บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 60/183

มีความมั่นน้อย ความมั่นน้อย มาจากคำบาลีว่า อุปบายแปลว่า น้อย อิจฉา แปลว่า ความปรารถนา ชอบ พอใจ อยาก ซึ่งเป็นตัวตนหรือลักษณะสนั่นเอง รวมเป็น อุปิปฉนา แปลว่าความปรารถนาน้อย คือ มีความอยากให้ตนลลง แม้ยังมีความอยากอยู่แต่ยากให้น้อยลงเรื่อย ๆ กรณีนี้หมายถึง พระปฏิชัชชึ่งยังละความอยากไม่ได้ เพราะยังต้องกินต้องใช้ในการดำรงชีพ เครื่องมือที่จะใช้ฝึกลดความอยากในตนเองได้ดีที่สุดคือ การฝึกสมณ าการใช้สติปัญญ่ หากนั้นพิจารณาให้มากแล้วจะทำให้เกิดบุญกุศลทั้งกับตนเองและผู้ถวายด้วย ส่วนความมั่นน้อยในพระอรหันต์จะบอกว่า ไม่มีความอยาก หมดตัณหาโดยสิ้นเชิง จุดประสงค์ที่พระธุดงค์ให้พระเกียรติมิอยากมั่นน้อยก็เพื่อให้เกิดแสงตะกฤษณา คือ ความโลก เพราะอยากได้จัยสิ ซึ่งทำจิตให้กระจ่างขึ้น เป็นอัตตรายต่อสามี เพราะพระธิดุไม่ได้ทำมาหากินแบบชาวโลก แต่ต้องอาศัยผู้นำดั่งชีวิต จึงต้องรู้ประมาณในการรับปัจจัยตามกำลังของตนและของทายกผู้ถวาย แม่ชาวโลกที่ลงนามมีรายได้จากที่ตนเป็นผู้หามเองยังรู้จักประมาณ จึงดำรงชีพได้อย่างสะดวกสบาย เป็นผู้มีบุญญาต คติทางโลก แต่ภิกษุชีวิตเนื่องด้วยผู้อื่น หากทำตนเป็นคนมั่นน้อยไม่รู้ประมาณ ยอมเป็นที่รั้งเกียรของชาวโลก ไม่เป็นแบบอย่างที่ดีในการใชัข้อศัยที่เลิกสก่อนเขาแล้วจะไปสอนผู้อื่นเขาได้อย่างไรอันนี้จึงเป็นสิ่งที่พระเกียรติกษุต้องระหนักในการศึกษาและปฏิบัติให้ได้จริงจนเป็นผู้หมดกิเลสโดยสิ้นเชิงแบบพระอรหันต์ จึงได้ชื่อว่า เป็นผู้มีความมั่นน้อยอย่างแท้จริง www.dattajewo.com