ความประทับใจต่อหลวงพ่อ : หน้า 19/122

ดีเลิศทำให้ลุงอดทนต่อทุก ๆ คนได้ ท่านเป็น ต้นแบบของความกตัญญู ท่านยอมให้หลวงพ่อ ธัมมชโย ยอมให้คุณยายซึ่งไม่รู้หนังสือแต่มี คุณธรรมล้ำเลิศ ท่านยอมคนดี ท่านยอมรับ ภาระทุกอย่างที่หลวงพ่อธัมมะจ่ายงานมา อดทน ต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ขนาดหลวงพ่อยังต้องอดทน ขนาดนั้น ก็เลยคิดว่าตัวเราคุณธรรมอย่างอื่น เราสู้เขาไม่ได้ แต่ขอสักอย่างให้เป็นคุณธรรม ประจำตัว ให้เราเป็นต้นแบบของความอดทนซึ่ง ยากที่ใครจะทำได้” กระแสแห่งความเป็นจริง เปรียบเสมือน คลื่นอันทรงพลัง ที่สามารถชัดชาดซอกซอน ทุกอณูของเม็ดทรายที่ชายฝั่ง ให้กลมมนงดงาม เป็นที่ต้องตาต้องใจของบุคคลทั้งปวง หลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว และคุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง ต้นแบบ แห่งความงาม ความเป็นจริงที่สัมผัสได้ทั้งกาย และใจ ในความเรียบง่ายของท่านทั้งสามได้ บรรจุพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่ ดั่งเช่นดวงตะวันที่ให้ ความสว่างไสวแก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ท่านไม่ เคยบ่นท้อแท้หรือหยุดยั้งในการที่จะเสริมสร้าง หัวใจของพวกเราทุกดวงให้สว่างไสวด้วยแสง แห่งธรรม มีพระธรรมเป็นที่พึ่ง "คือความประทับใจมีต่อหลวงพ่อธัมมชโย ก่อนเป็นองค์แรก ตอนนั้นลุงเป็นที่ปรึกษาของ ชมรมพุทธศาสตร์ เวลาวางแผนทำงานก็มักจะ คิดอะไร ๆ ไม่ค่อยจะตรงกัน ทะเลาะกันเรื่อย กับคุณไพโรจน์ ใจช่วง หลวงพ่อก็เรียกลุงเข้าไป ท่านบอกว่า "ขจร มหาสมุทรนั้นต่ำกว่าแม่น้ำนะ ทิฐิหลวงพ่อขอบิณฑบาต” คือมันเป็นความ ประทับใจ ท่านสอนแบบพอดีกับสติและปัญญา กับเรา ไม่มากไม่น้อย ท่านรู้ว่าเราชอบคิด พิจารณา สอนยาวหรือมันก็ยึดเสียเวลา ต้อง พูดให้คมหน่อย มหาสมุทรนั้นต่ำกว่าแม่น้ำ ทิฐิ หลวงพ่อขอบิณฑบาต หมายความว่า ให้ลุงจร ทำตัวต่ำเหมือนมหาสมุทร แต่ในความต่ำนั้นมี ความใหญ่ แม่น้ำทุกสายไหลลงสู่มหาสมุทร ถ้าเรามีทิฐิมากก็เป็นได้แค่แม่น้ำ ฉะนั้นมีทิฐิ มากความรู้จะน้อย เพราะฟังใครสั่งสอนไม่ได้ คนฟังใครไม่ได้ ไม่สามารถหามิตรได้ เข้ากับ ใครไม่ได้ ทิฐิมันมากมีกำแพงกั้นมาก มีอัตตาสูง มีความทนงตนถือดี ความทนงนั้นดี แต่ความ ทนงตนนั้นไม่ดี คือเป็นจอมทรนงได้ แต่เป็นคน ทนงตนไม่ได้ คือจะตกอยู่ในความประมาท ใช่ ลูกผู้ชายต้องทรนง แต่ต้องยืนอยู่บนคุณธรรม เราเป็น ไม่ใช่ยโสโอหัง เราต้องมีคุณธรรมพอให้ชนะใจเขา ชนะด้วยวาจาไม่ยาก ลุงไม่กลัวใครอยู่แล้ว แต่ การชนะผู้อื่น ถ้าเราไม่ชนะใจเขาถือว่าไม่ชนะ เพราะเขาไม่ยอมเราด้วยใจ จะถือว่าชนะได้อย่างไร เขายอมเราเพราะเขากลัวง่ายจะตาย หัวหน้าเขา เขากลัวเราอยู่แล้ว เขาไม่กล้าเถียง เรา เพราะเขากลัวเราต่างหาก ไม่ใช่ไม่กล้าเถียง เพราะเรามีเหตุผลที่ดีงามกว่าเขา อย่างนี้จะได้ ประโยชน์อะไร เพราะฉะนั้นสิ่งที่หลวงพ่อให้มา ลุงจึงจดจำได้จนทุกวันนี้ หลวงพ่อท่านพยายามที่ จะยกย่องให้เกียรติ และให้กำลังใจมาโดยตลอด ฉายาเติ้งเสี่ยวผิงที่หลวงพ่อตั้งให้ เพราะใจใหญ่ แต่ตัวเล็กคุมอะไรก็ได้ ท่านก็เรียกเติ้งเสี่ยวจร จากเติ้งเสี่ยวจะมาเป็นบิ๊กจร และสูงจรในที่สุด ที่เรียกลุงจรไม่ใช่อะไรหรอก เราแก่แล้วนะ” คือ เป็นการบอกว่า "ส่วนความประทับใจต่อหลวงพ่อทัตตะ ท่านเป็นต้นแบบในเรื่องของความกตัญญู และความอดทน หลวงพ่อทัตตะบอกว่า “เดี๋ยว นี้ลุงจรอายุ ๔๒. แล้วนะ บางทีหลวงพ่อกับลุง เหมือนพ่อกับลูก เห็นทีไรก็เป็นเด็กทุกที Kalyanamitra.org ก ล ย า ณ ม ต ร ๑๗