การยอมรับความรัก : หน้า 105/122

เป็นไปตามธรรมชาติเท่านั้น ท่านกล่าวว่า ข้าพเจ้ากระทำลงไปโดยมิได้รับความยินยอม จากหญิง ก็จะมีหญิงใดเล่ายินยอมเชื้อเชิญให้ ชายกระทำทำนองนี้แก่ตน "ชโลธราเอย! จะมี สมณะรูปใดออกปากขอบิณฑบาตจากชาวเมือง บ้าง แม้ท่านปรารถนาก้อนข้าวเพื่อยังชีพอยู่ ท่านก็หุบปากเสียสนิท แห่งท่านแล้วจึงถวายอาหาร ชาวเมืองรู้อาการ อันควรแก่สมณะ บริโภค ท่านนั้นเป็นเสมือนสมณะผู้สำรวมและ เคร่งขรึม ข้าพเจ้ารู้ดอกว่าท่านมีหัวใจรัก ข้าพเจ้าอยู่มิใช่น้อย แต่ท่านก็ปิดบังไว้เพราะ ความละอายประจำเพศหญิง ถ้าเพียงเท่านี้ ข้าพเจ้ามิอาจรู้ให้ซึ้งได้ ต่อไปภายหน้าข้าพเจ้า จะครองบ้านครองเมืองได้อย่างไร?” เมื่อเผลอค่าพูดประโยคหลังเรื่องครอง บ้านครองเมืองไปแล้ว อโศกจึงรู้สึกตัวว่าไม่ควร พูด จึงแกล้งกลบเกลื่อนเสียด้วยสำนวนว่า “ถ้าข้าพเจ้าได้ท่านเป็นราชินีประจำดวงใจ ข้าพเจ้าจะมีความสุขไม่แพ้พระราชาองค์ใดใน พื้นชมพูทวีป และดูเหมือนจะมีความสุขมากกว่า เพราะไม่ต้องกังวลถึงภารกิจรับผิดชอบใน การปกครองราษฎร แม้ข้าพเจ้าจะเป็นคนยากจน ไร้ทรัพย์ แต่สิ่งหนึ่งซึ่งข้าพเจ้ามั่งคั่งร่ำรวยเหลือ เพื่อสิ่งนั้นคือความรักซึ่งมีต่อท่าน เมื่อได้ ความรักของท่านเป็นแรงหนุน บางที่ข้าพเจ้า อาจจะฝ่าฟันไปถึงตำแหน่งพระราชาก็ได้" ชโลธรามีจิตใจนิยมในชายหนุ่มอยู่แล้ว เมื่อถูกเว้าวอนด้วยคำหวาน เชื่อว่าเขาพูดด้วย ความซื่อ จิตใจของเธอก็อ่อนลง กิริยาอาการก็ พลอยอ่อนลงตาม ที่เธอพูดจาและแสดงกิริยา รุนแรงไปบ้างก็ด้วยกิริยางอนตามกุลสตรีดอก หาใช่ความรู้สึกจริง ๆ ไม่ เมื่อมารับสัมผัส จากชายที่นางนึกนิยมอยู่ ความเสน่หาก็ยิ่งเพิ่ม ความรัดรึงมากขึ้น ถึงกระนั้นเธอก็ยังพูดทํานอง ไว้เกียรติสตรีอีกว่า “ข้อที่ท่านรักข้าพเจ้านั้น ท่านได้บอก สิ้นแล้วทั้งทางกิริยาและวาจา ข้าพเจ้าก็แจ้งใน เรื่องนี้ ข้าพเจ้าจะยินยอมให้ท่านสักอย่างหนึ่ง คือยอมให้ท่านรักข้าพเจ้าตามที่ท่านอยากจะรัก แต่จะลงเอาว่าข้าพเจ้ารู้เห็นเป็นใจด้วยนั้นมิได้ "ข้าพเจ้าพอใจในข้อเสนอของท่าน” อโศกพูดจ้องหน้านางด้วยสายตาแสดงความรัก อย่างสุดซึ้ง "ขอให้ข้าพเจ้ารักท่านไปข้างเดียว และท่านไม่ต้องบอกว่ารักข้าพเจ้า การกระทำ ดังนี้จะช่วยให้ชีวิตของข้าพเจ้ายืนยาวต่อไป เพราะถ้าเมื่อใดท่านพูดว่ารักข้าพเจ้า ความดีใจ เกินไปอาจจะทำให้ชีวิตของข้าพเจ้าสิ้นสุดลง ว่าแล้วอโศกก็ดึงเอาตัวนางเข้ามา เมื่อนั้น” สวมกอด ปากก็พร่ำว่า "ขอให้ท่านอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องแสดงกิริยาตอบข้าพเจ้า ขอให้ข้าพเจ้า แสดงความรักของข้าพเจ้าเพียงฝ่ายเดียว โดย ท่านมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วย เงยหน้าขึ้นสิ ข้าพเจ้า จะดูว่านัยน์ตาของท่านบอกว่ารักข้าพเจ้าบ้าง หรือไม่” แล้วอโศกก็เชยคางสาวน้อยให้เงยขึ้น มองซึ้งลงไปในจักษุคู่นั้น จักษุซึ่งแจ่มแววของ ชโลธรา "พอแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็น” ชโลธรา พูดพร้อมด้วยผลักอโศกถอยห่างออกไป อ่านต่อฉบับหน้า ก ล ย า ณ ม ต : ๑๐๕