การสำรวมอิริยาบถของพระภิษฐ์ : หน้า 84/183

อาคารยาวอา่อย่างนี้ ที่เราจะต้องทำให้ขึ้นไปว่ายน้ำ มีมืออยู่ก็ไม่ใช่เพียงเท่านั้น ความจริงมารยาทของพระภิษฐ์ยุ่งมีหลายประการ ผู้วชำเป็นต้องศึกษาเพิ่มเติมและฝึกปฏิบัติให้เกิดความเลื่อมใส่งแก่ตนเองและผู้ที่พบเห็น การฝึกอาบกิริยาต่าง ๆ ให้สมำเสมอดีงามยังเป็นการช่วยเผยแผ่พระศาสนาในเบื้องต้น แม้ยังไม่ได้แสดงธรรม ก็สามารถทำให้ผู้พบเห็นเกิดความเลื่อมใส่ได้ เหมือนดังที่วตีสสานนพ (ชื่อเดิมของพระสารีบุตรเถระ สมัยเป็นเด็กหล่อ) เห็นอังกะริยของพระอัสสะถระครั้งแรกก็เกิดความเลื่อมใส่ ใครฟังธรรมเมื่อได้ฟังธรรมแล้วก็ บรรลุธรรมไปตามลำดับ ภิญญาจึงไม่ควรมองข้ามเรื่องการสำรวมอิริยาบถ หากไม่ศึกษาและปฏิบัติให้ถูกต้องตามพระวินัยก็ถือว่ากิริยา ที่ผิดสมดุลสารู เป็นการทำผิดจากจารีตพระศาสดาสังให้ ย่อมไม่งามในทามกลางหมู่ภิกษุทั้งหลาย ดังนั้น วิญญาจึงควรมั่นตรวจตราและพิจารณาอิริยาบถ อันสมควรแก่บรรพชิตให้งาม ๆ ขึ้นไป ดูจพบญารสีผู้มีความเพียร ในการสำรวมอิริยาบถของตนตลอดเวลา เหตุที่นำมาเปรียบกับพญาราชสีห์ เนื่องจากอุปนิสัยของพญาราชสีห์นั้น ก่อนนอนจะสกัดบริเวณที่นอนโดยรอบก่อนว่าเป็นอย่างไร เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดี ก็สังเกตว่าหุ และเท้าของตนนันวางไว้เป็นระเบียบอย่างไรแล้วจึงนอน ครั้นตื่นขึ้นม rajayaอิอจึงควรระมัดระวังมากกว่า พื้นที่โดยรอบกระจายหรือไม่ เท่า หรือง หูของตนอยู่ที่เดิมหรือไม่ ถ้าไม่เรียบร้อยก็จะอดอาหาร เป็นการทำโทษตนเองที่นอนขาดสติ ไม่สมกับความเป็น พญาราชสีห์ จึงนอนต่อไปอย่างนั้นโดยไม่ลูกไปหาอาหาร