การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 94/204

บางทีตายเสียชาติหนึ่งยังไม่ตื่นเลย หลับเรื่อยไปเสียทีเดียว บางคนเห็นปรากฏ ตื่นทีเดียวมีธรรมกาย บางคนไม่เดียงสา มีธรรมกายใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้แล้ว มาถึงรัตนะอันเลิศ ประเสริฐเช่นนี้แล้ว กลับไปวางเสียก็มี แปลกประหลาดนัก ลืมตาขึ้นแล้วกลับไปตาบอดก็มี อย่างนี้น่าอัศจรรย์นัก เพราะเหตุไร เพราะไม่รู้จักเดียงสา มาพบของวิเศษ ประเสริฐเลิศล้นพ้นประมาณ ไม่รักษาให้ควรแก่การควร เห็นควรพบ แม้เป็นอยู่ก็เท่ากับศพ ไม่ประเสริฐเลิศอะไรนัก เพราะกายมนุษย์นี่ชั่วคราวเท่านั้น เกิดแล้วก็ดับไป อุปปาทะ บังเกิดขึ้น ฐิติ ตั้งอยู่ แปรไป ยังคะ แตกสลายไป มีเกิดมี ดับ มีเกิดมีดับเป็นเบื้องหน้า เรื่องนี้พระปัญจวัคคีย์ พระอัญญาโกณฑัญญะได้ เปล่งอุทานวาจา เมื่อได้ฟังธรรมจักรกัปปวัตตนสูตรจบลง เปล่งอุทานวาจาว่า ได้มีดวงตาเห็นปราศจากมลทิน เห็นแวบปรากฏชัดว่า ยงกิญจิ สมุทยธมฺม สพฺพนต์ นิโรธ ธมฺม เป็นธรรมกายขึ้นแล้ว สิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งมีความเกิดขึ้น เสมอ สิ่งทั้งปวงมีความดับไปเสมอ เห็นเกิดกับดับเท่านั้น เอง หมดทั้งสากลโลก เกิดดับเท่านั้นแหละไม่ไปไหน บัดนี้ เราก็รู้ปรากฏอยู่ทุกถ้วนหน้า ที่เราเกิดมาเป็นหญิงเป็นชาย คฤหัสถ์บรรพชิต โตเล็กปานกลางชนิดใดก็ช่าง แล้วจะ ตายไหม ตาย แล้วกลับคืนมาหรือเปล่า เปล่า ไม่กลับ ไปแล้วไม่กลับมามองดูอีกต่อไป แล้วไปเกิดต่อไปอีก เกิดเท่าไรตายเท่านั้น ไม่มีเหลือเลยสักคนเดียว มีเกิดกับ ดับเท่านั้นแหละ เมื่อเป็นเช่นนี้ มาพบพุทธศาสนาเช่นนี้ ต้อง เข้าถึงธรรมกายให้ได้ ถ้าเข้าถึงธรรมกายไม่ได้ เราไม่เป็น ลาภล้นพ้นประมาณละ เช้าถึงธรรมกายได้ละก็เป็นลาภ ล้นพ้นประมาณทีเดียว มีบาลีเป็นหลักเป็นฐานชี้ชัดไว้ว่า ตถาคโด โข วาเสฏฐา อธิวจน ธมฺมกาโย อิดีบี ดูกร วา เสฎฐโคดรทั้งหลาย คำว่าธรรมกาย ธรรมกายเป็นตถาคต โดยแท้ นั้นแน่ะ ธรรมกายนะ ประเสริฐเลิศกว่าสวิญญาณ กรัตนะ อวิญญาณกรัตนะ ซึ่งมีในไตรภพไม่ได้ เป็นอันขาดทีเดียว เมื่อรู้จักเช่นนี้เราจะต้องเข้าถึง ธรรมกายให้ได้ เมื่อเข้าถึงธรรมกายได้ละก็นั้นแหละได้ รัตนะอันประเสริฐแล้ว เข้าถึงยอดรัตนะแล้ว