การสนทนาเกี่ยวกับพุทธศาสนา : หน้า 42/122

CO เมื่อเสร็จธุระจากบุตรชายคุณนิวาโนแล้ว คุณนากาโมโตะได้นิมนต์อาตมาไปฉันเพลที่อาคาร อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสำนักงานของผู้บริหาร และ มีโสตทัศนูปกรณ์พร้อมทุกอย่าง เมื่อฉันเพลที่ เป็นอาหารญี่ปุ่นล้วน ๆ อีกมือหนึ่งเสร็จแล้ว ผู้บริหารระดับสูงของวิชโชโตเซไก ก็ทยอยกัน เข้ามาคุยด้วย ในจำนวนนั้นมีคุณมัสซึตะ ผู้ที่ รับผิดชอบทางด้านการวางแผนและจัดระบบงาน ภาษาบาลี เรื่อยลงมาถึงการเกิดของมหายาน และกว่าที่จะเป็นสัทธรรมปุณฑริกสูตรฉบับเต็ม การที่สามารถยกตัวอย่างจากสัทธรรมปุณฑริกสูตร ในบทต่าง ๆ ขึ้นมาอ้างอิงในการสนทนาได้ ทำ ให้ผู้บริหารของริชโชโคเช ไกถึงกับตื่นเต้นยินดี เพราะไม่เคยเจอพระภิกษุเถรวาทรูปใดที่เคยรู้และ เข้าใจในเรื่องพระสูตรดอกบัวมาก่อน ริชโชโคเซอไกนั้นเป็นกลุ่มชาวพุทธอุบาสก อุบาสิกายุคใหม่ซึ่งมีความคิดที่ว่า ศาสนาไม่ จำเป็นจะต้องอยู่กับพระภิกษุ ปรัชญาเนื้อแท้ ของริชโชโคเซอไกนั้นก็คือ ฆราวาสมีหน้าที่ใน การปฏิบัติธรรมในฐานะที่เป็นพระโพธิสัตว์ที่จะ ช่วยสังคมและการสร้างบารมี อาจจะทำได้ดียิ่ง คนที่ กว่าพระภิกษุด้วยซ้ำไป แต่ความคิดเช่นนี้มิใช่ เกิดจากการศึกษาธรรมะในพระพุทธศาสนา แต่ เกิดจากปฏิกิริยาในศาสนาของญี่ปุ่นเอง ซึ่ง ก่อนหน้านี้รูปแบบของพุทธศาสนานั้นเป็นเพียง การประกอบพิธีกรรม เป็นการสวดมนต์อุทิศ ขององค์กรวิชโชโตเจอได้ทั้งหมด และได้เคยมา ประชุมพุทธศาสนาสู่ศตวรรษใหม่ที่มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช ในฐานะผู้แทนขององค์กรนี้ ด้วย พร้อมกับกลุ่มผู้บริหารนี้ก็มีคนรุ่นหนุ่มอีก ๒-๓ คน ทุกคนแต่งตัวเรียบร้อยในชุดสากล ผูกเนคไทอย่างดีทั้งสิ้น ชายหนุ่ม ๒-๓ เข้ามานั้น อาตมาจำได้ว่าเคยมานั่งฟังอาตมา สนทนากับลูกชายของประธานนีวาในแล้วเมื่อ เช้านี้ ในการสนทนากันภาคบ่ายนี้ก็เป็นเรื่อง การเจาะลึกทางวิชาการ ปัญหาทางด้านวิชาการ หลายอย่างเริ่มหลั่งไหลเข้ามา จากของคุณมัสซึดะ บ้าง คุณนากาโมโตะบ้าง จากคนโน้นคนนี้บ้าง ปัญหาที่ถามมาหลายอย่างเป็นปัญหาพื้นฐานทาง วิชาการในพระพุทธศาสนา เช่นเรื่องความแตกต่าง ของพุทธศาสนาแบบมหายานกับเถรวาท ความคิดเรื่องการเข้าไปช่วยสังคมของชาวพุทธ เถรวาทบ้าง หรือปฏิปทาในพระสูตรดอกบัว ซึ่ง ถือว่าเป็นพระสูตรหลักของพุทธศาสนานิกายนิชิเรน ของญี่ปุ่น อันเป็นนิกายแม่ของพุทธศาสนา ยุคใหม่ของญี่ปุ่นหลายกลุ่มด้วยกัน ซึ่งรวมทั้ง ริชโชโคเซอไกนี้ด้วย เป็นความโชคดีของอาตมา และ ส่วนกุศลให้ผู้ตาย การทำบุญในวันนักขัตฤกษ์ ต่าง ๆ เป็นต้น รูปแบบจึงกลายเป็นเรื่องของ การสวดมนต์อ้อนวอนเป็นส่วนใหญ่ ชาวบ้าน แทบจะไม่รู้จักว่าเนื้อแท้ของพุทธศาสนานั้นคืออะไร ส่วนการศึกษาท่องบ่นมนต์คาถาต่าง ๆ เป็นเรื่อง ของพระภิกษุ ซึ่งทำกันอยู่ภายในบริเวณวัดที่ มีรั้วรอบขอบชิด ฆราวาสสามารถเข้ามาสัมผัส แค่เพียงภายนอกเท่านั้น ประธานนิวาโนได้นำเอาความคิดที่ว่า ฆราวาสจะต้องเข้ามาศึกษาธรรมะ รู้จักเนื้อหา ของธรรมะแล้วนำเอาธรรมะนั้นมาปฏิบัติ จึงมี ในขณะที่เรียนอยู่อ๊อกซฟอร์ดนั้น อาจารย์ได้ เคยไขในเรื่องการศึกษาพระสูตรในคัมภีร์ การเคลื่อนไหวในหมู่ฆราวาสเกิดขึ้น เป็นการ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ความคิดเดิมของริซโซ มหายานไว้พอสมควร ในระหว่างปิดเทอมภาค โคเซอไกที่ไม่ชอบการผูกขาดการศึกษาธรรมะใน ฤดูร้อนที่นักศึกษาคนอื่นกลับบ้านกันไปหมด ศาสตราจารย์กอมบริชได้สละเวลาวันละหลาย ชั่วโมงแปลพระสูตรมหายานสำคัญ ๆ ต่าง ๆ ร่วมกับอาตมา และเรียนหนักพอ ๆ กับภาษา บาลี ซึ่งเจาะลึกในยุคต่าง ๆ ทำให้เห็นความ สืบเนื่องของภาษาตั้งแต่ยุคโบราณก่อนที่จะเกิด หมู่ของพระภิกษุนั้นก็ยังมีอยู่พร้อมกับทิฐิในเรื่อง ของการเป็นมหายาน ซึ่งญี่ปุ่นตีความคำว่า มหายาน” นั้นไปอีกลักษณะหนึ่ง เป็นความใจ กว้างที่มีขอบเขตหลายอย่างที่ไม่เหมือนของมหา ยานในอินเดีย อาตมาพอจะทราบมาว่า กาลครั้งหนึ่ง ก ล ย า ณ ม ต ร