ศัตรูที่แท้จริงของชีวิต : หน้า 175/204

ปกิณกะ จิตบรรจง ศัตรู ที่แท้จริง บี - เรื่องมาเล่าให้ฟังครับเป็นเรื่องของนกสอง ตัวจิกตีกัน จะด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบ แต่มันจิกตีกัน แบบเอาเป็นเอาดาย ต่างฝ่ายหมายเอาชนะกันให้ได้ ดูเหมือนเป็นศัตรูคู่แค้นกันมานาน เสียงดังเซ็งแซ่จิกตีกัน จากกิ่งโน้นไปกิ่งนี้ แม้บินขึ้นไปบนอากาศยังดีกันได้ จนกระทั่งตกลงมาตีกันต่อที่พื้น ขณะนั้นนายพรานซึ่ง จดจ้องอยู่แล้ว ย่องเข้ามาใช้ขวานจามนกทั้งสองตัว ตายคาที่เลย พร้อมกับแสดงอาการดีใจว่าวันนี้จับนกได้ ง่ายกว่าทุกวัน อ่านเรื่องนี้แล้ว นึกถึงคนเรานะครับ เวลาที่ ทะเลาะกันแทบเป็นแทบตาย ต่างฝ่ายต่างคิดว่าคนนั้น ไม่ถูกกับเรา คนนี้เป็นศัตรูของเรา เป็นคู่แข่งกันบ้าง เขาไม่คิดกันบ้างหรือครับว่า สู้กันไป โกรธกันไปทำไม เพราะเดี๋ยวก็ตายกันแล้วทั้งนั้น เขาช่างไม่รู้เลยหรือว่าศัตรูที่แท้จริงของเรานั้นคือ ความแก่ ความเจ็บ ความตาย ซึ่งกำลังคืบคลานเข้ามา อยู่ทุกขณะ เขากำลังต่อสู้กับศัตรูผิดดัวรึเปล่าในเมื่อท้ายที่สุด ทุกชีวิตต้องบ่ายหน้าเข้าไปสู่ความตายด้วยกันทั้งสิ้น แทนที่จะมองผู้อื่นในแง่ร้าย คอยคิดแก้แค้น เราน่าจะเอา เวลาและกำลังสดีปัญญามาคิดสิ่งที่สร้าง ร้างสรรค์ไม่ดีกว่าหรือ? มาตั้งใจทำความดี มาฟิกท่า ให้ใจว่างให้เย็นไม่ดีกว่าหรือ? แล้วมาเห็นอกเห็นใจเพื่อนผู้มีความเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตายด้วยกันมีดีกว่าหรือ? พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงสอนให้เราเจริญมรณา นุสสดีไว้เสมอ จะได้เกิดความไม่ประมาท มองโลกและ ชีวิตให้ตรงตามความเป็นจริง รู้จักให้อภัย ใจจะได้เป็นสุข เพราะบางครั้งคนที่เราโกรธเขาอาจไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเป็น เพียงความพลั้งเผลอเท่านั้น แต่เรากลับเก็บเอามาคิด จนเป็นเรื่องเป็นราวเสียใหญ่โต ในเมื่อทุกคนต้องแก่ ต้องเจ็บ และต้องตาย เหมือนกัน เราอย่าประมาทมัวโกรธเคืองกับใครอยู่เลย เพราะความตายเปรียบเสมือนนายพรานที่คอยจ้อง เอาชีวิตเราอยู่ตลอดเวลา และในความเป็นจริงแล้วเราทุก คนพอคลอดออกมาจากท้องแม่ก็เหมือนกับถูกตัดสิน ประหารชีวิตไว้แล้ว รอวันที่พญามัจจุราชหรือความตาย จะมาพรากชีวิตเราไปเท่านั้น นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป....เราหันมาต่อสู้กับ ศัตรูที่แท้จริงของเรา ด้วยการหมั่นทำความดี ละเว้น ความชั่ว และทำให้ใจผ่องใสกันเถอะครับ....ปีใหม่แล้วฝาก กลอนไว้เป็นข้อคิดนะครับ ยศและลาภหาบไปไม่ได้แน่ เว้นเสียแต่ต้นทุนบุญกุศล ทรัพย์สมบัติต้องละไว้ให้ผู้คน แม้ร่างตนเขาก็เอาไปเผาไฟ ท้อถามนิลา กบภาพันธ์ พ.ศ. 10^(1- ๑๗๓