ยอดรัตนะนะ ได้ธรรมกายเบื้องต้นเป็นโคตรภู ได้ลงไปขั้นที่ ๒ เป็น 518 แตก, กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕-๒๕ พระโสดา ย่างเช้าเป็นขั้นที่๓ เป็นพระสกทาคา ย่างเช้า เป็นขั้นที่ ๔ เป็นพระอนาคา ถ้าย่างเช้าเป็นขั้นที่๕ เป็น พระอรหัตต์ ถึงพระอรหัตต์ละก็สุขละ ไม่มีเกิดแก่เจ็บตาย เลิศละ ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดในกามภพ รูปภพ อรูปภพ ต่อไป นั้นเป็นที่สุดทีเดียวรัตนะนั้น เมื่อรู้จักที่สุดเช่นนี้แล้ว ตั้งใจให้แน่แน่ว ท่าน ส่งเสริมไว้เป็นเอนกประการว่า อีทมป์ รตน ปณีต์ นี่เป็นรัตนะอันประณีตใน พระพุทธเจ้า เอเดน สจฺเจน สุวัตถิ โหตุ ด้วยความสัตย์อันนี้ ขอความสุขสวัสดีจงมี ถ้าว่าใครอยู่กับรัตนะเช่นนี้ละก็ มี ความสวัสดีเรื่อย ปลอดภัยเรื่อยทีเดียว อยู่ในธรรมรัตนะ สังฆรัตนะให้ใส อยู่กับรัตนะนั้นแหละปลอดภัยทีเดียว ไม่ต้องมีภัยอีกต่อไปทีเดียว ได้รับความสุขทีเดียว ไม่ได้ รับความทุกข์อีกต่อไป เมื่อรู้จักหลักจริงเช่นนี้ เข้าให้ถึงนา วัดปากน้ำนะเขาเข้าถึงกันมากนัก ๑๕๐ กว่าเวลานี้ ทั้งภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา เข้าถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ๑๕๐ กว่า ถ้าได้เข้าถึงพุทธรัตนะแล้วอย่าปล่อยเด็ดขาด ใจขาด ขาดไป ตาย ตายไป ใจติดอยู่กับพุทธรัตนะนั่นแหละ เอาตัวรอดได้ละ สิ่งอื่นไม่มียิ่งกว่านั้น ไม่มีหนา เมื่อรู้หลัก พระพุทธศาสนาเช่นนี้ละก็ ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นมนุษย์พบ พุทธศาสนา เรียกว่าคนมีนัยน์ตาไม่ใช่คนตาบอด แล้วก็ รัตนะเป็นด้วย รัตนะนี้เป็นรัตนะสูงสุด สวิญญาณกรัตนะ อวิญญาณกรัตนะ ที่มีในไตรภพ กามภพ รูปภพ อรูปภพ ไม่มีสูงสุดเท่า พุทธรัตนะนี้แหละเป็นรัตนะอันสูงสุดแท้ ๆ แน่ในใจเช่นนี้แล้วละก็ อย่าให้ฟันเพื่อนไปหนา อย่าให้ ยักเยื้องแปรผัน ถึงแม้ว่ากิเลสจะมายั่วปันสักเท่าใด ก็ อย่าให้เป็นไป ต้องอยู่ในพุทธรัตนะให้ได้ ให้มั่นอยู่ในพุทธ รัตนะ ให้ใสอยู่ร่ำไปให้ได้ นั่นแหละเอาตัวรอดได้ ที่ได้มา ประสบพุทธศาสนา อ้างอิงจาก : พระธรรมเทศนาของหลวงพ่อวัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) กัณฑ์ที่ ๒๗ รัตนสูตร ว่าด้วยพุทธรัตนะ ๒๖ เมษายน พ.ศ. ๒๔๗๗