การเดินทางไปบอสตัน : หน้า 70/122

ห้องอยู่ประมาณ ๕๐-๖๐ ห้อง อยู่ไม่ไกล จากสนามบินเท่าใดนัก เจ้าของโรงแรมเป็น นักธุรกิจที่ประสพความสำเร็จ และใช้เป็นที่พัก ประจำของพนักงานการบินไทยที่นั่น ตอนรุ่งเช้า นั่นเองเจ้าของโรงแรมชื่อคุณเล็ก นำอาหารมา ถวายอาตมาเป็นพิเศษ ก่อนจะเดินทางต่อไปยัง เมืองบอสตันโดยสายการบินนอร์ทเวสต์ เนื่องจากกัปตันและเจ้าหน้าที่การบินไทย รู้ช่องทางในสนามบินซีแอตเติ้ลดี อาตมาจึงเข้า ไปถึงเครื่องบินได้อย่างรวดเร็วไม่ต้องไปคอยต่อคิว กับคนที่นั่น แต่ว่าคิวที่อาตมาได้ไปขึ้นที่ท่า เครื่องบินเลยนั้น ก็จะได้ที่นั่งอยู่หลังแถวสุด ของล่าพอดี เป็นบริเวณที่มีการสั่นสะเทือน มากที่สุดในเครื่อง แถมยังเป็นที่นั่งเสริมแคบกว่า ที่นั่งอื่น ๆ เครื่องบินใช้เวลาบินอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง ข้ามฝั่งแปซิฟิคจากเมืองซีแอตเติ้ลของสหรัฐ อเมริกาตอนเหนือ มาลงยังสนามบินโรเคิลของ นครบอสตัน โดยมีการแวะเติมน้ำมันที่เมือง อินเดียนาโปลิส ในระหว่างการเดินทางที่ยาวนานเช่นนี้ มีชาวอเมริกันอินเดียนคนหนึ่งชื่อ นายจอห์น ไวส์ ได้เข้ามาสนทนากับอาตมาถามถึงปรัชญาพื้นฐาน ของพุทธศาสนา นายไวส์เป็นอาจารย์สอนวิชา คอมพิวเตอร์ที่ซีแอตเติ้ล เดินทางมายังบอสตัน เพื่อมาสอนคอร์สสั้น ทางด้านคอมพิวเตอร์ที่ เมืองนี้ หลังจากคุยกันอยู่ไม่นานเขาก็เกิดศรัทธา ให้นามบัตรไว้แล้วให้ติดต่อไปภายหลัง พอถึงสนามบินที่เมืองบอสตันปรากฏว่า นักเรียนไทยที่จะมารับอาตมาก็ไม่มา เกิดคลาด กันอย่างไรก็ไม่ทราบ ยืนคอยอยู่เป็นชั่วโมงก็ไม่ ออกมาให้เจอเลย กระเป๋าหนัก ๆ ๒ ใบ ทำ ให้อาตมาต้องเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ นาย จอห์น ไวส์ นั้นเดินผ่านมาพบเข้าพอดี เขากำลัง จะเช่ารถส่วนตัวคันหนึ่งเข้านครบอสตัน จึงอาสา มาส่งอาตมาที่เมืองเคมบริดจ์ ซึ่งเป็นเมืองบริวาร ของนครบอสตัน ส่วนนครบอสตันเป็นเมือง หลวงของรัฐแมซซาชูเซตส์ ติดชายฝั่งมหาสมุทร แอตแลนติก เมืองเคมบริดจ์นั้นตั้งชื่อตามอย่าง เมืองเคมบริดจ์ในอังกฤษ และเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ที่สนามบินนั้นอาตมาได้ ติดต่อที่พักเองและบังเอิญทีเดียวได้ที่พักเล็ก ๆ แห่งหนึ่งอยู่กลางเมืองเคมบริดจ์พอดี ชื่อว่า ฮาร์วาร์ดแมนเนิลเฮ้าส์ นับเป็นนิมิตหมายที่ดี เพราะเมื่อมาถึงที่พัก จึงพบว่าบริเวณข้าง ๆ ของที่พักมีป้ายเล็ก ๆ ป้ายหนึ่งติดไว้ที่สาม เขียนเป็นตัวหนังสืออังกฤษด้วยตัวสีเหลืองขอบ เหลืองว่า Bhumipol Square (ภูมิพลสแควร์) ตามพระปรมาภิไธยของพระบาทสมเด็จพระเจ้า อยู่หัวของเรา ที่ชาวเมืองนี้ขอพระราชทานมา ประดิษฐานไว้ ในคราวเสด็จฯรัฐแมรซาชูเซตส์ ในฐานะที่พระองค์ทรงพระราชสมภพในรัฐนี้ เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันที่อากาศแจ่มใสมาก ทีเดียว เมืองเคมบริดจ์นั้นค่อนข้างจะมีชีวิตชีวา พอใกล้เวลาเพลอาตมาเดินออกมาฉันเพลข้างนอก ขณะกำลังเดินข้ามถนนออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ พบกับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่วัยกลางคน และได้ เข้ามาทักทายกัน เขาเป็นคนที่คุ้นเคยกับอาตมา พอสมควรในสมัยที่อยู่ที่อ๊อกซฟอร์ดด้วยกันคือ ศ.ไมเคิล แอลิส ผู้ชำนาญทางด้านประวัติ ศาสตร์วัฒนธรรม ท่านเป็นสามีของผู้นำพรรค การเมืองในพม่าที่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง แต่ถูก รัฐบาลทหารจับกุมคุมขังไว้ที่บ้านตัวเองคือ อ่อง ซานซูจี ซึ่งเคยเป็นอุปัฏฐากคนสำคัญของอาตมา ในขณะที่เรียนที่อ๊อกซฟอร์ด เวลานี้ท่าน จารย์แอลิสได้รับเชิญให้มาเป็นอาจารย์พิเศษของ ฮาร์วาร์ด เป็นระยะเวลา 6 ปีเต็ม ศ.แอลิส นิมนต์ให้อาตมามาเรียนภาษาและประวัติศาสตร์ วลานี้ท่านศาสตรา วัฒนธรรมทิเบต ซึ่งเป็นคอร์สพิเศษที่จะเปิดใน ภาคการศึกษาใหม่และเป็นครั้งแรกของฮาร์วาร์ด ที่จะสอนวิชานี้อย่างเอาจริงเอาจัง ปัจจุบัน ภาษาทิเบตและพุทธศาสนาแบบทิเบตกำลังมี คนสนใจมากในสหรัฐอเมริกา อ่านต่อฉบับหน้า ๖๔ ก ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org