บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 99/183

ไม่ได้พระพุทธองค์ทรงส่งเคราะห์ไว้ในครั้งนี้ ท่านต้องไปเกิดในอาณาจักมิของทุกทรงมาน เพราะความโกรธที่พระกิริยู่อื่นจะนำจิรวฝืนนันไป พระศาสดาจึงตรัสถึงโทษของกิริยูที่บริโภคขอจ ๘ โดยไม่พิจารณาว่า "สมิขึ้นแต่เหล็ก ครั้นขึ้นแต่เหล็กแล้ว ย่อมกัดเหล็กนั้นเองใด กรรมทั้งหลายของตน ย่อมนำบุคคลผู้มากระทำล่วงอัญญา ชื่อว่าโทษ (ปัญญาเครื่องพิจารณา) ไปสู่ทุกข์นั้น" ๒๗ ฉะนั้น หากจะทำสีข้ออันให้บุคคลรับรู้ริบรึได้ ต้องมั่นพิจารณาตามวิธีที่พระศาสดาทรงแสดงไว้เนือง ๆ ด้วยสัมปชัญญะ หรือ็นึกถึงกรรมฐานน้อมพระ ดงน้า เป็นต้น เพื่อให้มิสติในกลางทั้งสาม แล้วใช้ปัญญาพิจารณาปัจจัยสีตามวัตถุประสงค์แท้จริง หากปัจจัยที่ได้มาไม่ประณีตมีโนร่งเกียว ถ้าได้ของปัจจัยก็วางใจเฉย ๆ คิดว่าสิ่งนี้ได้มาด้วยบุญที่ตนทำไว้ในดีดี ไม่ปรารถนาความประณีตที่ยิ่งขึ้นไป อีกทั้งมันก็สัญญาว่าจะใช้สอยอย่างไรให้พอดี เพื่อฝึกตนให้เป็นผู้ประมาณอยู่เสมอ หากทำได้ดั่งนี้บุญกุศลจึงจะเกิดขึ้นทั้งเท่านั้นเองและแก่ทายาทยกัตรายถ้วยอีม จะได้เป็นทายซบรฺิโก ไม่เป็นอิณบิโก คือบริโภคโดยความเป็นหนีเขา ซึ่งทำให้ไปบังเกิดในอายภูมิคับและต้องไปปรับใช้เขาในภาวังหน้า