การปฏิบัติของภิกษุในเรื่องการบริโภค : หน้า 58/183

บรรพชิตพึงพิจารณาเนื่องว่า ความเสี่ยงชีวิตของเราน่าเนื่องด้วยผู้อื่น เราต้องทำตัวให้เข้าใจง่าย ข้อ 2 กล่าวโดยสรุป คือ ภิกษุผู้ทำให้ง่ายควรพึงพอใจใน ปัจจัย 4 ตามมีตามได้ ไม่ควรถือตื่นเพราะรังเกียจในของนั้น หรือ กล่าวขึ้นชมเพราะอยากได้ของดีๆ ยิ่งขึ้นไปอีก ดังที่พระพุทธองค์ตรัส ไว้ในอรรถกถา ขุทธกิจงาย คาถาธรรมบทว่า ภิกษุที่อาศัยอาหาร จากบุคคลอื่นเลี้ยงชีพ ไม่ว่าจะได้อาหารที่ประณีตมา ปานกลาง หรืออาหารเหลือก็ตาม ก็ไม่ควรชื่นชมหรือดีใจอาหารนั้น ผู้มี ปัญญาทั้งหลายสรรเสริญภิกษุผูปฏิบัติอย่างนี้ว่าเป็นมุนี ส่วนลักษณะของคนเลี้ยงยาก คือ มักไม่ไปไหนหรือไม่เน่า อาหารที่วัดจัดไว้ให้มายินเพราะไม่ถูกปาก จึงสั่งซื้อจากภายนอก ให้มาส่งในตอนเช้าบ้าง ตอนบ่ายบ้าง ตอนบ่ายหรือตอนเย็นก็สั่งนปนะ ที่ถูกใจมาถ่วงฉันกัน ทำให้เกิดความไม่สรรเสริญเพราะลูกคลี่ด้วย หมู่มากเกินควร ทั้งยังเป็นการเพิ่มภาระให้ผู้อื่นเพราะขยะจากวัสดุ ที่ใส่อาหารในปัจจุบันก็ย่อยสลายยาก ซึ่งตนเองก็ไม่คัดแยกขยะ จึงทิ้งปนกันทั้งขยะเปียกและขยะแห้ง หรือหากว่าไปกินมณฑำ บ้านไหนทำอาหารไม่ประณีต ถวายปัจจัยน้อยก็กลับมาบนินทากัน ถึงขนาดพูดว่าครวาหน้าจะ ไม่ไปแล้วเจ้าที่ ถ้าทีไหนจัดอาหารประณีต ถวายปัจจัยมากก็รับ จองกัน แย่งกันลงชื่อ พูดจายกยอประจบประแจงเกินความจริง ไป ดูแล้วน่าสมเพช เพราะท้ายกเขาสะป่ายเกี้ยเนือนบัวเนืเฟิร์ (น้ำลาย) ออกจากปาก พระภิกษุเองหากไปด้วยความอยาก ถูกกลลส ครอบงำแต่ต่อออกจากวัดไป จะอาบุญที่ไหนไปให้ทยอยผัวอวย เพราะตนเองมีจิตใจสูงส่งไม่เท่าเขา ทำตนเหมือนขอทาน กินได้แม้