การล่ารังนกในถ้ำเสือ : หน้า 90/122

ค "ไม่ว่า นล่ารังนกพูดว่า นกจะบินไปถึงไหน เราจะตามไป” บนลำไม้ไผ่ที่ต่อกันอย่างง่อน 300 แง่นสูงถึง ฟุต เหนือพื้นถ้ำเสือที่กว้างถึง ๑๐๐ ฟุต เบื้องล่างมีแต่ความมืดมิดกับเสียงนก นับร้อยนับพันร้องกันเซ็งแซ่ สะท้อนก้องไปมา ภายในถ้ำใหญ่นั้น เปลวไฟวับแวมจากการ แกว่งคบไฟไปมาในโลกแห่งความมืดมิดเบื้องล่าง เป็นไฟนำทางให้คนล่ารังนกไต่ไผ่ขึ้นมา เพื่อ เก็บรังนกไปเป็นของบริโภคของคนนับล้าน นักล่า รังนกเสี่ยงชีวิตออกหารังนกท่ามกลางความมืดของ ถ้ำ ซึ่งอยู่ในทะเลอันดามัน ไกลออกไปทางฝั่ง ตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศไทย ตามชายฝั่งพม่า มาเลเซีย เวียดนาม และฟิลิปปินส์ สืบเนื่อง กันมาหลายชั่วอายุคน รังนกเหล่านี้สร้างขึ้นมาจากสารเหนียว ๆ อย่างหนึ่งจากต่อมน้ำลายใต้ลิ้นของนก ที่ชาวจีน โบราณค้นพบวิธีปรุงเป็นอาหารจีนตำรับลือชื่อ คนล่ารังนกตรากตำเสี่ยงภัยตั้งแต่วัยเด็ก จนแก่ หน้าเก็บรังนก เริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ถึงพฤษภาคม ในสี่เดือนของการทำงานตั้งแต่ เช้าจนเย็น จะไม่มีอาหารอื่นและน้ำเลย นอก จากรังนกเป็นอาหารเพียงอย่างเดียว เพราะเชื่อ กันว่าสามารถให้พลังงานทดแทนเพียงพอ การเก็บรังนกทำกันสามครั้งต่อฤดูกาล หลังจากนั้น ผู้ล่าทั้งหลายก็จะไปทำงานอื่น เช่น ออกจับปลา หรือต่อเรือ การเก็บรังนกเป็นธุรกิจใหญ่ ในฮ่องกง รังนกมีราคาถึง ๑,๐๐๐ เหรียญกับอีกหนึ่งปอนด์ Yun-Cheung Kong ศาสตราจารย์ ภาควิชาชีวเคมีแห่ง Chinese University of Hong Kong เชื่อว่า ได้มีการบริโภครังนกใน ประเทศจีนเป็นเวลา ๑,๕๐๐ ปีมาแล้ว จาก การค้นพบเครื่องเคลือบดินเผาสมัยราชวงศ์ถัง ใกล้ถ้ำ Niah ทางตะวันออกเฉียงเหนือของ บอร์เนียวเป็นหลักฐานว่า ความสำคัญของรังนก นี้มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๗๐๐ แล้ว และ ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง (๑๓๖๘-๑๖๔๔) วันที่ ๙๐ ก ล ย า ณ ม ต ร