ธรรมะจากพระบาล : หน้า 169/204

ธรรมะจากพระบาล ปรารถนา มัฏฐกุณฑลีผู้อาภัพมาทั้ง ชีวิต แต่เสี้ยวหนึ่งของชีวิตก่อนตาย กลับได้ที่พึ่งอันประเสริฐสุด จึงได้ไป สู่สุคติโลกสวรรค์ ตั้งแต่เกิดมาไม่ เคยได้มีโอกาสทำความดีท่า ทาน รักษาศีลหรือเจริญภาวนาเลย แต่ นับว่าโชคดีที่ได้เนื้อนาบุญผู้เป็นที่พึ่ง ยามยากแม้จะเพียงเวลาสั้นๆ ก็ตาม ชีวิตที่อาภัพกลับโชคดียิ่งกว่าหลายๆ คน เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยังทรงพระชนม์อยู่ ณ เมืองสาวัตถี มีครอบครัวหนึ่งเป็นครอบครัว วรรณะพราหมณ์มหาศาลคือรารวย มีเงินมีทองมาก สมาชิกในครอบครัว เพียงใจที่เลื่อมใส กับวิมานทอง ๓๐ โยชน์ อัปปมาโณ พุทโธ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีอานุภาพไม่มีประมาณ อัปปมาโณ ธัมโม พระธรรม มีอานุภาพไม่มีประมาณ อัปปมาโณ ลังโฆ พระสงฆ์ มีอานุภาพไม่มีประมาณ ผู้มีญาณหยั่งรู้ทั้งหลายกล่าวว่า ชีวิตหลังความตาย ผู้ไปสวรรค์เท่าเขา โคผู้ไปนรกเท่าขนโค ปริมาณความมากน้อยระหว่างเขากับขนโคนั้นแตกต่าง กันมาก ย่อมแสดงให้เห็นว่า มีน้อยชีวิตหลังความตายที่จะมีความสุข ส่วนมาก ก็ไปทุกข์ทรมานอยู่ในนรก และอีกอย่างหนึ่งซึ่งเป็นปกติของผู้ที่ต้องทุกข์ ทรมานหลังความตายก็คือ ความดีเขาเหล่านั้นทำได้ยาก แต่ความชั่วซึ่งเป็น เหตุให้ตนไปถูกไฟเผาไหม้ในนรกแท้ๆ กลับทำได้ง่าย ความรู้สึกของคนทั่วไป ไม่มีใครที่ปรารถนาให้ตนเองมีทุกข์ ล้วนแล้วแต่ปรารถนาให้ตนเองมีสุขทั้งสิ้น แต่โดยความปรากฏของหมู่สัตว์ดังผู้รู้กล่าวไว้ กลับมีชีวิตตรงกันข้ามกับความ ประกอบไปด้วยพ่อแม่และลูกชายสุด ที่รักหนึ่งคน หัวหน้าครอบครัวคือ ตาพราหมณ์เป็นคนที่ตระหนี่อย่างมาก จนเพื่อนบ้านตั้งฉายาให้ว่า อทินน พพกะ แปลว่า ผู้ไม่เคยให้อะไรแก่ ใครๆ เมื่อลูกชายโตเป็นหนุ่ม สมัย นั้นเมื่อลูกโตเป็นหนุ่มเป็นสาวผู้ ปกครองก็จะหาซื้อหรือทำเครื่อง- ประดับ ให้พราหมณ์นี้ก็เหมือนกัน แต่ด้วยความตระหนี่ที่มีมาแต่ไหน แต่ไรแล้ว มีหรือที่จะยอมเสียเงิน เสียทองมากๆ เหมือนชาวบ้าน จึง ลงทุนด้วยการลงมือลงแรงเอาทอง มาทำตุ้มหูให้ลูกด้วยตนเอง จาก การกระทำของพราหมณ์ ทำ ให้เห็นว่า ด้วยความตระหนี่บางครั้งก็ทำให้คนๆ นั้นทำในสิ่งที่ไม่เคยได้ทำ แต่ถึง อย่างไรโทษของความตระหนี่ก็ไม่ เคยปรานีวรรณะไหนอยู่แล้ว คือเมื่อ ทำออกมาแล้วลูกชายสุดที่รัก แทนที่ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ ๒๕๕๕ ๑๖๗