การตัดสินและการตัดสินใจ : หน้า 12/122

เดินไปบนเส้นทางสร้างบารมีสายนี้ไปพร้อม ๆ กัน อย่างสบายอกสบายใจ เรื่องที่ ๑. การตัดสินและการตัดสินใจ คนเรา หลวงพ่อพูดมาแต่ต้นแล้วว่า เมื่อยังไม่หมดกิเลสมันก็มีโอกาสทำผิดทำพลาด กันได้ทั้งนั้น แต่อย่าให้ถึงกับชั่วกับเลว ทีนี้ใคร ก็ตามที่อยากสะกัดกั้นตัวเองให้หยุดอยู่แค่ผิดกับ พลาด และสามารถลดความผิดพลาดให้น้อยลง ตามลำดับได้นั้น เขาจำเป็นต้องฝึกนิสัยอย่าง หนิงขึ้นมา ถ้าไม่ฝึกจะกลายเป็นคนเรื่อยเฉื่อย 1 ทําผิด อะไรไม่ชอบมาพากลผ่านมาใกล้ตัวก็จะคิดแต่ว่า ช่างมัน คนอื่นผิดยังงี้ ชั่วยังงี้ก็มีถมไป แล้วความคิดที่จะแก้ไขตัวเองก็หมดไป แล้วยังทำซ้ำ กลายเป็นคนเลว พระเลว เณรเลว ทำความเดือดร้อนให้แก่สังคมมากมาย สิ่งที่ต้อง ฝึกนี้คือ "นิสัยกล้าตัดสินและตัดสินใจ" ตัดสิน คือ ชี้ขาดได้ว่า อะไรผิด อะไร ถูก อะไรดี อะไรชั่ว อะไรควร อะไรไม่ควร ตัดสินใจ คือ ลงมือทำตามที่คิด กล้าตัดสิน คือ ไม่ว่าอะไรจะผ่านเข้ามา เกี่ยวข้องกับตัวต้องตัดสิน ผิดถูกยังไม่คำนึง ซึ่ง แน่นอนเนื่องจากเรายังไม่หมดกิเลส แรก ๆ ก็ อาจตัดสินผิดไปบ้าง ช้าไปบ้าง ก็ไม่เป็นไร แต่ ต้องตัดสิน เพราะถ้าไม่ตัดสินจะกลายเป็นคน เรื่อยเปื่อย ทำงานกับคนอื่นไม่ได้ กล้าตัดสิน ทุกเรื่องบ่อย ๆ เข้าจะชำนาญไปเอง และตัดสิน ได้ถูกมากกว่าผิด ที่หลวงพ่อติดตามคุณยายและหลวงพ่อ ธัมมชโย ประพฤติพรหมจรรย์มาจนถึงบัดนี้ได้ เพราะได้รับการฝึกมาจากที่บ้านตั้งแต่เล็กแล้วว่า อะไรที่เกี่ยวข้องกับตัวเองต้องตัดสินได้ แต่ว่า บางอย่างก็ตัดสินได้เร็ว บางอย่างก็ต้องคิดนาน กว่าจะตัดสินได้ ตอนเด็ก ๆ เวลาถูกโยมพ่อ เอาไม้เรียวตีก้นทำโทษ ท่านจะถามทบทวน ก่อนจะเฆี่ยนทุกขวับว่าท่าความผิดอะไร ถ้า ตอบไม่ถูก ไม่รู้ว่าอย่างไรผิด ท่านจะอธิบายแล้ว เราต้องพูดทบทวนให้ได้เหมือนที่ท่านบอกต้องตอบ ให้เสียงดังฟังชัดด้วย เพราะฉะนั้นหลวงพ่อจึงรู้ เพิ่มมาตามลำดับว่า ทำอย่างไรผิด อย่างไรถูก ติดนิสัยวิเคราะห์ว่าอะไรผิด อะไรถูก ในทุก เหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตตั้งแต่ครั้งนั้น เมื่อมา อยู่ในทางธรรม ได้เข้าใจความถูกต้อง ความแท้ จริงของชีวิตแล้ว ก็ตัดสินได้ถูก ได้เร็วขึ้น หลวงพ่อจึงตัดสินใจได้เฉียบขาด รวดเร็ว สมใจ ๑๐ ก ล ย า ณ ม ต ร