การรักษาสุขภาพตามพุทธวิธี : หน้า 150/154

มาณพ การที่บุคคลเป็นผู้ไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งหลาย ด้วยฝ่ามือบ้าง ด้วยก้อนดินบ้าง ด้วย ท่อนไม้บ้าง ด้วยศัสตราบ้าง นี้เป็น ปฏิปทาที่เป็นไปเพื่อความมีโรคน้อย สารีปุตตเถรคาถา ขุททกนิกาย เถรคาถา มจร. เล่ม 26 หน้า 500 [982] ภิกษุ เมื่อฉันอาหารสดก็ตาม แห้งก็ตาม ไม่พึง ฉันให้อิ่มเกินไป ไม่พึงฉันให้น้อย เกินไป จึงฉันแต่พอประมาณ จึงมีสติอยู่ [983] จึงเลิกฉันก่อนอิ่ม 4-5 ค่ำ แล้วดื่มน้ำเท่านี้ก็เพียงพอ เพื่ออยู่ผาสุกของภิกษุผู้มี ใจเด็ดเดี่ยวมุ่งนิพพาน มหาธัมมสมาทานสูตร มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ มจร. เล่ม 12 หน้า 524 [484] ภิกษุทั้งหลาย 3. เปรียบเหมือนน้ำมูตรเน่าที่ผสมด้วยยาต่าง ๆ บุรุษที่เป็นโรคผอมเหลือง มาถึงพวก ชาวบ้านบอกเขาว่า “บุรุษผู้เจริญ น้ำมูตรเน่าผสมด้วยยาต่าง ๆ นี้ ถ้าท่านหวังจะดื่ม ก็ดื่มเถิด น้ำมูตร เท่านั้น จักไม่ทำให้ท่านผู้ดื่มพอใจ ทั้งสี กลิ่น และรส ครั้นท่านดื่มเข้าไปแล้วก็จักมีสุข บุรุษนั้นพิจารณาแล้วดื่มมิได้วางน้ำมูตรเน่านั้นก็ไม่ทำให้เขาผู้ดื่มพอใจ ทั้งสีกลิ่นและรส ครั้นดื่ม แล้วก็มีสุข แม้ฉันใด เรากล่าวว่า การสมาทานธรรมนี้ ที่มีทุกข์ ในปัจจุบันแต่มีสุขเป็นวิบากใน อนาคต มีอุปมาฉันนั้น มหาธัมมสมาทานสูตร มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ มก. เล่ม 19 หน้า 384 คำว่า “น้ำมูตรเน่า” ก็คือน้ำมูตรนั่นแหละ เหมือนอย่างว่า ร่างกายของคนเราต่อให้เป็น สีทอง ก็ยังถูกเรียกว่า ตายเน่า อยู่นั่นแหละและเถาอ่อนที่แม้แต่เพิ่งเกิดในวันนั้น ก็ย่อมถูกเรียกว่า เถาอ่อนอยู่นั่นแหละ ฉันใด น้ำมูตรอ่อน ๆ ที่รองเอาไว้ในทันทีทันใด ก็เป็นน้ำมูตรเน่าอยู่นั่นเอง ฉันนั้น คำว่า “ด้วยตัวยาต่าง ๆ” คือ ด้วยตัวยานานาชนิดมีสมอและมะขามป้อมเป็นต้น คำว่า “จงเป็นสุข” คือจงเป็นผู้มีสุขไร้โรค มีสีเหมือนทอง ภาคผนวก DOU 147