การพิจารณาของบรรพชิต : หน้า 25/183

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักของพระเจ้า สิ่งของเครื่องใช้ง ๆ ไม่นั้นความโอ่ล่าหรอรา ไมโอโวด ใคร ใช้อย่างระมัดระวังและคุ้มค่า การมีชีวิตอยู่ มีเป้าหมายเพื่อศึกษาและปฏิบัติธรรมให้ หมดทุกข์ หมดโลง และหมดกลัว ๔. ละอาการทางกายจากอย่างมราวาส ทางกายให้ละอย่างเด็ดขาดจากท่าทางนักเลง เลิกขลังก ผลาย เลิกเจ้าชู้ ทางวาจาให้ละขาดจากการพูดเท็จ พูดคำหยาบ พูดสื่อเสียด พูดเพื่อเจือ ไอโวด ไร่ประโยชน์ การละอาการทางกายและวาจาอย่างนี้ จะทำให้มีแต่เมตต ไม่มีศัตรู หมดเวร หมดภัยในทุกที่ทุกสถาน ๕. ละความรู้สึกนึกคิดอย่างมราวาส ไม่ปล่อยใจให้ฟุ้งซ่าน คิดไปในเรื่องเพศเรื่องกาม คิด ล้างผลาญ คิดเบียดเบียน เป็นต้น บุคคลผู้เสมอราวาสสมบูช เป็นสมณะในพระพุทธศาสนาแล้ว ควรทำสมสัตถาให้เกิดขึ้น ในใจอย่างต่อเนื่องจนติดเป็นนิสัย จะทำให้เป็นผู้ไม่ประมาท มุ่ง ปรารถนาความเพียรเพื่อกำจัดทุกข์อยู่ทุกวันคืนนี้ ดังนั้น เพื่อให้ละวิชาชาวโลกดังกล่าวได้ ถกูควรนำพุทธ โอวาทในอภิบทปจฺจเวกขณสูตร ว่าด้วยธรรมที่บรรพชิต พึงพิจารณาเนื่อง ๆ ทั้ง ๑๐ ประการมาพิจารณาทุกวันดังนี้