ประวัติคุณยายอาจารย์ : หน้า 15/204

คุณเขา “อาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ท่านเป็นลูกชาวนาอยู่กับรวงข้าวและแผ่นดิน แต่ท่านทอดสายตามองฟ้า มองดูดวงตะวันที่ทอแสงสว่าง ให้ความอบอุ่นแก่ทุกชีวิต เสาแต่ครุ่นคิดว่า "ดวงตะวันเจ้ามาจากไหนนะ ทำอย่างไรเราจะไปถึงดวงตะวัน ได้" แม้ยังเป็นเด็กวัยไร้เดียงสา แต่ท่านคิดอย่าง นักปราชญ์ราชบัณฑิตที่ไฝแสวงหาความจริงของชีวิต คุณยายอาจารย์ผู้ซึ่งมีความเกรงกลัวบาป ตั้งแต่ เป็นเด็กหญิงอายุเพียงสิบกว่าขวบ ตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่ จะตามหาพ่อในสัมปรายภพ เพื่อกราบขอขมาที่เคยทำให้ พ่อโกรธ ความละอายเกรงกลัวบาปหรือหิริโอตตัปปะนั้น เป็นคุณธรรมของเทวดาหรือมนุษย์ผู้มีจิตใจสูงที่เรียกว่า มนุสสเทโว ท่านระลึกอยู่เสมอว่าหากมีสำนักอาจารย์ใด สามารถสอนให้ไปหาพ่อที่ละจากโลกน,ปแล้วได้ ท่านก็ พร้อมที่จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อไปขอเป็นศิษย์ทันที เมื่อท่านได้ทราบข่าวราลือว่าหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ สอนคนให้เข้าถึงพระธรรมกายได้ หากใครเข้าถึง พระธรรมกายภายในตัวแล้ว สามารถไปนรก สวรรค์ และนิพพานได้ ไปหาพ่อแม่พี่น้องที่ตายไปแล้วได้ คุณยาย อาจารย์จึงมีความปีติยินดีอย่างยิ่ง ราวปี พ.ศ. ๒๔๗๘ ท่านตัดสินใจอย่างเด็ดขาดยอมไปเป็นผู้รับใช้อยู่บ้าน คุณนายเลี้ยบ สิกาญจนานันท์ เศรษฐีผู้ใจบุญ อุปัฏฐาก คนสำคัญของวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านทำงานทุกอย่าง ด้วยความประณีตละเอียดลออ บ้านเรือนสะอาดเป็น ระเบียบเรียบร้อย ทำ งานรับใช้อย่างดีที่สุด ให้เป็นที่พอใจ ถูกใจเจ้าของบ้าน เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งโอกาสศึกษาวิชชา ธรรมกาย ท่านถึงกับเคยกล่าวว่าเพราะรักความสะอาด เป็นที่สุด ท่านจึงได้วิชชาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามา คุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้ซึ่งหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้เอ่ยปากชมท่ามกลาง ศิษย์ที่ทำ วิชชาด้วยกันว่า “ลูกจันทร์นี่ หนึ่งไม่มีสอง เพราะท่านเป็นคนรักหน้าที่ยิ่งชีวิต อยู่ในโอวาทหลวงพ่อ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญเสมอ มีญาณทัสสนะที่แม่นยำยิ่งนัก คุณยายอาจารย์เป็นมหาปูชนียาจารย์ที่เหล่าศิษยา นศิษย์วัดพระธรรมกายเคารพบูชายิ่งนัก ท่านปกครอง กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ ๑๓