การเดินทางและความสัมพันธ์ : หน้า 111/122

"จงใจส่งค่าเล่าเรียนมาให้ยายกรอมนะ แหละ เท่ากับเตือนเราว่า... ลูกสาวของผมนะ ครับอย่าลืม... ใช่ไหมล่ะแม่” แล้วน้าสายก็ ค้อนฝากไปกับสายลม "ย่าจะนั่งตรงไหนคะ” ความคิดคำนึงของฉันยุติลงเพราะเสียง พูดที่ได้ยินใกล้ตัว “ที่ตรงนี้ว่างค่ะ” ฉันบอก "ขอบใจหนู แดงวางกระเป๋าย่าไว้แล้ว รีบลงไปเถอะ” “หวัดดีค่ะย่า” ก่อนหันหลังก้าวเดินออก ไป เธอยิ้มให้ฉันอย่างมี ไมตรี "คุณป้าจะไปลง ที่ไหนคะ” ฉันถามหลัง จากช่วยยกกระเป๋าขึ้นเก็บ ให้ท่านแล้ว “ดอนเมืองจ้ะ หนูละจ๊ะ” "บางเขนค่ะ” "หนูมาจากไหน อุดรหรือหนองคาย” "อุดรค่ะ” ไม่ไกล "ถึงกรุงเทพฯ มีใครมารับหรือเปล่าจ๊ะ” "ปกติคุณพ่อคุณแม่กับน้อง ๆ มารับค่ะ วันนี้หนูไม่ทราบ ถ้าไม่มีใครมารับหนูเดินไปก็ได้ ค่ะ ข้ามถนนแล้วเดินเลียบไปเรื่อย ๆ เท่าไหร่ คุณป้าละคะ” "ลูกเขยป้ามารับทุกครั้งจ้ะ” คุ้นเคยกันมากขึ้น ในที่สุดฉันได้เล่า เกี่ยวกับตัวเองให้ท่านฟัง "เด็กผู้หญิงเลี้ยงง่าย น่ารักกว่าเด็ก ผู้ชายเยอะ ลูกชายของป้า ๔ คน สมัยเด็ก ๆ ซนเหมือนลิงทะโมน ลูกสาวคนเล็กของป้าก็ เลยพลอยชนตามไปด้วย คร่าว ๆ ชนแต่ก็ประสาเด็ก ผู้หญิงนะ ยังพูดกันรู้เรื่อง คุณยายของหนู คงจะรักหนูมากซิท่า หลานสาวคนเดียวเลี้ยงมา ตั้งแต่เด็กกระทั่งโตเป็นสาว หนูไม่อยู่คงเหงาแย่” "ค่ะ แต่คุณยายของหนูท่านเป็นคนใจ แข็งนะคะ บางครั้งท่านก็ตัดใจได้ง่าย ๆ หนู ติดท่านมาก ตอนหนูเล็ก ๆ คุณแม่พยายาม จะเอาหนูกลับไปอยู่ด้วย หนูเกาะขาคุณยายแน่น คุณแม่บอกให้ปล่อยหนูก็ไม่ยอม ท่านแกะมือ หนูออกหนูก็ยิ่งเกาะแน่นขึ้น... นี่เธอ แกะเอา แต่มือลูกสาวของเธอนะยะ อย่าแถมเนื้อของฉัน ติดไปด้วย... พอเห็นขาของคุณยายมีเลือดไหล คุณแม่ก็เลยต้องยอมแพ้” คงเป็นเพราะนึกเห็น ภาพตามที่ฉันเล่า คุณป้า ท่านนี้จึงหัวเราะเบา ๆ “หนูนี่ ทั้งสวยทั้ง น่ารัก พูดจามีเสน่ห์ ยิ่ง พิศก็ยิ่งสวย หนูสวย คนละแบบกับลูกสาวของ ป้า รายนั้นเขาสวยแบบ หวาน ๆ ไม่ใช่คนสวยซึ้ง เป็นคนแจ่มใสช่างพูด เข้ากับคนง่าย กับใคร เขาก็พูดด้วยได้ เห็นใคร ไม่ชอบมาพากลเขาก็ว่าเจ็บ ๆ เป็นคนกล้าไม่ กลัวใครเพราะติดนิสัยพี่ชายมา เสียดาย ไม่น่า จะอายุสั้นเลย” “อะไรคะ” ฉันคิดว่าตัวเองได้ยินผิด "ลูกสาวของป้า ตายมาร่วมสามปีแล้ว” "ทำไมคะ” เสียงฉันเบาลงเพราะรู้ว่า ไม่ควรถาม คุณยายสอนไว้... เป็นเด็กเป็นเล็ก พูดจาให้ระวังปาก อย่าเที่ยวถามซอกแซก อะไร ที่ควรรู้ผู้ใหญ่จะบอกเอง.... "ถูกรถชน รถเก๋งหักหลบรถเมล์เสีย หลักพุ่งขึ้นไปบนฟุตบาท เขายืนอยู่ตรงนั้นพอดี ทางพระท่านก็ว่าเมื่อถึงคราวมักมีเหตุให้เป็นไป ก็คงยังงั้น” ก ล ย า ณ ม ต ร ๑๑๑