ความทรงจำและการสูญเสีย : หน้า 112/122

i เรื่องผ่านมาหลายปีท่านคงทำใจได้แล้ว สีหน้าและน้ำเสียงขณะเล่าจึงปกติไม่เศร้าโศก แต่อย่างใด "คนที่ขับมาชนเป็นคนดี เขารีบลงมา ช่วยทันที คนเจ็บสิ้นใจเขาก็บอกให้เราเรียกร้อง เต็มที่ แต่ลูกเขยของป้าเขารวยอยู่แล้ว ใครดี ด้วยเขาก็ดีตอบ เขาไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย ให้ เขาช่วยค่าทำศพเท่านั้น ก็น่าเห็นใจ ไม่มีใคร อยากให้เกิดแต่มันก็เกิด...” “ช่วงเกิดเหตุ มีใครเห็นไหมคะ” คำ เตือนของคุณยายห้ามความอยากรู้อยากเห็นของ ฉันไม่ได้เสียแล้ว "คุณภิภพ เอ้อ ลูกเขยของป้าชื่อภิภพ คุณภิภพอยู่ด้วย เห็นเมียตายไปต่อหน้าต่อตา เขาจอดรถรออยู่อีกฟาก เห็นเมียถูกรถชนก็รีบ วิ่งข้ามถนนมา ถูกมอเตอร์ไซค์เฉียวเอาเหมือนกัน ดีที่ไม่เจ็บมาก หากพ่อเป็นอะไรไปอีกคน ตาก คงแย่” "ใครคะ" "หลานชายของป้า ตาภูริต ตอนนี้อายุ ย่างเข้า 2 ขวบแล้ว” “คุณภิภพมีลูกชายคนเดียวหรือคะ” “จ้ะ สงสาร กำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก ป้า มาอยู่กรุงเทพฯ เพื่อช่วยเลี้ยงหลาน พ่อมีงาน ยุ่งทั้งวัน คุณภิภพปกติไม่ใช่คนช่างพูด อะไรก็ ตามแต่เมีย พอเมียตายก็เลยยิ่งขรึมหนักมาก ขึ้น เขารักลูกแต่ไม่ค่อยมีเวลาได้เล่นกับลูก อัน ที่จริงป้าไม่ชอบเลยมาอยู่กรุงเทพฯ รู้สึกมันหาย ใจหายคอไม่สะดวก สู้บ้านนอกเราไม่ได้ ที่นี่ รถลามันเยอะ เวลาไปไหนมาไหนหนูต้องระวัง ให้ดีนะ ระวังตกรถ ระวังรถเฉี่ยวรถชน ระวัง คนล้วงกระเป๋า ระวังคนลามกจิตทราม ระวัง มาก 1 ก็เลยจะเป็นโรคประสาท” พูดแล้ว ท่านก็เลยหัวเราะ "คุณป้าจะไปลงไหนครับ” กลุ่มที่เข้ามาทักทายท่านมีด้วยกัน ๓ คน อายุพวกเขาถ้ามากกว่าฉันก็คงไม่เกิน ๓ ปี เห็นว่าเป็นเรื่องของท่านกับคนรู้จัก ไม่ เกี่ยวข้องกับตัวฉัน จึงหันหน้าออกไปนอกหน้า ต่างรถไฟ ดูต้นไม้ข้างทางไปเรื่อย 1 ในใจ คิดทบทวนถึงเรื่องราวที่ได้ยินได้ฟังเมื่อสักครู่ ลม ปะทะมากแสบตาก็เลยหลับตาลง “หนู หลับหรือเปล่าจ๊ะ” ฉันรีบลืมตาขึ้น “หลานของคุณป้าไป กันหมดแล้วหรือคะ” “หลานเหลนที่ไหนกัน พวกเจ้าชู้ประตู ดิน เข้ามาตีสนิทเพราะคิดว่าหนูเป็นลูกสาวป้า หนูไม่สนใจก็เลยถอยร่นกลับไป” "น้องภู หลานชายคุณป้าขนไหมคะ” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องคุย เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นพอดี ไม่ได้ยินที่ ฉันพูดท่านจึงถาม "หนูว่าอะไรนะ ป้าไม่ได้ยิน” ฉันถามซ้ำอีกครั้ง "ชนนะ ชนประสาเด็กแต่ฉลาด พูดกัน รู้เรื่อง ห้ามก็ฟัง ประเภทชนแต่ไม่ดื้อ หนูมี ปากกาไหมป้าจะบอกที่อยู่ให้ มีเวลาหนูพาน้อง ขายไปเยี่ยมป้าบ้าง ป้าอยากให้ตาได้เล่นกับ พี่ ๆ” ฉันเก็บสมุดโน้ตใส่กระเป๋า "แล้วหนูจะ ชวนน้องไปค่ะ” อ่านต่อฉบับหน้า ๑๑๒ ก ล ย า ณ ม ต ร