บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 98/183

บรรพชิตพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า ตัวของเราเอง ติดเตียนตัวเองโดยศีลได้หรือไม่ ข้อ ๕ เลี้ยงคอยวิ่งไปข้างนู้นข้างนี้เพื่อขับไล่พระภิฤกษ์รูปอื่น ๆ ที่จะนำจิวรนั่นไปใช้ประโยชน์ต่อ พระพุทธองค์ตรัสให้ยืนเลี่ยงเพื่อนั่น ด้วยทิพยโสต จีตรัสห้ามพระภิฤกษ์ทั้งหลายไม่ให้แตะต้องจีรนั้นเป็นเวลา ๓ วัน เมื่อถึงวันที่ ๗ เลยได้ตายแล้วไปเกิด ณ สวรรค์ชั้นดูสิทธิด้วยบุญที่ส่งสมไว้มียเทที่เป็นพระสิสะ ในวันที่ ๘ พระศาสดาจึงทรงอนุญาตให้กรนำจีวรนั้นไปแบ่งใช้ประโยชน์ได้ เหตุผลที่พระภิฤกษ์ตรัสห้ามไม่ให้แตะต้องจีรนั้นถึง ๓ วัน เพราะถ้าพระภิฤกษ์ทั้งหลายนำจีวรเหล่านั้นไปใช้ในช่วงเวลาที่เลี่ยงนั่งมีชีวิตอยู่ เลี่ยงนั้นจะเกิดความโกรธในพวกท่านว่าเอาจีรของตนไป เมื่อตายแล้วจะไปสู่บุณภูมิ ตรงนี้มีประเด็นที่น่าพิจารณาว่า พระภิฤกษะได้รับปฏิบัติดีปฏิบัติซอบไว้มมาก บุญที่ท่านส่งสมไว้สามารถนำท่านไปเกิดในสวรรค์ชั้นดูสิทธิได้เลยทีเดียวและท่านก็ไม่ใช่ผู้มากด้วย เพราะท่านปุโรษรการรับจีรฉีเนื่อดีจากพี่สาวในครั้งแรกว่าไม่ใช่ของตน แต่พอทราบว่าเป็นผ้าผืนเดิมที่นำมาทอใหม่จ้งตกลงรับไว้ในภายหลัง แต่เพราะท่านพร่องในการรักษาปัจจัยสันนิสิตสิสะโล เช่น ไม่มั่นพิศจารณาว่า จีรมีวัตถุประสงค์เพื่อมุ่งหวังหนาวกันหนาวร้อน กันอายกันเหลือยุ้งรื่นไร เพื่อเกื้อกูลแก้การบำเพ็ญสุขสมธรรมเท่านั้น ไม่ได้ใส่ใจตัวอเป็นของตน เป็นต้น จิตของท่านจึงถูกพันอยู่กับ จีรผืนนันและได้รับภาพไปในขณะทีนึกถึงจีรอยู่ ประกอบกับใจที่เศร้าหมองด้วยทุกข์หยนจากความเจ็บป่วยของร่างกายเพราะอาหารไม่อ่อ ยทำให้พลาดไปเกิดในเดรัจฉานภูมิตู้ 3 วัน หาก