การเปลี่ยนแปลงขององคุลีมาล : หน้า 166/204

จะได้เป็นเจ้าโลก จึงเงื้อดาบวิ่งเข้าใส่นางทันที มารดา เห็นลูกชายวิ่งเข้าใส่หมายปลิดชีวิต นางก็ตกใจ รีบวิ่งหนี พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบว่า องคุลีมาล กำลังจะทำมาตุฆาต อันจะเป็นเหตุให้ตกอเวจีมหานรก จึงแสดงพระองค์ในระหว่างคนทั้งสอง องคุลีมาลก็คิดว่า "ดี ละ วันนี้เราไม่ต้องฆ่ามารดา ขอมารดาของเรา จงมีชีวิต อยู่ต่อไปถิด แต่เราจะปลิดชีวิตพระสมณะรูปงามนี้แทน” เมื่อคิดอย่างนั้นก็ถือดาบและโล่ผูกสอดแห่งธนู ติดตาม พระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบันดาลอิทธาภิสังขาร ทำให้องคุลีมาลไม่อาจตามทันพระองค์ผู้เสด็จไปตามปกติได้ องคุลีมาลแม้จะห้อตะบึงไปเต็มกำลัง แต่พอไล่ตามจะถึง อยู่แล้ว กลับเห็นเหมือนพระองค์เดินห่างออกไปไกล อย่างไรก็ไม่ลดละความพยายาม ทุ่มเทกำลังวิ่งไล่ตามสุด &วามสามารถ ด้วยอดีตชาติ ในสมัยที่โลกว่างจากพระพุทธเจ้า องคุลีมาลโจรเคยเกิดเป็นลูกชาวนา ได้เห็นพระปัจเจก พุทธเจ้าองค์หนึ่ง เปียกน้ำฝน มีจีวรชุ่ม ถูกความหนาว เบียดเบียน เดินเข้าไปที่เถียงนาของตัวเอง เกิดความเลื่อมใส ๑๖๔ กันยาณมิตร กมภาพันธ์ พ.ศ. (๒๕๕๕ จึงก่อไฟให้ท่านได้รับความอบอุ่น ด้วยผลบุญนั้น ทำให้ได้ ไปบังเกิดในสุคติโลกสวรรค์อยู่เป็นเวลานาน และมาใน ภพชาติสุดท้าย ผลบุญยังส่งให้ท่านเป็นผู้เพียบพร้อมด้วย กำลังเท่าช้างสาร ๗ เชือกและวิ่งได้เร็วมาก พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบันดาลให้เป็นแม่น้ำบ้าง เป็นหนุ่มบ้าง เป็นเลนบ้าง อยู่ข้างหน้าองคุลีมาล เป็น ดังนี้ตลอด ๓ โยชน์ เขารู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเต็มที จึงคิดว่า “น่าอัศจรรย์จริงหนอ ไม่เคยมีเลย เมื่อก่อน แม้ ช้าง ม้ากำลังวิ่ง รถกำลังวิ่ง เราก็ยังวิ่งตามจับได้ แต่ว่า เราวิ่งจนสุดกำลัง ยังไม่อาจทันสมณะนี้ ผู้เดินไปตามปกติ ได้” คิดดังนี้แล้ว จึงหยุดยืนกล่าวกับพระผู้มีพระภาคเจ้า ว่า “สมณะ หยุด สมณะ หยุด พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “เราหยุดแล้ว องคุลี มาล ท่านเล่าจงหยุดเถิด” องคุลีมาลคิดว่า “สมณศากยะ บุตรมักเป็นคนพูดจริง แต่สมณะรูปนี้เดินไปอยู่แท้ๆ กลับ พูดว่า "เราหยุดแล้ว องคุลีมาลท่านเล่าจงหยุดเถิด” จึง ตะโกนถามไปว่า “ดูก่อนสมณะ ท่านกำลังเดินไป ยังกล่าว ว่าเราหยุดแล้ว และท่านยังไม่หยุดยังกล่าวอับข้าพเจ้าผู้ หยุดแล้วว่าไม่หยุด ท่านหยุดแล้วเป็นอย่างไร ข้าพเจ้ายัง ไม่หยุดแล้วเป็นอย่างไร” พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนองคุลีมาล เรา วางอาชญาในสรรพสัตว์ได้แล้ว จึงชื่อว่าหยุดแล้ว ส่วน ท่านไม่สำรวมในสัตว์ทั้งหลาย ชื่อว่ายังไม่หยุด ถึงแม้ว่า เธอหยุดอยู่ด้วยอิริยาบถยืนในบัดนี้ก็ดี เธอก็จะต้องวิ่งไป ในนรก ดิรัจฉาน เปรต อสุรกายในภายหน้า องคุลีมาลได้ฟังดังนั้นก็คิดว่า “ฟ้าคงประทานให้ ท่านผู้นี้มาโปรดเราแล้ว" จึงทูลว่า “ดูก่อนสมณะ ท่านอัน เทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว มาถึงป่าใหญ่เพื่อจะสงเคราะห์ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจักละบาป เพราะฟังธรรมะจากท่าน” ครั้นกล่าวเสร็จ ก็ได้ทิ้งดาบและอาวุธลงในเหวลึก ทูลขอ บรรพชากับพระองค์ พระพุทธเจ้าผู้ทรงประกอบด้วย พระกรุณา ได้ตรัสว่า ““ท่านจงเป็นภิกษุมาเถิด" เพียง เท่านั้นแหละ เพศฆราวาสได้หายไป ไตรจีวรและอัฏฐ บริขารไดสวมคล้องกายของท่านทันที เพราะท่านได้เคย สั่งสมบุญเอาไว้มาก จากนั้นก็ตามเสด็จพระพุทธองค์กลับ ไปรัดพระเชตวัน บ