การสร้างวัดพระธรรมกาย : หน้า 17/204

ดูแลลูกศิษย์อย่างที่ไม่มีผู้ใดรู้สึกว่าถูกปกครอง แต่เสมือน หนึ่งท่านให้ความคุ้มครองให้เรารู้สึกอบอุ่น ปลอดภัยทั้ง ในโลกนี้และโลกหน้า ท่านสามารถสร้างวัดพระธรรมกาย ให้เจริญรุ่งเรือง เป็นแหล่งสอนศีลธรรมให้กับชาวโลกมากว่า ๓ ทศวรรษแล้ว ประวิติศาสตร์การสร้างวัดพระธรรมกายได้บันทึกไว้ ว่า ถ้าไม่มีคุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ก็ไม่มีวัดพระธรรมกาย ไม่มีหลวงพ่อธัมมชโย ผู้เป็นที่พึ่งทั้งชีวิตจิตใจของเหล่ากัลยาณมิตรสาธุชน ทั้งหลาย... ความจริงข้อนี้คงไม่มีใครปฏิเสธได้ แต่น่าอัศจรรย์ ตรงที่ว่าท่านไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่เคยศึกษาวิชาการ ทางโลกในสาขาใดๆ มาก่อนเลย แต่ทำไมจึงมีวิสัยทัศน์กว้าง มองเห็นการณ์ไกล มองอะไรไม่เคยพลาด มีความเป็นนัก บริหารที่มีความรู้เชี่ยวชาญเรื่องเศรษฐศาสตร์อย่างยิ่ง เป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของวัดพระธรรมกาย เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะว่า ท่านศึกษาวิชาความรู้ เหล่านี้มาจากพระพุทธศาสนาโดยตรง หลักธรรมคำสอน ในพระพุทธศาสนานั้นเป็นอมตะ... ไร้กาลเวลา คงทนต่อ การพิสูจน์มามากกว่า ๒๕๐๐ ปีแล้ว วิสัยทัศน์ของท่านที่ เกิดจากญาณหัสสนะของพระธรรมกายในตัว ความรู้เห็น จึงตรงตามความเป็นจริง มองเห็นได้กว้างไกลที่สุดไม่มี ความลับใดๆ ในโลกสำหรับผู้ที่เข้าถึงวิชชาธรรมกาย ต่อเนื่องกันโดยไม่หยุดเลย นั่งกันเป็นผลัดๆ ละ 5 ชั่วโมง คุณยายอาจารย์ก็เช่นกัน ท่านนั่งสมาธิผลัดละ 5 ชั่วโมง กลางวัน 5 ชั่วโมงและกลางคืน 5 ชั่วโมง แต่ท่านทำ วิชชาแตกต่างจากคนอื่นตรงที่ว่า เมื่อนั่งสมาธิไปครบ 5 ชั่วโมง ท่านยังไม่รีบลุกออกจากที่ไปทันที อยู่รอฟังว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ จะสั่งวิชชาชุดที่เข้ามา ผลัดว่าอย่างไร อย่างน้อยอีกครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมง เมื่อรับรู้แล้วก็ทำวิชชาควบคู่กับเขาไปด้วย หลังจากนั้น ค่อยออกจากห้องไปและตอนที่จะมารับช่วงนั่งสมาธิผลัด ต่อไปท่านก็มาก่อนเวลาประมาณ ๓๐ นาทีเพื่อจะได้ฟัง ในตอนท้ายชั่วโมงของพวกท่าวิชชาชุดนั้นว่า หลวงพ่อ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ อบรมอย่างไรบ้าง มีข้อผิดพลาด และขอแก้ไขอย่างไร เพราะฉะนั้นคุณยายอาจารย์จึง เรียนรู้อย่างต่อเนื่อง ความรู้ไม่ขาดตอนเป็นความรู้เห็นแจ้ง ที่เกิดจากการเจริญสมาธิวิปัสสนาเพียงอย่างเดียว ไม่มี ความรู้ที่เกิดจากการจดจำการศึกษาตำราทางโลกมา ปะปนให้ผิดเพี้ยนเป็นความรู้ที่ถูกต้องเห็นตามความเป็นจริง ญาณทัสสนะของท่านจึงแม่นยำยิ่งนัก นี่ก็เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าการใต้ดวงตาเห็นธรรม ได้รู้ เห็นวิชชาธรรมกายนั้น ไม่เกี่ยวกับเพศภาวะ ไม่ว่าจะเป็น พระภิกษุ สามเณร ฆราวาส เด็กหรือผู้ใหญ่มีสิทธิ์รู้เห็น ธรรมะเหมือนกันหมด ขึ้นอยู่กับกำลังบุญบารมีที่สร้างสม ข้ามภพข้ามชาติมา ประกอบกับความเพียรทุ่มเทในการ เจริญสมาธิภาวนาในชาติปัจจุบันของแต่ละคน เหมือน มีญาณทัสสนะที่แม่นยำ เพราะนั่งสมาธิแบบทิ้งชีวิต อย่างมหาอุบาสิกาวิสาขาที่บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน คุณยายอาจารย์ มีญาณทัสสนะที่แม่นยำยิ่งนัก เพราะท่านนั่งสมาธิเจริญภาวนาชนิดที่เอาชีวิตเป็นเดิมพัน นั่งสมาธิแบบทิ้งชีวิตจนขาด ไปเลย คือทําใจให้หยุดนิ่ง สนิทบริบูรณ์ จนกระทั้งหลุดจากกายหยาบเข้าไปสู่กาย ธรรมที่ละเอียดขึ้นไปเรื่อยๆ ทิ้งการรับรู้ภายนอกเข้าไป รับรู้ภายใน เมื่อครบกำหนดแล้วจึงถอน การขาดรู้ทำให้ จิตบริสุทธิ์มาก มีพลังมาก มีความรู้กว้างขวางมาก และ มีญานทัสสนะแม่นยำมาก จนกระทั้งความรู้แตกฉาน ทำให้ เช้าใจเรื่อง ราวของโลกและชีวิตเพิ่มมากขึ้นไปตามลำดับ สมัยหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระภิกษุ สามเณรและแม่ชีที่ทำวิชชานั่งสมาธิกันตลอด ๒๔ ชั่วโมง ตั้งแต่อายุ ๗ ขวบ หรือพระราหุลท่านก็บรรลุธรรมเป็น พระอรหันต์ตั้งแต่สมัยยังเป็นสามเณรอายุเพียง ๗ ขวบ เท่านั้น พบผู้สืบสานปณิธาน เพื่อเผยแผ่วิชชาธรรมกาย แม้หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้มรณภาพไป แล้ว เมื่อพ.ศ. ๒๕๐๒ คุณยายอาจารย์ยังคงปักหลักสอน สมาธิอยู่ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ด้วยความเคารพในคำสั่ง และความกตัญญูต่อหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เพื่อ รอผู้ที่จะมาสืบทอดวิชชาธรรมกายเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ให้ขยายไปทั่วโลกต่อไป จนกระทั่งได้พบกับหนุ่มน้อยผู้ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕®๕