆ เหมือนอย่างที่ คนอื่นเขาเป็นกัน แต่เมื่อโยมพ่อเห็นเข้า ก็เอ็ดลั่นบ้านเลยว่า “ถึงเวลา ทำไมไม่กิน” ก็ตอบท่านไปว่า “ไม่หิวและก็ไม่อยากกิน” ท่านก็จะมีประกาศิตออกมาทันทีว่า “จะหิวหรือไม่หิว จะอยากหรือไม่อยาก เมื่อถึงเวลา แล้ว ต้องกิน” ทั้งนี้ก็เพราะไม่ว่าจะป่วยหรือไม่ก็ตาม เมื่อถึงมื้ออาหาร ร่างกายจะขับน้ำย่อยออกมา อาจจะมากหรือน้อยโดยอัตโนมัติ ถ้าเราไม่ใช้น้ำย่อยนั้น นอกจากมันจะกัดกระเพาะอาหาร ของเราแล้ว มันก็จะเสียและเกิดเป็นลมตีขึ้นมา ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วนเอิ๊กอ๊ากๆ ในที่สุดจะ กลายเป็นว่า เริ่มต้นป่วยด้วยโรคหนึ่งแล้วยังมีโรคแทรกซ้อนอันเกิดจากการกินอาหารผิดเวลา เพิ่มขึ้นอีกโรคหนึ่งด้วย ยิ่งกว่านั้นโยมพ่อของพระเดชพระคุณหลวงพ่อยังสอนไว้ตั้งแต่ท่านยังเล็กว่า “ยาที่ดีที่สุด ในโลก ไม่มีอะไรเกินข้าวปลาอาหารที่เรากินเข้าไป สิ่งนี้คือยาหลัก ยาอะไรๆ ที่มีในโลกนี้ เป็นเพียงยาเสริมช่วยให้เราหายป่วยหายไข้ แต่ยาหลักก็คือข้าวปลาอาหารที่เรากินอยู่ทุกวัน นั่นเอง เพราะฉะนั้นไม่ว่าเราจะกินยาอะไรก็ตาม ถ้าไม่ได้กินข้าวปลาอาหารแล้วฟื้นยาก ถึงแม้ ป่วยหนักท่านก็จะบอกว่า ให้ฝืนใจกินเข้าไปเถอะลูก อย่างน้อยก็เอาไปรองท้องไว้ไม่ให้น้ำย่อย กัดกระเพาะ ไม่ให้น้ำย่อยเสียเปล่า และที่สำคัญก็คือ เพื่อไม่ให้ระบบย่อยอาหารรวน ทั้งนี้ เพราะเมื่อน้ำย่อยหลั่งออกมาแล้วไม่ถูกใช้ วันหลังก็จะไม่หลั่งออกมาหรือหลั่งผิดเวลา” ซึ่งจะมี ผลเสียตามมาอีกมาก ท่านจึงถูกฝึกไม่ให้ตามใจตัวเองมาตั้งแต่เล็กไม่ว่าจะเจ็บป่วยเพียงใดก็ตามถึงเวลาก็ต้องกิน แล้วก็เลยได้อานิสงส์ คือ ไม่ว่าจะป่วยมากน้อยเพียงใด อย่างมากก็นอนไม่เคย เกินวันสองวัน โรคภัยไข้เจ็บก็เผ่นหนีไปหมด เพราะท่านป่วยเฉพาะกาย แต่ใจไม่ได้ป่วยตาม 24 DOU การรักษาสุขภาพ ตามพุทธวิธี