พุทธมหาเจดีย์ในพุทธศตวรรษที่ ๒ - ๓ : หน้า 126/204

พุทธมหาเจดีย์ในพุทธศตวรรษที่ ๒ - ๓ อันเป็นยุคที่เชื่อ กันว่าพระพุทธศาสนาทั้งปฏิบัติและปริยัตยังรุ่งเรืองเฟื่องฟู ยังไม่คลาดเคลื่อน ยังไม่ถูกอำนาจแห่งกาลเวลาและ สภาวะสังคมเข้ามาทำให้เปลี่ยนแปลง พุทธบริษัทต่างมี ความสุข ดำเนินชีวิตอยู่บนวิสัยของความถูกต้องทั้งมวล เป็นวาระที่ถือว่าฟ้าลีทองทอส่อง พุทธบริษัทโดย พระพุทธศาสนา ในวาระนั้นพุทธเจดีย์ถูกรังสฤษฏ์ให้ สัมฤทธิ์ผล เป็นพยานแห่งการประพฤติธรรม เป็นลำนำ แห่งพุทธปรัชญา เป็นตำราแห่งการสืบทอด รูปทรงแห่งพุทธเจดีย์ในยุคนั้นเรียบง่าย สมถะ เต็มปรี่ด้วยคําอธิบายบนพื้นฐานของภูมิปัญญา มหาสาญจิ เจดีย์เป็นองค์ปฐมที่ทำให้พระเจ้าอโศกมหาธรรมราชา เข้าใจถ่องแท้ในปรัชญาแห่งเส้นสายที่ประกอบขึ้นเป็นรูป ทรง องค์พุทธเจดีย์ในวาระนั้นจึงถูกสร้างขึ้นเป็นรูปทรง บาตรคว่ำ หรือ ทรงสถูป หรือ เ-16ตรว 21101 0006 เพื่อให้รูปทรงแห่งพุทธเจดีย์เตือนผู้พบเห็นให้นึกถึงดวง ธรรมภายในอันเป็นที่สถิตอาศัยตลอดกาลนานของ พระธรรมกายของพระพุทธเจ้า ให้นึกถึงสภาวะแห่ง หนทางสายกลางอันเป็นหนทางของอริยะและอรหันตะ ทั้งปวง ให้พึงตระหนักว่าหากส่วนโค้งนั้นคือโลกและ ครอบจักรวาล พระสัทธรรมที่แทนด้วยฉัตรสามชั้นนั้นยิ่ง กว่าและอยู่เหนือกว่า คือ มีชัยชนะต่อโลกและจักรวาล แล้วโดยสิ้นเชิง โดยมนุษย์และชีวิตทั้งหลายในภพสาม สามารถต่อเชื่อมกับพระองค์ได้ด้วยหนทางสายกลางที่อยู่ ในกลางของแก่นชีวิตคือดวงใจ ที่แทนไว้ด้วยเส้นตั้งฉาก ที่ลากจากปลายฉัตร ศูนย์กลางฐาน แล้ว ณ ขณะ ขณะนี้รูปทรงแห่งพุทธปรัชญาเช่นนั้น ได้กลับมาปรากฎอีกครั้งอย่างโดดเด่นและเด็ดเดี่ยว โดย มหาธรรมกายเจดีย์ อีกซ้ำยังถูกสร้างให้มีรายละเอียดเพื่อ สื่อสารความเข้าใจทั้งปริยัติและปฏิบัติได้มากกว่า ดุจนายุค ภาคทฤษฎีในรูปแบบของความเป็นจริง นั้นคือผู้ ที่ได้เข้ามาเห็น มาทอดทัศนาให้เกิดเป็นทัศนียภาพ ถ่ายทอดจากม้งสก สู่ดวงใจภายใน สู่ความเห็น ความจํา ความคิด ความรู้ ผู้ทำหน้าที่เก็บงำจดจำภาพแห่งมหา ธรรมกายเจดีย์ไว้ในที่อันควร คือ กลางใจ อันเป็นที่เก็บ รักษาการรับรู้ใดๆ ที่ถูกต้องตรงตามความเป็นจริง “การ ได้เห็นมหาธรรมกายเจดีย์" จึงเป็นการได้จดจำ ได้รู้และ ได้ต่อเนื่องกับพระพุทธองค์และดินแดนแห่งพระพุทธเจ้า โดยธรรมชาติ เช่นนี้ ผู้ที่ได้เห็นมหาธรรมกายเจดีย์จึงเป็นผู้ที่ สามารถต่อเนื่องกับพระนิพพานได้โดยอัตโนมิติ เพราะ ดินแดนแห่งพุทธะย่อมสอดส่องสื่อสารสู่สัญลักษณ์แห่ง พุทธะเพื่อส่งกระแสมาสานให้เกิดเป็นเส้นสายใยแห่งสาย สัมพันธ์ของพุทธะอันประเสริฐ ดังนั้นความประเสริฐจึง ถูกส่งมายังผู้ที่ได้เห็นมหาธรรมกายเจดีย์ ทำให้แม้เพียง ได้เห็นก็เป็นการสร้างความประเสริฐให้แก่ตนได้ สำหรับพระภิกษุสงฆ์ ผู้เป็นส่วนหนึ่งแห่ง พระพุทธศาสนา เมื่อท่านเหล่านี้ได้เห็นหรือได้เข้ามาร่วม ฟ้าสีทองแห่งพระพุทธศาสนากลับคืนมาสู่โลก สู่มวลชีวิต ในพิธีกรรมใดๆ ท่านย่อมรับรู้ และย่อมสัมผัสได้ในความ และสู่ปวงดวงจิตที่ยังต้องเวียนวนแหวกว่ายในกรรม กระแสของภพสาม ดังนั้น ในเชิงวิชาการ มหาธรรมกายเจดีย์ จึงเป็น ผู้ทําหน้าที่น่าพระพุทธศาสนามุ่งสู่ยุคฟ้าสีทองด้วยเหตุผล ดังกล่าว ©๒๔ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ เป็นบุคคลพิเศษของตน บังเกิดผลเป็นกระแสของความ ภาคภูมิสง่างามวิ่งแผ่ซ่านชำแรกแทรกผ่านตลอดไปทั่ว ทั้งกายและใจ และโดยเฉพาะด้วยผ้ากาสาวพัสตร์ที่เป็น เครื่องนุ่งห่มกาย ด้วยศีลที่หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกับใจ และด้วยวินัยที่ห่อหุ้มพฤติกรรมไว้ดีแล้ว ยิ่งเป็นเครื่อง