อารยธรรมอินเดียในเอเชียอาคเนย์ : หน้า 49/122

ทรงมีทรรศนะว่า "โดยทั่วไปร่องรอยทางด้านโบราณคดีในภาคเอเชีย อาคเนย์ที่แสดงถึงอารยธรรมอินเดีย ย่อมมีอายุไม่เก่าไปกว่า พุทธศตวรรษที่ ๗-๘ ถึง ท่านยังทรงทรรศนะต่อไปในบทนิพนธ์ดังกล่าว ศิลปะพระพุทธรูปตามแบบศิลปอมราวดีทางภาคใต้ อันอาจมี อายุอยู่ในพุทธศตวรรษที่ ๙ รวมทั้ง ได้ค้นพบตะเกียงโรมัน สัมฤทธิ์ ซึ่งอาจหล่อขึ้นที่เมืองอเล็กซานเดรียในประเทศอียิปต์ ก่อนสมัยพุทธศตวรรษที่ 5 หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ทรงมีกระแสความเห็นว่า อารยธรรมอินเดียที่แพร่มาได้ก่อผลอย่างแท้จริงในพุทธศตวรรษที่ ๙ และ ๑๐ ต่อมาท่านได้กล่าวถึง พุทธศักราช ๙๐๐ เมื่ออาณา จักรฟูนันตกอยู่ภายใต้การยึดครองของพวกเรียนจูจันทัน โดย คุณชายสุภัทรดิสว่า "คำว่าจันทัน อาจตรงกับ "จันทัน” (Chondan) ซึ่ง เป็นตำแหน่งเจ้านายของพวกยุยเจ้ (ด้วยสี) หรือพวกอินเดีย ศกะ (รากศัพท์ภาษาเปอร์เซีย คือ ศากยะ) เฉพาะอย่างยิ่ง ในราชวงศ์กุษาณะในสายของพระเจ้ากนิษกะ และมีแนวโน้มว่า พวกเจ้าในราชวงศ์กุษาณะอาจถูกขับไล่จากลุ่มน้ำคงคามายัง ภาคเอเชียอาคเนย์ก็ได้ นอกจากนี้ต้นพุทธศตวรรษที่ ๑๑ มหาดเล็กคนหนึ่ง ของพระราชาแห่งอาณาจักรฟูนั้น ก็มีตำแหน่งว่า "เคียว เฉียว โล” อันอาจตรงกับตำแหน่งกุละ แห่งราชวงศ์กุษาณะใน พุทธศตวรรษที่ ๑๒ พราหมณ์เชื้อชาติไชเชียน (Scythian) หรือเชื้อชาติ ศากยะ (Scythian = Sakya) มาจากแหลมเดชาน สมรสกับพระราชธิดาแห่งพระเจ้าอีศานวรมันที่ และ แห่งอาณา จักรเจนละ เทวรูปพระอาทิตย์ในสมัยก่อนสร้างเมืองพระนครก็ ทรงฉลองพระองค์สั้น รองเท้าบู๊ต กรุงชีหลีสุดซี ไม่ได้อยู่ศรีวิชัย หรือเป็นการรวมตัวของรัฐเวียงสระกับนครศรีธรรมราช ข้อสมมติของท่านธรรมทาส พานิช เกี่ยวกับภิกษุจึง เดินทางจากท่าเรือกำปั่นที่กวางตุ้ง ๒๐ วันถึงนครชุดชี โดยไม่ แวะเลย โดยคาดว่านครฮุดซีจะเป็นที่ปาเล็มบังไปไม่ได้ แต่ Kalyanamitra.org * ล ย า ณ ม ต ร ๔๗