การให้และน้ำใจของคนไทย : หน้า 85/122

การณ์ไกลของบรรพบุรุษ ไทย ที่ได้สร้างวัฒน ธรรมอันงดงาม และ งานฝีมือที่ประณีตบรรจง ถ่ายทอดเป็นมรดกสู่ ลูกหลาน... หัวใจคนไทย จึงไม่เปลี่ยนแปลงไปตาม กระแสของวัฒนธรรม อื่น... ด้วยดวงใจยังคง ฝังราก วัฒนธรรมที่เป็นพื้นฐานอันงดงาม คือ การให้... การให้ของคนไทยเป็นการให้จากใจ... ถึงใจ... เต็มเปี่ยมด้วยความรัก ความปรารถนา ดี ไม่ว่าของที่จะมอบให้เป็นสิ่งของ... เวลา หรือความรู้ สิ่งเหล่านี้จะได้รับการกลั่นกรอง จากใจชั้นดีที่มีพลังศรัทธา การให้อันประเสริฐที่พระพุทธองค์ทรง สรรเสริญ คือการให้ธรรมทาน ความรู้อันนำมา ซึ่งความสบายใจ ผู้ให้ นอกเหนือจากมีความรู้ ความชำนาญแล้ว ยังต้องเป็นผู้มีความกรุณา เป็นพลังแห่งความปรารถนาดีที่จะให้ผู้รับได้ ประโยชน์ ได้ความสุขอย่างเต็มเปี่ยม... เป็นผู้ มีน้ำใจ...ความอดทนที่จะอบรมสั่งสอน ประคับ ประคองผู้รับมิให้หมดกำลังใจ ท้อแท้ที่จะเรียนรู้ ด้วยปัญญา กรุณา และความบริสุทธิ์ ร่วมกันเป็นบารมีที่จะถ่ายทอดความรู้ วิชา มอบ ให้ด้วยจิตใจที่นุ่มนวล อ่อนโยน ดุจสายน้ำเย็น ไหลหลั่งลงสู่ใจของผู้รับ ที่พร้อมรับความเย็นชื่น ของน้ำใจใสบริสุทธิ์... จึงนำมาซึ่งความประณีต ของงาน ความประณีตอันเกิดจากความบริสุทธิ์ ของวิชา สิ่งของที่ได้รับคัดเลือกมาอย่างดีเยี่ยม นำมาตกแต่ง กลึงเกลา พร้อมที่จะลงมือแซะรอย ให้ความรู้ความเข้าใจซึมซาบเข้าสู่อารมณ์ สลัก เสลาให้ได้รูปงดงามตามโครงร่างที่สร้างไว้ในใจ... มือหนึ่งประคองพร้อมสลักแกะกลีบ... อีกมือ ประคับประคองมีดน้อย พร้อมกรีดกลีบใบ... ดวงใจจดจ่ออยู่กับความ เมตตาของผู้ให้... หูสดับ รับฟังคำสอนกล่าว... ใจนิ่งเป็นสมาธิแน่วแน่ อยู่กับงาน... กลางใจ ของกลางกายสว่างไสว ด้วยความสุข ซึ่งผุด อ่อนไหว ซ้อนกันเป็นกลีบวงขึ้นมาจากกลางกายของ ความดีกลีบทุกกลีบดอกอ่อนหวาน ตามความสุขของใจ... มีคุณค่าจากใจที่กลั่น ออกมาจากกายภายใน กลีบหนึ่ง เต็มตื้น ที่ได้รับถ่ายทอดวิชา กลีบหนึ่ง น้อมรำลึกถึงความดี ความ อดทนของครูผู้สอนสั่ง กลีบหนึ่ง นึกถึงความดีงามของผู้รับ ของทบรรจงสรร กลีบหนึ่ง ปลื้มปีติกับความสุขใจที่ผู้รับ จะได้รับ เมื่อกลีบทุกกลีบครบจบงาน ความสุข จะเต็มเปี่ยมด้วยจาคะ คือผู้ให้เต็มใจให้โดยไม่ ต้องการผลตอบแทน ดวงหน้าจะเปล่งปลั่งด้วย รัศมีแห่งความดีที่สะท้อนจากดวงใจที่สุกสว่าง บุคคลที่พานพบจะได้รับถ่ายทอดความสุข ความสมหวังอย่างเต็มเปี่ยม วันสิ้นสุดแห่งปี จึงมิใช่วันสิ้นสุดแห่ง น้ำใจที่เผื่อแผ่ให้ผู้อื่น แต่จะเป็นวันสิ้นสุด ความตระหนี่ที่ถูกแสงรัศมีความงามของใจที่ใส สบายบดบัง ให้ต้องถดถอยออกไปจากใจทุกดวง จนวันทุก ๆ วันกลายเป็นวันใจใส ใจสบาย ก ล ย า ณ ม ต ร ๘๕