บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 52/183

บรรพชิตพึงพิจารณาเมื่ อว่า ด้านนี้มีเหตุจากมรรคัลคัลแล้ว อาการกริยใด ๆ ของสมณะ เราต้องทำอาการกริยานั้น ๆ ข้อ ๑ จะแนอน เมื่อใช้สอยเสนาสนะแน่นแล้ว ปัญญาเพิ่มหรือกิเลสเพิ่ม นี้เป็นพระปัญญาธิคุณของพระผู้มีพระภาคเจ้าที่ทรงสอนให้พระ กิเลสใช้เสนาะอย่างฉลาด ยิ่งใช้ก็ยิ่งลดลง ๒.๔ ยารักษาโรค ลำดับสุดท้ายที่แตกต่างจากคุคลัส คือ เรื่องการใช้สำหรับพระกิริยี่ยังประโยชน์มาก พระพุทธองค์ทรงให้ใช้สิ่งที่ออกจากทวารเบื้องล่างของตน บางโรคก็ใช้แค่น้ำด่างน่ำ มุตรคือ ปัสสาวะ และให้ใช้น้ำปัสสาวะของตนเองเท่านั้น บางโรคก็ต้องใช้ค๔ (อาจา) ในพระวินัยปิฎกระบุว่า มีพระภิฏฐุถุ กัญญฏิให้ใช้ “ยามาหาวิลุก” ซึ่งประกอบด้วยยา ๔ ชนิด คือ คูณ มุตรา แก่ดินอนุญาตเฉพาะกาลไม่ต้องรับประเคน หรือถ้าดื่มยาพิษเข้าไปรงอนุญาตให้ดื่มน้ำเจือคูณ พระพุทธองค์ทรงอนุญาตคูดที่กิจกุหยิไว้ตอนกำลังถ่ายเป็นอันประเคนแล้วไม่ต้องรับประเคนอีก ทีวามานี้คือ เกล้าสำหรับ อาพารหนัก ถ้าตาพารอย่างกลางก็ให้ใช้ผลสมดองด้วยน้ำมุตรโก แก้โรคผอมเหลืองฯ อาพารอย่างอ่อนก็ใช่ที่เป็นธรรมชาติมี พืชสมุนไพรที่พอหาได้สำหรับแก้โรคต่าง ๆ ที่ทรงอนุญาตไว้ในพระวินัย เกล้าสีขับรถ ซึ่งมีทั้งยาฉันและยาทภายนอก โดยทั่วไป ก็รงอนุญาตให้ตามที่แพทย์จัดถาวร ให้พิจารณาแค่พอโรค หาย ไม่เป็นโทษต่อการบำพิธเพียร และไม่ฉันเพื่อบำรุงตกแต่ง ร่างกาย www.dattajewo.com