บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 40/183

บัดนี้เรามีเพศจากฤกษ์แล้ว อาการกริยใด ๆ ของสมณะเราต้องทำอาการกริยานั้น ๆ ส่วนานางทพิธิราชกัล ได้ไปชักชวนอุปาสกและอุบาสกาในหมู่บ้านผู้เป็นอุปฐากของพระอนุรุทธเถระ ให้หน้าตาตา มาด้วยพระมรรคาศาสตาและพระภิกษุสูงประมาณ ๕๐๐ รูป ท้าวลักกเทวราชได้ใช้เวลากี่ทําให้หน้าตาในวันนั้นมีปริมาณมาก เพียงพอสำหรับพระภิกษุทั้งหมด ต่อมาพุทธบริษัท ได้ลักษณะการทอดผ้าบังสกุลของนางทพิธิราชสินีที่นำผ้าไปวางซุกไว้ในกองขยะ กองหยากเยื่อมาเป็นแบบอย่างในการทอดผ้าบังสกุล และทอดผ้าปัจจบจนปัจจุบัน เหตุการณ์ครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าการจัดหาผ้าจีวรในสมัยพุทธกาลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พระภิกษุต้องลําบากตั้งแต่ขั้นตอนการหา ผ้าไปจนกระทั่งตัดเย็บเสร็จ พระพุทธองค์ทรงแสดงให้เป็นตัวอย่างแกภิญญา ทั้งหลายว่า จิรวเป็นบริหารที่มีความจำเป็นเป็นแกิกุชุก หากภิญญูรูปใดจีวรเก่า ลำบากในการหาจจีวร ให้ช่วยเหลือจัดหาให้กันและกัน จะได้ก่อความสามัคคีขึ้นในหมู่สงฆ์ และการที่พระพุทธองค์ทรงนำพระมหาสาวกและพระภิกษุจำวนมากร่วมกันเย็บจีวร โดยมีผู้ออกแบบผ้าจีวรคือพระอนุตตรเถระช่วยเย็บอยู่ด้วยนั้น ถือได้ว่าเป็นการแสดงแบบแผนการตัดเย็บจีวรที่ถูกต้องไว้เพื่อเป็นแนวทางแก่พระภิกษุผู้วชในภายหลัง อีกเรื่องหนึ่งที่นำพิจารณา คือ เหตุใดพระพุทธองค์ทรงช่วยพระอนุตตรเถระเย็บจีวร เนื่องด้วยทรงเป็นพระญาติร่วมสายโลหิตจึงได้ช่วยเหลือกันใช่หรือไม่