การแบ่งสายในการปฏิบัติธรรม : หน้า 97/204

๗๐ แล้ว หรือว่าเพิ่ง ๓๐ ก็จริงอยู่ แต่รู้ว่าความจำไม่ให้ หากจะสอนให้ ก็ลงมือทำกันเลย คนประเภทนี้มีอยู่ มองภาพนี้เห้ออกนะ ตอง ตกลงในสมัยที่พุทธกาลนั้นแบ่งอย่างนี้ มีทั้ง ภาคปริยัติและภาคปฏิบัติด้วย เมื่อมีภาคทั้ง ๒ ภาค อย่างนี้ ถามว่าเกิดความแตกแยกไหม? ก็เปล่า เพราะแบ่งเพื่อให้ เหมาะสมกับบุคคล ในภาคปฏิบัติ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมองต่อว่า แม้พร้อมจะลงมือปฏิบัติเหมือนๆ กัน แต่ว่าอัธยาศัยคน ไม่เหมือนกัน ก็แบ่งออกไปอีก พูดง่ายๆ อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ยังแบ่งคณะ นิสัยของนิสิตวิศวะ กับนิสัยนิสิตสายสื่อสารมวลชนไม่ เหมือนกันหรอก นิสัยของมัณฑนศิลป์กับวิทยาศาสตร์ก็ ไม่เหมือนกัน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบเมื่อก้าวลงสู่ ภาคปฏิบัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดึกสมาธิ อัธยาศัยคน ไม่เหมือนกัน คนหนุ่มสาวยังมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ค้างอยู่ในใจ วิธีดีกที่ดีให้ทำอย่างไร ให้ไปพิจารณาซากศพ ตอนแรก บวชมากะว่า จะรีบลึกๆ ไป จะได้ไปแต่งงานซะที พอให้ เห็นศพขึ้นอืดๆ เห็นอย่างนี้เป็นประจำเลยไม่สึก นี่ก็เป็น บทอีกคนหนุ่มคนสาวที่รักสวยรักงาม ที่คิดอยากจะกลับ ออกไปครองเรือนอีก ดีกผู้ใหญ่ตรงข้ามกับคนหนุ่มสาว เพราะเขาหนี โลกมาแล้ว ทรงให้ใช้วิธีตามลมหายใจเข้าออก เมื่อตาม ลมหายใจเข้าออกแล้ว ใจก็ไม่เที่ยวไปไหน กลับเข้ามา พิจารณาตัวเอง เดี๋ยวใจก็สงบ ส่วนคนนิสัยเจ้าโทสะ อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ทรงให้แผ่เมตตาไป เพื่อให้ใจสงบ เพียงแค่กำหนดลม หายใจอย่างเดียวก็เหลือเฟือแล้ว จากอัธยาศัยของคนที่ไม่เหมือนกัน การดีก สมาธิในภาคปฏิบัติถึงกับแบ่งออกเป็น ๔๐ วิธีหลักๆ ซึ่ง ตรงนี้พอหาดูได้ในคัมภีร์วิสุทธิมรรค นานเช้าๆ เกิดเรื่องเหมือนกัน สายนี้ถนัดเรื่อง กำหนดลมหายใจ แต่เรื่องของการแผ่เมตตา และการ พิจารณาเรื่องความแก่ความตายหย่อนไปหน่อย คือไม่ ถนัดแล้ว อีกกลุ่มก็ถนัดในเรื่องของแผ่เมตตา แต่เรื่องอื่น ชักไม่ถนัด นี่มันก็เลยกลายเป็นสายขึ้นมา สายใครถนัด อย่างไรก็ว่าอย่างนั้นดีที่สุด ตามประสาของคนที่ยังเรียน ไม่จบหลักสูตร วิศวะฯ ก็ว่าวิคะฯ สำคัญที่สุด สถาปัตย์ก็ว่า ฉันก็สำคัญที่สุด ชานมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ 6๕