ชีวิตสมณะและมหาปวารณา : หน้า 83/407

คำปรารภ “ชีวิตสมณะ” เป็นชีวิตของผู้ประกสิฐที่เกิดจากการฝึกฝนอบรมตนเองในทุกรูปแบบเพื่อให้เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาและเป็นเนื้อนาบุญของชาวโลก หากผู้ใดมีฐานอันแน่นแน่นที่จะบวชอยู่ภายในเทพนี้ให้ได้ตลอดฝั่ง ตลอดเส้นทางสายนี้จำเป็นต้องมีลาภยานุมิตรคอเย็นและระดับประคองไปจนกว่าจะจัดกี่เลสในตัวให้หมดสิ้น เพราะ “กัลยาณมิตรนั้น เป็นทั้งหมดของพระมหาจารย์” ดังนั้น จึงได้มีอริยประเพณีที่เรียกว่า “มหาปวารณา” คือ การเปิดโอกาสให้พระภิษุได้เป็นกัลยาณมิตรซึ่งกันและกัน คือ แนะนำ ตักเตือนกันได้ตามพระธรรมวินัย โดยหยากได้เห็น ได้ยิน หรือสงสัยว่า เพื่อนสรรธรรมรูปใดมิได้ความประพฤติที่จะทำให้เบียดเบนไปจากเส้นทางของพระนิพพาน ก็ให้อาศัยจิตเมตตา ปรารถนาดีแนะนำตักเตือนกัน อันนับว่าเป็นการชี้มุทรให้แก่กัน ทั้งนี้เพื่อความบริสุทธิ์บริบูรณ์ของชีวิตนับว่าสิ่งเป้าหมายจะไปพระนิพพานร่วมกัน การปวารณานั้นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงกำหนดให้ทำในวันสุดท้ายของการอยู่จำพรรษาทุกปี การที่สามารถแนะนำตักเตือนกันได้นี้เอง ทำให้พระภิษุสูงขึ้นอยู่ร่วมกันโดยมีศีลและทุจิจสมกัน ยิ่งผลให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมาได้จนถึงทุกวันนี้ 2 ชีวิตสมณะ (ฉบับมหาปวารณา) www.kalyanamitra.org