บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 65/183

บรรพื้อชนมหาพิจารณา สำนักงานของพระจีเอ็มเอ็ม ในเรื่องเถสิช หากได้เถสิชที่ประณีต เช่น น้ำมัน น้ำอ้อย เป็นจำนวนมาก เราให้เถสิชนั้นแด่พระเถสิชผู้ขาดแคลนเถสิช ภิกษุไข้ เป็นต้น ในท่านองค์เดียวกันกับจิวน แล้วรับเถสิชอย่างใดอย่างหนึ่งที่เถสิชนั้นนำมาให้เทนก็ถือว่าเป็นผู้สันโดษนั้นเอง อันสน ในกรณีที่ภาวนาพรรณ แล้วอาการภาวนานี้จะหายได้ด้วยเถสิช คือ สมดงด้วยน้ำมุตรน่าและของรสอร่อยอย่างอื่น ภิกษุควรมั่นอย่าเลือกเถสิชที่สมควร คือสมดงน้ำมุตรน่า เพราะเป็นยาที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสรรเสริญ ควรปฏิเสธของมีรสอร่อย หากทำได้อย่างนี้เรียกว่าเป็นผู้สันโดษ เป็นยถสารูป สันโดษในคิลาในปัจฉา พระภิกษุผู้สันโดษจึงขอว่าได้อริทรัพย์ ไม่รู้จงทั้งทางโลกและทางธรรม พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า “สนตูกี ปร่ม ธนัน สันโดษนั้น เป็นทรัพย์อย่างยิ่ง” ๙ ความขัดเจลาและความกำจัด ขัดคือ ทำให้เก่งา เกลี้ยง คือ ทำให้เกลี้ยง ความกำจัดคือ ปราบหรือทำลายให้สิ้นซาก ซึ่งอุปมาเหมือนการตัดต้นไม้มาใช้งาน เมื่อดัดแล้ว ต้องถากกิ่งเล็กกิ่งน้อยออก เกลาบริเวณตาและผิวที่เป็นตะปุ่มตะแปว่ะออก แล้วนำมาขัดจนผิวเรียบเหมาะกับการนำไปใช้งาน พระภิกษุเช่นกันจึงควรมีความขัดเจลาและความกำจัด คือ หากผู้ใดยังมีความประพฤติทางกาย วาจา และใจยังไม่เหมาะสมอยู่ ก็ควรฝึกขัดเจลาให้เรียบร้อยยิ่ง ๆ ขึ้นไป จนกระทั่งสามารถกำจัดสิ่งภายในใจให้สิ้นซากไป ถ้าทำได้ดังนี้จื่อว่าเป็นผู้ขัดเจลา ตน มีการประพฤติธุดงค์ตรกงตรเป็นต้น www.dattajeewo.com