การบรรยายเกี่ยวกับความสำคัญของธรรมชาติและชีวิต : หน้า 114/122

ประโยค- คิณาธิวาสุทธิ อันอันบันติบดพร้อมแล้วว่าดภาพ อิมสุด นี้ กาลภินิหโร ผู้มืออิมหารอันกระทำแล้ว ที่ปกปรทามุค ณ ที่ใกล้ แห่งพระบาทของพระพุทธเจ้ารงพระนามว่า ปีโปร อุตถาย เพื่อ ประโยชน์ โส คุณหาวทุฬี อ.นายช้างไม้คืดตันหน่าน ( มวย ) อันเราะ สูกา อาจ ทุจูจี เพื่ออิ่มเหนได้ และ นาเนัน ด้วยญาณใจ ค ุสุด าถามสุด แก่ญาณนั้น คือว่า โปโชญาณสุด แก่พระโพธิญาณ อนุปพีสิ เมื่ไม่ประสบ คือว่า อวิบทนิติ เมื่อไม่พบ คือว่า คาถนโดเวอ เมื่อไม่ได้นึกเทียบอดี นาเด ซึ่งญาณนั้น สนุการิสู้ แสนไปพร้อมแล้ว คือว่า สสรี ท่องเที่ยวไปแล้ว คือว่า อนุวิริ เที่ยวไปตามแล้ว อปรารบ ไป ๆ มา ๆ อนุชาติสิสาธิ สูงสุดสารอันมิอาจมีพิมใหนนึ คือว่า สสาราวุฒิ สู้สสารวัง อน นี้ อนุภาคิตศกสงฆย์ อันบันติพึงพร้อมด้วย แสนแห่งอันมิใช่หมื่น เอด คำ กลา สิ้นกลลมีประมาณเท่านี้ อิด ดั่งนี้ ตกฺ ปกษุ ใบมา ท. เหล่านั้นนา ( คาถาปทสุด ) แห่งบทแห่งพระคาถาว่า คาถากี ควสนฺโต อิติ ดั่งนี้ ๆ อิท วชัน อ. คำนี้ว่า ทุขา ชาติ ปุญญา อิติ ดั่งนี้ การเววนั้น เป็นคำก็นแสดงซึ่งเหตุ คำทารกควรมาสุด แห่งการแสดงหา ซึ่งนายช้างไ้คือตนหาผู้กระทำซึ่งเรือน ( โหติ ) ย่อมเป็น ๆ อุตโต อ. อธิบายว่า ชาติ ยาม ชื่อ อ. ความเกิด เอก นั้น คือว่า อุปคุต อ. อนันต์ถึง ปุญญา บ่อย ๆ ทุขา ชื่อว่าเป็นทุกข์ ( สุตสา ชาติายา ) สราพุทธิมรณมิตสตาย เพราะความที่แห่งความเกิดนั่น เป็นธรรมชาติดือด้วยความแก่และความเจ็บ และความตาย ( โหติ )