เสียงแมว : หน้า 124/204

ร้องด้วยความทรมาน จนเสียงค่อยๆ หายไปในความมืด” พ่อใหญ่สุขหยุดพักเหนื่อย ขอน้ำดื่มจากภรรยาแล้วเล่า ต่อด้วยความสำนึกในสิ่งที่ตนทำลงไป “ข้าไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังและคิดว่าเรื่องมัน ก็คงจะจบลงเท่านั้น ต่อมาอีกไม่นานข้าก็ลืมเรื่องนี้สนิท จนกระทั่งจู่ๆ ตาของข้าก็เริ่มมีเงาดำมาบังที่แก้วตาความ รู้สึกนี้ข้าว่ามันทรมานกว่าตอนที่ข้าทำกับแมวหลายสิบ เท่าเพราะข้าไปรักษาที่ไหนมันก็ไม่หาย หนำซ้ำครั้งใดที่ ได้ยินเสียงเค้าแมวมาร้องเรียกข้าทีไร ข้ารู้สึกทรมาน เหลือเกินเหมือนมีหนอนมาไชที่ตาของข้านับสิบตัว ข้า ต้องชดใช้กรรมและขอเล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนฟังจะได้ไปสอน ลูกหลาน ต่อไปคนรุ่นใหม่จะได้รู้ว่าผลกรรม บุญ-บาปมีจริง จะได้ไม่ไปก่อกรรมทำเข็ญอย่างข้าอีก" ทุกคนเมื่อฟังพ่อใหญ่สุขเล่าจบต่างก็เห็นใจ ให้ กำลังใจว่าพ่อใหญ่สุขจะต้องหายในเร็ววัน พ่อใหญ่สุข นิ่งเงียบแล้วหลับไป ทุกคนจึงลาภรรยาของพ่อใหญ่สุขแล้ว กลับไป เมี้ยว....เมี้ยว....ยว..!? ท่ามกลางความเงียบใน ขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังหลับไหลไปด้วยความอ่อนเพลีย ร่างของพ่อใหญ่สุขค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นอน ทั้งลูกและ ภรรยาไม่มีใครรู้ว่าขณะนี้พ่อใหญ่สุขกำลังก้าวออกไปทาง บันไดบ้าน กลอนประตูหน้าบ้านถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย “ใจเย็นๆ ช้ากำลังจะตามเจ้าไปแล้ว” เบี้ยว!.. เมี้ยว....ยว...!? “พ่อ!! อย่าลงไป” เสียงลูกของพ่อสุขร้องเรียก แต่สายไปเสียแล้วร่างของพ่อใหญ่สุข ได้ลอยละลิ่วลงสู่ พื้นเบื้องล่าง.!!! งานศพของพ่อใหญ่สุขจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตาม วิถีชีวิตชนบท...แต่เรื่องราวของพ่อใหญ่สุข ยังคงเป็นเรื่อง เล่าขานเป็นอุทาหรณ์สอนใจลูกหลานคนรุ่นใหม่ให้รู้ว่า กรรมใดที่ทำไว้ ไม่ว่าดีหรือชั่วก็ตาม ผลแห่งกรรมย่อม ติดตามผู้กระทำเหมือนเงาตามตัว คนทําดีย่อมได้ดี คนทำชั่วย่อมได้ชั่ว สัจธรรมข้อนี้เป็นธรรมคู่โลกและยังลง ผลทันสมัยอยู่ตลอดกาล ©๒๒ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