ความรับผิดชอบต่อกันในระดับสังคม : หน้า 130/204

ความรับผิดชอบต่อกันในระดับสังคมอยู่มาก คนร่ำรวยที่นี่จะต้องเสียภาษีมาก เพื่อน่า เงินไปช่วยเหลือผู้มีโอกาสน้อยกว่า นายจ้างต้องรับผิดชอบต่อลูกจ้าง อย่างเข้มงวด ต้องให้เวลาพักเพียงพอ ต้องให้อัตราเงินเดือนในเกณฑ์ที่กำหนด และรับจ่ายภาษีประกันสังคมกับรัฐบาล ลูกจ้างเองก็ต้องรับผิดชอบในการ ท่า งานให้เต็มที่แก่นายจ้าง มีอาจารย์ท่านหนึ่งได้สอนว่า หากสังคมใดมีคนอด ตาย ถือเป็นความผิดของคนร่ำรวยที่นั่นที่ทอดทิ้งคนยากจน ประเทศฝรั่งเศสจึงเป็นประเทศที่จะไม่ยอมให้ใครต้องอดตาย หรือ แม้แต่คนที่ถูกสังคมบีบคั้นอย่างไม่มีทางต่อสู้ เขาก็ไม่ต้องการให้เกิดใน บ้านเมืองของเขา ด้วยเหตุนี้ การศึกษาทุกระดับในภาครัฐของประเทศฝรั่งเศส จะไม่มีการเก็บค่าใช้จ่าย ที่มหาวิทยาลัยนักศึกษาจะเสียเงินเพียงค่าลงทะเบียน เรียนเท่านั้น คนตกงานทุกคนสามารถร้องขอเงินช่วยเหลือขั้นตาจากรัฐบาล และรัฐบาลยังมีหน่วยงานให้ค่า ปรึกษา รวมทั้งมีงบสนับสนุนในการศึกษาเพื่อ เพิ่มโอกาสในการหางานที่เหมาะสม การรักษาพยาบาลทุกอย่างจะมีระบบ ประกันสังคมรองรับ นักศึกษาของฝรั่งเศสเองและนักศึกษาต่างชาติมีสิทธิใน การร้องขอเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลในการเช่าที่พักได้ ประเทศฝรั่งเศสไม่มี นโยบายให้ชาติของตนร่ำรวยที่สุด จึงไม่ส่งเสริมการแข่งขันแบบทุนนิยมเสรี เขาต้องการให้คนในชาติสามารถดำรงชีวิตอยู่อย่างมีมาตรฐานอย่างทั่วถึง จึง เน้นระบบรัฐสวัสดิการเป็นพิเศษ คำว่า “เสมอภาค” ของชาวฝรั่งเศสจึงหมาย ถึง โอกาสในการใช้ชีวิตอยู่ที่มีคุณภาพระดับหนึ่งอย่างเท่าเทียมกัน เราอธิบาย หลักนี้กับสังคมพุทธได้ในการให้เกียรติ และให้โอกาสกัน โดยปฏิบัติต่อกันตาม หน้าที่อันสมควรในหลักทิศ 5 ระบบรัฐสวัสดิการที่ประเทศฝรั่งเศสใช้กันอยู่ในปัจจุบัน ได้รับอิทธิพล ทางความคิดจากผู้มีนามว่า วิคเตอร์ ฮิวโก้อยู่ไม่น้อย ปีพุทธศักราช ๒๔๔๕ ๑๒ ชาติยุโรปได้เริ่มใช้หน่วยเงินสกุลยูโรแล้ว นับเป็นก้าวสำคัญอีกครั้งในการสานฝันที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้พยายามกัน มานับพันปี นั่นคือการรวมรัฐชาติแห่งยุโรปให้เป็นหนึ่งอีกครั้ง หลังยุคสันติ สักวันหนึ่ง อาวุธทั้งหลายจะร่วงหล่นไปจาก มือของเรา สักวันหนึ่ง สงครามจะกลายเป็นความ โง่ขลา และเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ สุขแห่งโรมัน ที่เราเรียกกันว่า “คล คอตลกล” ในเรื่องนี้เช่นกันที่ วิคเตอร์ ฮิวโก้ได้เป็นผู้หนึ่งที่ “วาดฝัน” ของเขา เมื่อครั้งการแสดงสุนทรพจน์เพื่อ การเปิดสภาสันติภาพ ที่กรุงปารีส ในปี พ.ศ.๒๓๙๒ เขากล่าวไว้ว่า “ลักวันหนึ่ง อาวุธทั้งหลายจะ ร่วงหล่นไปจากมือของเรา ลักวันหนึ่ง สงครามจะกลายเป็นความโง่เขลา และเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ระหว่าง ๑๒๘ กัดยาณมิตร กมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕ ๕