การพิจารณาเรื่องเสนาะและชีวิตของบรรพชิต : หน้า 64/183

บรรพชิตพึงพิจารณาเรื่อง ว่าความเลี่ยงชีวิตของเรานั้นด้วยผู้อื่น เราควรทำตัวให้เข้าเลี่ยงง่าย ข้อ ๒ อาพาธ ภิกษุที่มีจิวรเก่า เป็นต้น แล้วรับเอาจิวฝิ่นเดิมของภิกษุเหล่านั้นมาเพื่อทำเป็นสงฆ์กุฎง มีความพอใจอยู่เล่านั้น เรียกว่าเป็นยาธารุปสันโดในจิวร ในเรื่องบิณฑบาตก็เช่นกัน ถ้าได้รับอาหารดี ๆ เป็นจำนวนมาก ก็ฉวยอาหารเหล่านั้นแต่พระเฑาะะผู้บวชหนา ภิกษุที่เป็นพุฒิส ภิกษ์ที่ยังไม่มีเสนาะภิกษุไข เป็นต้น เมื่ออยู่ในเสนาะแห่งใดแห่งหนึ่งก็รู้สึกพึงพอใจในเสนาะนั้น นี้เป็นยาธารุปสันโดในเสนาะ สิ่งที่ควรพิจารณาคือ เสนาะที่ดีมาก ๆ จะทำให้ภิกษุผู้อยู่ถิ่นเกิดความรำคาญได้ เพราะอยู่นานเกินไป เกิดความวงเหงาหาวนอนจนหลับได้ง่าย เมื่อดื่นขึ้นทำให้ครุ่นคิดแต่เรื่องกามคุณ อยากได้เสนาะที่ประณีตยิ่งขึ้นไปเป็นต้น หากมีผูาถวายเสนาะอย่างนี้ก็ไม่ควรรับ ไม่ควรเข้าไปอยู่ถ่าย ควรจะลักเสนาะว่า เมื่ออยู่ในที่แจ้ง อยู่ใกล้ไม้ ก็เป็นเสนาะอันสงบพึงพอใจได้ อย่างนี้เป็นยาธารุปสันโดในเสนาะ สิ่งที่ควรพิจารณาคือ เสนาะที่ดีมาก ๆ จะทำให้ภิกษุผู้อยู่ถิ่นเกิดความรำคาญได้ เพราะอยู่นานเกินไป เกิดความวงเหงาหาวนอนจนหลับได้ง่าย เมื่อดื่นขึ้นทำให้ครุ่นคิดแต่เรื่องกามคุณ อยากได้เสนาะที่ประณีตยิ่งขึ้นไปเป็นต้น หากมีผูาถวายเสนาะอย่างนี้ก็ไม่ควรรับ ไม่ควรเข้าไปอยู่ถ่าย ควรจะลักเสนาะว่า เมื่ออยู่ในที่แจ้ง อยู่ใกล้ไม้ ก็เป็นเสนาะอันสงบพึงพอใจได้ อย่างนี้เป็นยาธารุปสันโดในเสนาะ