ความรักและการศึกษา : หน้า 101/122

มาก เธอตีราคาคำนี้เสมอด้วยชีวิตและความหวัง v ทั้งหมด แต่ก็มีอยู่บ้างเหมือนกันที่สตรีใจโลเล มีความรักไม่แน่นอน เอาแต่ใจตัวมีความคิดสั้น แสวงหาแต่ความสุขอันฉาบฉวยไม่มีมาตรฐาน อะไรเลย แม้จะรักชโลธรามากเพียงใด แต่อโศก ก็ไม่เคยทำให้การศึกษาเสีย เขารู้จักรัก รู้จักเรียน จริงอยู่สตรีอาจจะเป็นศัตรูของการศึกษาได้ ถ้า ชายหนุ่มหมกมุ่นมากเกินไป แต่ถ้าถือเอาเธอเป็น กำลังใจให้บากบั่น พยายามก้าวไปข้างหน้า อาจจะ ได้แรงบวกเพิ่มขึ้น ส่วนหนึ่งเพื่อตัวเอง อีกส่วนหนึ่งเพื่อคนรัก ความรู้สึกดังกล่าวก็จะ "คนอยู่ป่า ฉันว่ามีความสุขกว่าอยู่ใน เมือง" อโศกพูดขึ้น ขณะที่นั่งอยู่ใต้ร่ม ทองกวาวหมู่หนึ่ง "แต่คนอยู่มากลับเห็นว่า คนอยู่ใน เมืองมีความสุขกว่า” ชาลินีพูด "มันก็มีข้อได้เปรียบ คนละอย่าง” ศาสวัดพูด เสียเปรียบกัน "อะไรเป็นข้อได้เปรียบ และอะไรเป็น ข้อเสียเปรียบสำหรับคนอยู่ในเมือง” ศีขรินถาม "ข้อได้เปรียบของคนอยู่ในเมืองก็คือ มี โอกาสได้คบหาสมาคมกับคนมาก ต่างชั้น ต่าง และต่างวัย รวมทั้งต่างอาชีพด้วยกัน” และ เพศ เป็นประโยชน์แก่ชีวิตการงานและการศึกษาอยู่ มิใช่น้อย คนที่ทำอย่างนี้ได้ต้องเป็นคนรู้จัก รับผิดชอบตนเอง มีความสำนึกอยู่เสมอว่าแค่ ไหนควร แค่ไหนมากเกินไป อย่างไรก็ตาม ชโลธรานั้นมีใจคำนึงถึง อโศกมากอยู่ เมื่ออโศกและศีขรินหายไป มิได้ มาเยี่ยมเธออย่างที่เคย เธอจะรู้สึกกระวนกระวาย เธอคิดถึงเขา เธอตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมจึง เป็นอย่างนั้น มีบ่อยครั้งที่เธอเก็บเอาคำพูดที่ อ่อนหวานนุ่มนวลของเขาขึ้นมาทบทวนและลังเล ศาสวัตตอบ "แล้วขอเสียเปรียบ มีอะไรบ้าง” อโศกถาม "ข้อเสียเปรียบก็มี เช่น อากาศใน เมืองสู้ในป่าไม่ได้ ในเมืองมีเรื่องยุ่งมากกว่าในป่า มีเรื่องแก่งแย่งกันมากกว่า เสียดสีกันมากกว่า มุ่งทำลายกันมากกว่า เห็นแก่ตัว และผล ประโยชน์ของตัวมากกว่า” ศาสวัตตอบ “เรื่องอย่างนี้ในป่าก็มีเหมือนกัน” ชาลินี เอ่ยขึ้น ชโลธรายังคงนั่งฟังเฉย “มิใช่มีอยู่ เฉพาะในเมืองเท่านั้น ที่ใดมีมนุษย์อยู่ ที่นั่นก็มี เรื่องยุ่ง” "มนุษย์ไปยุ่งกับเรื่องเข้า หรือเรื่องราว สงสัยว่า มันจะมีความตรงตามที่เขาพูดหรือไม่ หรือเพียงแต่พูดเล่นคะนองลิ้นไปอย่างนั้นเอง แต่เมื่อนำเอาการกระทำมาประกอบคำพูดก็เอียง ไปในทางเชื่อถือว่าเขารักเธอจริง ถึงกระนั้น มายุ่งกับมนุษย์เขาเอง?” อโศกถาม "ก็น่าจะทั้งสองอย่าง สาสวัดตอบ ความลังเลก็มาเยือนความรู้สึกของเธออยู่เสมอ ๆ ความรักนั้นมีลักษณาการคล้ายควันไฟ เมื่อออกทางประตูไม่ได้ก็จะออกทางหน้าต่าง ถ้า ออกทางช่องหน้าต่างไม่ได้ก็ออกทางช่องกระดาน หรือทางอื่น ๆ เท่าที่จะมีให้ออกได้ ดังนั้นวันหนึ่งเวลาบ่ายอโศก และศาสวัดมาที่บ้านของชโลธรา ศีขรินไปชวน จริน ชาลินีมาด้วย วันนั้นบิดาของชโลธราออกจาก บ้านแต่เช้า บอกลูกสาวว่าเขาจะไปดักยิงสัตว์ และค้างคืนในป่า สามหนุ่ม สองสาวจึงชวนกัน ไปเที่ยวป่านำอาหารไปรับประทาน ชมนก ชมไม้ สนุกสนาน "บางคราวมนุษย์ก็พาตัวไปยุ่งกับเรื่องราว และ บางคราวเรื่องก็มายุ่งกับมนุษย์จนต้องพลอยยัง ไปด้วย แต่บางทีเรื่องราวมันก็ไม่ยุ่งอะไร เรา เที่ยวทำใจให้วุ่นวายไปเอง “ใหวนไปเอง” อโศกทวนคำ อย่างไรเรียกว่าทำใจให้วุ่นไปเอง?” "มีถมไป” ศาสวัดตอบ "อยู่ดี ๆ ไม่ ชอบ เที่ยวไปรักใครต่อใคร เมื่อมีรักเรื่องวุ่น ตามมา ต้องเดินทางระยะไกล เพื่อไปให้ พบคนรัก บางคราวเรื่องธรรมดา ๆ ก็เก็บมา ๆ น้อยอกน้อยใจ เสียใจว่าเขาเอาใจใส่กับตัวน้อย ไป จะนั่งจะนอนก็ไม่ค่อยเป็นสุข คอยได้ยินแต่ ก ล ย า ณ มี ๓ : ๑๐๑