การตัดสินใจในชีวิตประจำวัน : หน้า 13/122

คุณยายและหลวงพ่อธัมมชโย พวกท่านคงเห็น แล้วว่าหลวงพ่อทำอะไรไม่เคยซักช้าลังเลเลยสักครั้ง คนเราทุกคนมีเรื่องที่จะต้องให้ตัดสินใจ เราต้อง ทุกวัน ทุกลมหายใจก็ว่าได้ หลวงพ่อจะยกตัว อย่างให้ฟังว่ามีอะไรบ้างที่เราจะต้องตัดสินและ ตัดสินใจกัน เอาง่าย ๆ ทุกวันพอพลิกฟื้นตื่น ขึ้นมาจะเพราะด้วยเหตุอะไรก็ตาม ตัดสินว่าลุกดีหรือไม่ลุกจากที่นอนดี ถ้าเสียง ระฆังดังขึ้นแล้วยังไม่ลุก นอนคิดว่าลุกหรือไม่ลุก ดีหนอ เมื่อคืนเราเข้านอนดึกถ้าลุกตอนนี้รวม เวลานอนก็ได้ไม่กี่ชั่วโมง จะเสียสุขภาพ ไปนั่ง สมาธิถวายข้าวพระจะไปนั่งสัปหงกชายญาติโยม คิดแล้วก็ตัดสินใจไม่ลุก นอนต่อไปดื้อ ๆ อย่างนี้ ตัดสินผิด ลงมือปฏิบัติคือตัดสินใจก็ผิดด้วย ใช้ ไม่ได้ แต่ว่าถ้าพอได้ยินเสียงระฆังลุกพรวดเลย ล้างหน้าล้างตา ไม่กังวลว่าเพิ่งเข้านอนหรือไม่ ตัดสินว่าลุกจากที่นอนดีแล้วสุกโดยอัตโนมัติ ไม่ คิดลังเลเลย อย่างนี้ดี คนที่ทำได้ง่าย ฝึกตัวแบบนี้มานาน ๆ เพราะ จะตื่นนอนก็ต้องตัดสิน ถึงเวลากินจะ เติมข้าวอีกหรือไม่เติมก็ต้องตัดสิน มันต้องตัดสิน ไปเสียทั้งนั้นแหละ เพราะฉะนั้นฝึกกันเถอะนะ ท่านนะ ฝึกจนชำนาญแล้วจะตัดสินใจทุกเรื่อง ได้เฉียบขาดและรวดเร็ว มีผลดี อยู่ทางโลก คนกล้าตัดสินใจจะทำงานได้ผลดีและเร็วกว่าคนอื่น ถ้าอยู่ทางธรรม จะตัดสินได้ว่าอะไรดี อะไรชั่ว แล้วก็ตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาด สิ่งที่หลวงพ่อเห็นขณะนี้ ซึ่งเป็นผลของ การตัดสิน และกล้าตัดสินใจ มีอยู่ ๒ อย่างคือ ๑. เห็นตัวเองว่า ที่ก้าวหน้ามาถึงจุดนี้ มีวันมานั่งสร้างบารมีร่วมกับพวกท่านอย่างผาสุก ก็เพราะตัดสินได้ และตัดสินใจถูกมากกว่าผิด ๒. เห็นพวกเราหลายรูปทั้งพระภิกษุและ สามเณร ตัดสินใจได้เด็ดขาดและรวดเร็วเหมือน หลวงพ่อ ซึ่งแต่ละรูปเหล่านั้นก็ได้มาเป็นกำลัง สำคัญของวัด ได้มาเป็นหัวหน้างาน ท่านเหล่านี้ พอมีอะไรผ่านมาก็ตัดสินใจได้ฉับๆ แม้อายุพรรษา จะน้อยก็มีความสามารถมาก ในเวลาเดียวกันก็เห็นบางรูปไม่ค่อยชอบ ตัดสินใจ อยากทำก็ทำ ไม่อยากท่าก็ปล่อยไว้ ก่อน แม้พรรษามากแต่ดูไปแล้วอย่าว่าแต่จะทำ ประโยชน์ให้แก่ส่วนรวมเลย แม้ประโยชน์ ส่วนตนของท่านก็ดูจะมีน้อยเหลือเกิน กว่าหลวงพ่อจะเห็นอย่างนี้ จะดูออก อย่างนี้ เวลาก็ผ่านมาจนถึงอายุ ๕๐ ปี ปีที่แล้ว ยังมองไม่เห็นได้เท่านี้ ปีที่แล้วจำได้ว่าหลวงพ่อ บอกพวกเราว่า "นักสร้างบารมีต้องไม่มีข้อแม้ นี่เป็นการมองที่ผล ยังไม่รู้สาเหตุว่า ทำไมจึงต้อง ไม่มีข้อแม้ เพิ่งมารู้สาเหตุในปีนี้เองว่า สาเหตุ หนึ่งที่ทำให้เราไม่มีข้อแม้ ไม่ลังเลเพราะเราฝึก เรื่องการตัดสินใจมาตั้งแต่ยังเด็กยังเล็กนั่นเอง นี่เรื่องง่าย 1 เท้ ๆ เพิ่งมารู้เหตุเมื่อเวลาผ่าน ไปตั้งปี ที่เป็นเช่นนี้เพราะบางอย่างเรามองไม่ออก บางอย่างมองออกแล้วยังไม่ทำ บางอย่างทํา แล้วอธิบายไม่ได้ บางอย่างอธิบายได้แล้วก็ยัง ไม่รู้วิธีฝึกให้คนอื่น ยังถ่ายทอดให้ไม่เป็นก็มี การที่หลวงพ่อคุ้นกับการตัดสินใจเร็วนี่เอง ทำให้ไม่ว่าจะย่างก้าวไปที่ไหน มันเห็นสิ่งที่ต้อง แก้ไขทั้งตัวเอง และสิ่งรอบข้างไปเสียทั้งนั้น ถามว่า แล้วไม่เหนื่อยหรือ?เหนื่อยแต่มันไม่ท้อ ยิ่งทำมากเข้าฝึกมากเข้า ทั้งตัวเรามันกลายเป็น เพราะ เครื่องวัดไปโดยอัตโนมัติเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองสูง เท่าไร เพราะฉะนั้นเวลาเดินผ่านอะไรก็รู้ว่าสิ่งนั้น สูงเท่าไร รู้ว่าคืบของตัวเองยาวเท่าไร เห็นอะไร ก็รู้ว่ายาวเท่าไร โดยไม่ต้องใช้ไม้บรรทัดไปวัด อยู่ทางโลก ถ้ารู้จักตัวเอง ไม่ต้องใช้ เครื่องมือชั่ง ตวง วัด ก็รู้จักคุณสมบัติของสิ่งของ รอบตัวได้ง่าย ๆ อยู่ทางธรรม ทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง ไม่ ต้องคิดก็รู้ทันทีว่า ควรจะทำหรือไม่ทำอะไร อ่านต่อฉบับหน้า กั ล ย า ม ม ต ร ๑๑