การเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ : หน้า 107/122

พราะบังเอิญได้รู้จักเธอ การเสีย ชีวิตด้วยโรคหัวใจ เ ๒๒ ความรู้สึกของผม ในวัยเพียง ปี จึงไม่ใช่เรื่องธรรมดาใน ใบหน้าแสนสวย ดวงตาหลับสนิท ร่างบอบบางนอนทอดยาวนิ่ง ภายใต้ผ้าแพรเนื้อ ละเอียดวาวสีขาวสะอาดตา น้ำจากขันทองแดงใบน้อย เด็กชายสองคนวิ่งไล่กันมา คนแรก ก้มลงคว้าสิ่งที่เธอกลัว คว้าได้ก็วิ่งไป อีกคนไม่ ตาม “หนูยางน่ะจ้ะ ไม่ใช่หนูจริง ๆ มานั่ง ตรงนี้ก่อนหนูกรอม คุณวิโรจน์ช่วยดูแลด้วยนะ คะ” ประคองให้เธอนั่ง แล้วคุณปานไหมก็รีบไป อวลกลิ่น น้ำหอม ลอยด้วยกลีบดอกไม้สดหลากสี ค่อย ๆ หยาดหยด รดลงสู่มือที่รองรับ ห้านิ้วเรียวยาว เหยียดตรง ปล่อยน้ำ ให้ไหลลอดลงสู่พาน เสียงหมู่ญาติร่ำไห้อาลัยรักถวิลหา ดัง แว่วเป็นระยะ ผมจรดใจสู่ศูนย์กลางกาย นิ่ง ส่งถึงเธอ กรอม... กรมณี วุฒิวงศ์กุล ครับ! รวมบุญ ผมกำลังจะเล่าเกี่ยวกับเธอทั้งหมด ที่ผมรู้ และที่ผมคิด จากวันนี้ นับย้อนไปไม่นานเลย แค่ เดือนเดียวเท่านั้น เป็นเช้าวันเสาร์อากาศดี แดดไม่จัด ลมแผ่วเบาพัดผ่านใบไม้ไหว ผมไปโรงพยาบาลเพื่อรับน้องสาว คุณ ปานไหม ซึ่งเป็นพยาบาลพิเศษของสถานที่แห่งนี้ “ทางนี้ค่ะ คุณวิโรจน์” ผมชะงัก หัน มาตามเสียงเรียกเดินเข้าไปใกล้จึงเห็น เธอไม่ได้ อยู่เพียงลำพัง ๆ อย่างที่เข้าใจ "คุณวิโรจน์พี่ชายพี่ค่ะ คุณวิโรจน์คะ นี่หนูกรวมค่ะ คุณน้าของหนูกรอมกับคุณแม่ ของดิฉันเป็นเพื่อนกันค่ะ ที่อุดรบ้านเราอยู่ใกล้กัน “สวัสดีค่ะ” เธอก้มศีรษะลงไหว้ “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมพูด พร้อมกับรับไหว้เธอ "เอ๊ะ... โอ้ย..." แม้เสียงร้องจะไม่ดัง มาก แต่อาการของเธอบอกถึงความตกใจสุดขีด "หนะ หนู ค่ะ...” เธอพูดเสียงสั่น ใบหน้าเหยเก เหงื่อเม็ดโต ๆ ผุดขึ้นเต็ม ใบหน้าขาวซีด ไม่น่าเชื่อ ผมเพิ่งเคยเห็นคนกลัวหนู มากถึงขนาดนี้ คุณปานไหมกลับมาพร้อมด้วยสำลีชุบ แอมโมเนีย "หายใจเข้าลึก ๆ จะ ยังไม่เลิก กลัวหนูอีกหรือจ๊ะ” เธอส่ายหน้า ยิ้มซีดเซียว “มือหนูเย็นเฉียบเชียว เหงื่อออกเต็ม เคยเช็คหัวใจบ้างหรือเปล่าจ๊ะ” "ค่ะ กรอมเป็นโรคหัวใจ หมอให้ยามา ทานอยู่พักหนึ่ง” สีหน้าของเธอสลดลง "กรอม รู้สึกค่อยยังชั่วแล้วค่ะ” เธอเปลี่ยนเรื่อง พยายาม ทําสีหน้าให้ดูสดใสขึ้น "คุณกรอมรู้ไหม หนูบางตัวทั้ง ๆ ที่ ตายไปแล้ว ยังมีประโยชน์ช่วยให้คนตั้งตัวเป็น เศรษฐีได้ เรื่องนี้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัส เล่าไว้ในชาดกด้วยนะครับ” แค่คิดว่าจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น นึกไม่ ถึงว่าจะได้ผลเกินคาด “เล่าให้กรอมฟังได้ไหมคะ” แววตา ขณะนี้ช่างมีชีวิต บอกอารมณ์ที่เปลี่ยนไปได้แจ่มชัด “วันนี้นักเล่านิทานได้เจอนักฟังนิทาน ตัวจริงแล้วค่ะ หนูกรอมโทรไปบอกคุณแม่นะคะ ว่าไปรู้จักบ้านพี่ บ่าย ๆ พี่จะพาไปส่งที่บ้าน อยากให้พี่ช่วยพูดหรือเปล่าจ๊ะ" “ไม่ต้องค่ะ ใช้เครื่องแดงใช่ไหมคะ” เธอก้าวพ้นไปแล้วผมจึงถามคุณปานไหม "ทำไมเจอกันได้ละครับ” "บังเอิญค่ะ แกมาเยี่ยมเพื่อนแต่เขา กลับไปแล้ว จึงมาสอบถามจากเจ้าหน้าที่ พอดี ก ล ย ๆ ณ ม ต : ๑๐๗