บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 22/183

การบรรพชาเป็นสิ่งประเสริฐ พรหมจรรย์ คือ การกลั้นกาย วาจา และใจของตนเองให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ด้วยศีล สมาธิ และปัญญา สำหรับคุูหัสผู้ครองเรือนจะประพฤติบนให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ตลอดชีวิต ดุจจังที่ขัดดีแล้วย่อมทำได้ยาก สาเหตุที่อยู่มานี้ เพราะหอยสังข์เมื่อเก็บมาจากทะเลจะเต็มไปด้วยเศษดิน เศษทราย ตัวเปรี ยง รวมถึงคราบสาปปรกต่าง ๆ ที่ฝั่งแน่น การกำจัดสิ่งสกปรกเหล่านี้ต้องผ่านกรรมวิธีขัดทำความสะอาด โดยช่างที่มีความชำนาญและใช้เวลาค่อนข้างมากกว่าจะได้หอยสังข์ที่ขาวสะอาดปราศจากมลทิน ขึ้นงดงามสามารถนำมาใช้ในงานมงคลต่าง ๆ ได้ขึ้นงามดีจึงไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้น ชีวิตควรเวลากิจการงานมากมาย จะควบคุมกาย วาจา และใจให้บริสุทธิ์ ปราศจากมลทิน ดุจสังข์ที่ขัดดีแล้ว ย่อมทำได้ง่าย การออกจากเรือนบวชเป็นพระภิญจ์จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง สำหรับผู้ที่ต้องการขจัดเลสให้หมด ไปจากใจ บันทึกทั้งหลายในกลอ่ก่อน เมื่อพิจารณาเห็นคุณของการบรรพชาแล้ว จึงกล่าวว่า “ด้วยวิธีอย่างไร ๆ เราจึงจะรู้ถึงธรรมหรรษา พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงแสดงแล้ว อันบุคคลที่ยั้งครองเรือนอยู่ จะประพฤติพรหมจรรย์นี้ให้บริสุทธิ์โดยส่วนเดียว ดูสังข์ที่ขัดแล้ว ทำไม่ได่ง่าย ใจหนอเราพึงปลดผมและหนวด ครองผ้ากาสายะ ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต ...”