ความเจริญรุ่งเรืองของลัทธิมหายาน : หน้า 35/122

ยุคนั้นยังมีให้เห็นอยู่ทั่วไป ความเจริญรุ่งเรืองของลัทธิมหายาน ยุคลิจฉวีเป็นยุคที่ลัทธิมหายาน ซึ่ง เจริญเติบโตออกจากพุทธศาสนาดั้งเดิมคือพุทธ ศาสนาเถรวาท มีความเจริญรุ่งเรืองอย่างเต็มที่ ในยุคนี้ความคิดทางมหายานได้เข้าไปมีบทบาท ต่อชีวิตประจำวันของชนพื้นเมืองเป็นอย่างมาก แต่ทั้งเถรวาทและมหายานก็ได้รับการอุปถัมภ์ จากพระมหากษัตริย์อยู่เช่นเดิม ตามบันทึกของ หลวงจีนหยวนฉาง ในคริสต์ศตวรรษที่ ๗ (ประมาณ ๑,๐๐๐ ปี หลังรัชสมัยของพระเจ้า อโศกมหาราช) ได้บันทึกไว้ว่า พุทธศาสนิกชน กับชนที่นับถือศาสนาและลัทธิอื่น กลมกลืนสามัคคีเป็นอย่างดี วัดวาอารามของ มีความ ชาวพุทธอยู่เคียงข้างศาสนสถานของศาสนิกอื่น ด้วยความราบรื่น มีพระภิกษุสงฆ์ฝ่ายหินยาน (เถรวาท) และมหายานอยู่ประมาณ ๒,๐๐๐ รูป พระราชาเป็นกษัตริย์ลิจฉวี ทรงมีพระทัยสะอาด บริสุทธิ์และทรงตั้งอยู่ในธรรม พระองค์ทรงมี ศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา จะเห็นได้ว่า ในช่วงนี้ พุทธศาสนานิกายมหายานไปมีบทบาทในประเทศ เนปาลแล้ว อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพระพุทธศาสนา ในเนปาลในยุคนี้ได้รับการแซกแซงจากลัทธิศาสนา อื่น แต่ก็ยังมีผู้นับถือพระพุทธศาสนากันเป็น จำนวนมากและมั่นคง ในยุคนี้เองที่ชาวพุทธ เนปาลนำโดยเจ้าหญิงภฤกุฎี ได้นำพระพุทธ ศาสนาเข้าไปสู่ทิเบต (ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 5) เป็นเหตุให้ทิเบตกลายเป็นพุทธอาณาจักรที่มั่นคง ที่สุดในโลกในเวลาต่อมาจวบจนปัจจุบัน ความเสื่อมของพระพุทธศาสนาในเนปาล (ค.ศ.๘๘๐-๑๓๐๐) ในยุคของลิจฉวีความรุ่งเรืองของพระพุทธ ศาสนา ได้แผ่กระจายไปยังประเทศที่ใกล้เคียง จนเป็นที่เลื่องลือในละแวกนั้น แต่ในราวคริสต์ ตวรรษที่ ๑๒๐ สังกราจารย์จากประเทศอินเดีย ได้เข้าไปสู่เนปาล และได้เห็นความเจริญรุ่งเรือง ของพระพุทธศาสนา ทำให้สังกราจารย์หาทางที่ จะทำให้ศาสนาฮินดูที่เป็นรองอยู่ในขณะนั้นมี บทบาทมากขึ้น มีการนำฮินดูศาสนิกจากอินเดีย กั ล ย า ณ ม ต ร ร ๓๓