การพบกับอัปสรา : หน้า 159/204

เรืองรองอยู่เบื้องหน้า ผมเห็นว่าเป็น แสงสว่างข้างนอกตัวเลยไม่สนใจ แต่ พอนึกเอะใจว่าเราก็ดับไฟในห้อง ทุกดวงแล้วนี่นา พลันแสงเรือง รองนั้นก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น จนมองเห็นเป็นร่างของสตรี โปร่งใสตก ตกแต่งร่างกายด้วย เครื่องถนิมพิมพาภรณ์คล้าย สตรีสูงศักดิ์ ขณะที่ผมกำลังนึก างนี้ที่ไหนหนอ อยู่ว่าเคยเห็นหน้าอย่างนี้ที่ไห พอเธอยิ้มขึ้นมาผมก็เลยจำได้ “โอ...อัปสรา" ผมอุทานออกมาเบาๆ “เรามาขอบใจท่านและคณะของท่าน” เธอบอก ราวกับอ่านใจผมออกว่าจะถามอะไรและอังกล่าวต่อไปอีกว่า พวกเราเองก็กำลังร่วมกันสร้างมหา ธรรมกายเจดีย์และ ละตั้งใจจะให้ เจดีย์นี้ดำรงคงอยู่คู่โลกได้ ยาวนานนับพันๆ ปีเช่น เดียวกัน เพียงแต่เราไม่รู้ว่า ในอีกพันปีข้างหน้า มหา ธรรมกายเจดีย์ของพวกเรา จะเป็นอย่างไร” “ถ้าอยากรู้ท่านต้องหาทางไป ดูเอง" “อัปสรา...ท่านสามารถพาเรา ไปดูได้หรือไม่?" “ลำพังเราไปผู้เดียวคงไม่สู้กระไร แต่การจะพาผู้ อื่นไปด้วยนั้น นับว่าเกินกว่ากำลังบุญของเราตอนนี้ที่จะ “แผ่นดินนี้เป็นแผ่นดินที่ต้องคำสาป ผู้คนต้อง ทําได้” เข่นฆ่าล้างผลาญกันมาหลายชั่วคน ขอบใจที่คณะของ ท่านมาร่วมกันสวดมนต์บนมหาปราสาท ใจของพวกท่าน เป็นกุศล การกระทำของพวกท่านก่อให้เกิดมงคลแก่ แผ่นดินนี้เป็นอย่างมาก" “ขอขอบใจสำหรับค่าเชื้อเชิญของท่าน ถึง อย่างไรเราก็จะไปอยู่แล้ว ยิ่งครั้งนี้มีคนมาเชิญด้วยตัวเอง เราต้องไปแน่” “หมายความว่าก่อนหน้านี้ ท่านเคยไปที่วัด พระธรรมกายมาแล้ว...?” ผมถามอย่างสงสัย “ถูกแล้ว เราเคยไป....งานบุญใหญ่ที่วัดของท่าน มีการประกาศก้องไปทั้งจักรวาล เพื่ออัญเชิญเทวดาทุก ชั้นฟ้าไปชุมนุมที่นั้น เราเป็นเทพธิดา เราก็อยากได้บุญ เหมือนกัน บุญใหญ่ๆ อย่างนี้ไม่มีเทพองค์ไหนเพิกเฉยอยู่ ได้ เทพทั้งหลายพากันไปจนสวรรค์ร้างเลยทีเดียว” “อัปสรา...เราชื่นชมพวกท่านมากจริงๆ ชื่นชม ในการที่พวกท่านช่วยกันดูแลรักษาคาสนสถานอัน ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เห้ยืนยงคงอยู่คู่โลกมานานนับพันปี ขณะนี้ “หมายความว่าถ้าท่านมีบุญมากกว่านี้ ท่าน คงจะพาเราไปได้ใช่ไหม อัปสรา เราสัญญาว่าจะสร้าง พระประจำตัวให้ท่านประดิษฐานไว้ ณ มหาธรรมกายเจดีย์ บุญใหญ่ขนาดนี้เพียงพอหรือไม่” พอผมพูดจบเท่านั้นก็ มองเห็นรัศมีกายของอัปสราสว่างไสวขึ้นมาทันที “โอ..อัศจรรย์จริงหนอ เพียงแค่ได้ยินเท่านั้น บุญก็บังเกิดแก่เราอย่างมหาศาล ขอบใจท่านจริงๆ เป็นอันว่าตอนนี้เราพร้อมแล้วที่จะพาท่านไปดู ไปสู่ อนาคตกาล เอา...จับมือเราแล้วหลับตานิ่งๆ ทำใจให้แน่วแน่ นึกถึงมหาธรรมกายเจดีย์ของท่าน แล้วกำหนดวันเดือนปี ที่จะไปให้ดี นิ่งๆ นะ....อย่าเพิ่งลืมตาจนกว่าเราจะบอก" ผมทำตามคำสั่งของเธออย่างว่าง่าย กำหนดใจ ไปสู่มหาธรรมกายเจดีย์ในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ.๒๕๐๐ โน่น พอใจนิ่งก็รู้สึกว่าตัวเบาเหมือนไร้น้ำหนัก และกำลัง ล่องลอยไปสู่มิติใหม่ในสถานที่อันเวิ้งว้าง ไกลแสนไกล ...นานแสนนาน... กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๒๕ ๑๕๗