เมืองเซอเอ๋อชิงและชนชาวอุ้ยเอ๋อ : หน้า 64/122

ต้นน้ำมาจากหิมะละลายของทิวเขาคุนหลุนซาน การอบ "นาน” นี้จะทำการอบครั้งละเป็นจำนวน ซึ่งบนทิวเขาคุนหลุนซานนี้จะมีหิมะปกอยู่เป็นนิจ ร้อย ๆ แผ่น ซึ่งจะพอเอาไว้กินได้เป็นอาทิตย์ ๆ และทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเซอเอ๋อชิงเหอนี้ ก็เป็นที่ตั้งของเมืองเซอเอ๋อชิงอันเป็นเมืองโอเอซิส โอเอซิสแห่งนี้ได้อาศัยน้ำในลำน้ำเซอเอ๋อชิงมา หล่อเลี้ยง หลังการปฏิวัติรัฐบาลได้สร้างคลอง ชลประทานใหม่ ๆ ขึ้นหลายสาย เป็นการเพิ่มพูล จำนวนเนื้อที่ทำกินให้มากขึ้น หนึ่งในจำพวกเมืองโอเอซิสไม่กี่แห่งที่ จะได้พบตามเส้นทางสายใต้นี้ เมืองเซอเอ๋อชิง จัดว่าเป็นเมืองค่อนข้างเล็ก มีพลเมืองอยู่ ๓๕,๐๐ คน ซึ่งเป็นชาวอุ้ยเอ๋อๆ ๕๕% ลักษณะของชนชาวอุ้ยอู่เอ๋อ ก็คือจมูกใหญ่ มี ลักษณะรูปร่างที่บ่งบอกชัดเจน เป็นลักษณะที่ ผิดแผกจากชนหมู่อื่นใดที่อาศัยอยู่ตามเส้นทาง สายไหม รูปร่างดูค่อนข้างจะไปทางลักษณะ ของชาวตะวันตกเสียมากกว่า ชาวอุ้ยอ้เอ๋อ ชอบการร่ายรำและเริงระบำมาก ไม่ว่าจะอยู่ใน วัยใด ยามเมื่อมาพบปะรวมหมู่กันเข้า ก็จะร้อง ราทําเพลงกันเสมอ เหมือนเป็นการทักทาย อย่างหนึ่งทีเดียว จากคำบอกเล่าของชาวอุ้ยอ้อ๋อ คนหนึ่ง เขาเล่าให้ฟังว่า "ที่นี่น่าอยู่ มีน้ำและที่ทำกินเยอะ เก็บเกี่ยวได้ดี จะปลูกอะไร จะลงที่ไหนก็ได้ ไม่ ว่าจะเป็นข้าวสาลี ข้าวโอ๊ต องุ่น ท้อ ส้ม แตงโม และสาลี่ก็ตาม” ชาวบ้านที่นี่เขาสร้างที่อยู่อาศัย ด้วยอิฐดินดิบ และในฤดูร้อน พวกเขาจะพากัน ออกมากินอาหารนอกบ้านที่ใต้ร่มเถาองุ่น อาหาร หลักของชาวอุ้ยอ้เอ๋อ ก็คือขนมปังชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "นาน" ซึ่งเป็นแป้งข้าวสาลีที่นวดให้แบน ๆ กลม ๆ แล้วเอาเข้าอบในเตาแบบง่าย ๆ ใน ทีเดียว ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องห่วงว่ามันจะเป็นรา เพราะเมื่ออบแล้วมันก็แห้งสนิท ตลอดจนความ ขึ้นสัมพัทธ์ไม่เคยเกิน ๔๐% ๓๖๐ ก.ม.ออกไปทางตะวันตกของ เมืองเซอเอ๋อชิง คือเมืองหมิงฟง ซึ่งเป็นเมือง ฐานที่สำคัญในการออกไปหาซากเมืองนี้หย่า จะไปให้ถึงเมืองนี้หย่า ก็ต้องขึ้นไปทางเหนือ ๑๑๐ ก.ม. ตามลำน้ำนีหย่าเข้าไปในทะเลทราย ทะเคอะลามะกัน ในภาษาอุ้ยเอ๋อ คำว่า ทะเคอะลามะ กัน หมายถึง "สถานที่ไม่มีชีวิตใดจะรอดกลับได้” ...แต่ปัจจุบันนี้เส้นทางสายนี้ไม่ได้หลงเหลือ ความยากลำบากอย่างมหันต์อยู่เลย ณ ที่นี้มี ป่าหลิวตายแห้งที่แลดูประหนึ่งบริเวณสุสานอยู่ แห่งหนึ่งเท่านั้น กำหนดการเดิมเราคิดกันว่า จากเมือง หมิงฟงถึงนี้หย่านั้น คงต้องแบ่งการเดินทาง ออกเป็นสองตอน ตอนแรกไปด้วยรถบรรทุก ตามลำน้ำนี้หย่าไปจนถึงต้าหมาซะ ตอนที่สอง จากต้าหม่าซะจะนั่งอูฐไปในระยะทางที่เหลือ ประมาณ ๓๐ กิโลเมตรก็จะถึงเมืองนี้หย่า ในที่สุด เราก็ออกเดินทางไปต้าหม่าซะ เลียบไปตามลำน้ำนี้หย่าเรื่อยมา แต่แล้วแม่น้ำ นี่หย่าได้หายลงไปในพื้นทรายเสียแล้ว ประเทศแถบนี้เป็นหุบเขาดินทรายที่ลึก ๆ มีต้น ไม้แห้งพาดขวาง สภาพเช่นนี้หนักกำลังอูฐอย่าง ยิ่ง ฉะนั้นเพื่อเป็นการเลี่ยงเส้นทางในหุบเขา เราจึงเบี่ยงออกทางทิศตะวันตกเข้าหาทะเลทราย จนกระทั่งถึงบริเวณที่ราบจึงหันขึ้นเหนือ อากาศ ภูมิ bb ก ล ย ๆ ณ ม ต ร