บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 74/183

อกิจการยาวอาจอย่างนี้ ที่เราจะต้องทำให้ขึ้นไปว่าน ยังมีอยู่ก ไม่ใช่เพียงเท่านี้ ยกพระอุรฐ (โคนขา ขาวอ่อน) สูง ไม่ทรงทอดพระอุรฐ ไปข้างหลัง ไม่ทรงกระแทกพระอุรฐ ไม่ทรงสายพระอุรฐ เมื่อเสด็จดำเนินพระกายส่วนบนไม่หวั่นไหว ไม่เสด็จดำเนินด้วยกำลังพระกาย (พระบาทก้าวไปแต่พระกายยังตรองอยู่) เมื่อทอดพระเนตร ก็ทอดพระเนตรด้วยพระกายทั้งหมดไม่ทอดพระเนตรขึ้นเบื้องบน ลงเบื้องต่ำ เบื้องขวา๕๔ ขณะเสด็จดำเนินไม่ทรงเหลียวแลกิจใหญ่ ทิตน้อย อย่าถึง ทอดพระเนตรประมาณชั่วเอก (๕ สอกรอประมาณ ๒ เมตร) ยิ่งกว่านี้ เมื่อเสด็จเข้าลู่าสู่ละแวกบ้าน ไม่ทรงยืดพระกาย ไม่ทรงย่อยพระกาย ไม่ทรงห่อพระกาย ไม่ทรงสายพระกาย เสด็จเข้า ประทับนั่งอาสนะ ไม่ไกลนก ไม่ใกล้ล้น ไม่ประทับนั่งเท้าพระหัตถ์ (เท้ากาง) ไม่ทรงนิ่งพระกายที่อาสนะ เมื่อประทับนั่งในละแวกบ้าน ไม่ทรงจะนองพระหัตถ์ ไม่ทรง คณะนองพระบาท ไม่ประทับนั่งซึมพระบาท (นั่งไขว่เท้า นั่งไว้หลัง) ไม่ประทับนั่งยันพระหัตถ์ (เท้ากาง) เมื่อประทับนั่งในละแวกบ้าน ไม่ทรงครุ่นคร้าม ไม่ทรงหวั่นไหว ไม่ทรงขลาด ไม่ทรงสะดุ้ง ทรงปราศจากโลหิตฐิติซุน (ไม่ขุนลูกทรงเวียนมาในวาโก (มือการสงบ) เมื่อประทับนั่งในละแวกบ้าน เมื่อทรงรับน้ำล้างบาตร ไม่ทรงชุบธารขึ้นรับ ไม่ทรงลดบาตรลงรับ ไม่ทรงจ้องบาตรคอรัยรับ ไม่ทรงแก้วบาตรรับ ทรงรับน้ำล้างบาตรไม่น้อย น้อยกว่า ไม่มากนัก _________________ ๔๕ เวลาพระพุทธองค์ทรงต้องการทอดพระเนตรอะไร จะรงنั้นไปทิ้งพระอุรฐเพื่อมองตรงๆ เลย ไม่เหลือบมองใครด้วยหางตา ลายตาไม่ออกแลกไปมา